Gemeenschap
1999-08-20
De gemeenschap der heiligen is niet beperkt tot zondagen, maar is iets van elke dag. Dat is te zien aan de eerste christelijke gemeente, die van Jeruzalem.We lezen in Hand. 2:46 dat ze voortdurend elke dag eendrachtig in de tempel waren, het brood braken aan de huizen en hun maaltijden gebruikten met blijdschap en eenvoud des harten.- Jaargang 43
- nummer 17
Als gemeenschap ergens zichtbaar wordt, dan wel in gezamenlijk eten. Vroeger sprak dat trouwens sterker dan tegenwoordig. Onze tijd weet nauwelijks nog wat gezamenlijk eten is. Er is geen tijd meer voor vanwege ploegendiensten, ongelijke aanvangstijden voor de diverse gezinsleden, kinderen die op school overblijven, werkende moeders en nog allerlei andere factoren. Door dat alles worden gezamenlijke maaltijden steeds schaarser.
Ik las eens: 'We weten niet meer wat eten is.We eten de hele dag door, dat wil zeggen: we kauwen, happen, slikken, sabbelen lopenderwijs, languitliggend, wachtend op bus of trein, zittend op fiets of brommer. Automaten en snackbars zorgen afdoende voor de overbodigheid van de menselijke maaltijd. De maaltijd rond een tafel, waar je behalve de aardappels ook elkaars gezelschap deelt, is niet meer. Maaltijden worden niet meer bereid, maar komen in confectie op de markt. Het eten is tot een straatbezigheid geworden.
Men eet als zwervers uit de bakken (automaten) langs de weg. ...We weten niet meer wat eten is, we nemen alleen 'iets tot ons' om in leven te blijven.' Dat is een navrante beschrijving van het verdwijnen van gemeenschap uit de samenleving.
Maar voor de gemeente van Christus is samenzijn wezenlijk. Ze is gemeenschap der heiligen.Waar dat niet merkbaar is, is iets goed mis.