Vertrouwen
2000-04-28
Mijn man werkt voor klanten in verschillende provincies en daarom legt hij veel kilometers af met de auto. Een aantal maanden geleden reed hij onze auto total-loss. Hij heeft toen een paar weken met Carin gereisd en dat beviel hem uitstekend.- Jaargang 44
- nummer 9
Met Carin kun je weliswaar geen diepzinnige gesprekken voeren maar er is één ding waar zij heel goed in is. En dat is mensen de weg wijzen. Je hoeft haar alleen maar een plaats en straatnaam te zeggen en zij vertelt je precies hoe je rijden moet.
Handig toch? Het scheelt je een heleboel gezoek vooral wanneer je in onbekende steden komt.
Of ik jaloers ben op Carin? Welnee hoor, Carin is namelijk niet van vlees en bloed maar één van de nieuwste snufjes die je in je auto kunt laten aanbrengen.
Veel huurauto’s zijn met dit systeem uitgerust.
Het werkt met een CD-rom die vrijwel alle plaats- en straatnamen in Nederland bevat. Carin weet door middel van een satellietverbinding tot op 20 meter precies waar je bent. Je tikt in waar je naar toe wilt en Carin stippelt de route voor je uit. Op belangrijke punten, zoals splitsingen, rotondes en kruispunten geeft Carin aanwijzingen als: "sla hier rechtsaf, blijf deze weg volgen tot de volgende aanwijzing, ga bij de volgende kruising naar links, sorteer over 100 meter rechts voor...".
Als je niet op het verkeer zou hoeven letten dan zou je gewoon met je ogen dicht verder kunnen rijden.
Die routewijzer is echt iets voor mijn man. Bij iedere rit liet hij Carin vertellen hoe hij rijden moest. Dus ook voor simpele ritjes naar de kerk of naar familie.
Dit begon mij op een gegeven moment te irriteren.
Als je zelf de weg goed weet te vinden dan vraag je de route toch niet aan Carin! Ik was dan ook niet altijd even enthousiast over het reisadvies van Carin. Zo wilde zij ons op een dag dwars door een wegversperring laten rijden. Ook herinner ik mij nog die keer dat Carin ons een route wees die op het eerste gezicht helemaal niet voor de hand lag. Ik begon te mopperen, wij waren al laat en nu maakten wij nog zo’n omweg ook. En dat terwijl ik de weg waarschijnlijk nog met mijn ogen dicht had kunnen vinden. Ik vertrouwde Carin voor geen meter.
Had ik nu maar gelijk gezegd dat ik de route wilde rijden die ik gewend ben te rijden.
Maar ik zat niet achter het stuur dus moest ik het overgeven. Achteraf gezien moet ik toch eerlijk bekennen dat de route van Carin wel een hele mooie was. Wij reden dwars door de weilanden, echt een toeristische route. Als ik beter in mijn vel zou hebben gezeten, dan had ik vast en zeker van deze reis genoten. En de totale rit duurde eigenlijk niet langer dan anders.
Weet u waar Carin mij aan doet denken? Aan mijn eigen levensreis. Mijn zoektocht naar het hart van God. Wat is het moeilijk om er volledig op te vertrouwen dat Jezus je de Weg wijst. Om iedere dag te luisteren naar Zijn stem en jezelf steeds weer de vraag te stellen: ‘Wat wil God in deze situatie van mij?’. Weet u, als ik dicht bij Hem leef en open sta voor wat Hij mij wil zeggen, dan hoor ik Zijn stem wel. Maar er zijn ook van die perioden dat ik veel te hard rijd om Zijn aanwijzingen nog te kunnen verstaan. Ik stippel dan liever zelf mijn reisroute uit. En ik meen daarvoor geen Wegwijzer nodig te hebben. Totdat ik weer vastloop en uitroep: ‘O Heer, help mij, ik kan het niet alleen, ik geef het op!’ Dan spreekt mijn Vader zachtjes in mijn hart: ‘Goed zo, Annemarie, ik wachtte erop dat je het zou opgeven.
Geef mij nu maar dat stuur in handen en schuif jij gewoon een plaatsje op. Dan breng ik jou veilig naar je Eindbestemming.
Vertrouw je mij?’