Hoe bevalt het om christen te zijn?
2000-07-07
Hoe vindt u het eigenlijk om christen te zijn? Is dat leuk? Is het fijn, of moeilijk?- Jaargang 44
- nummer 14
Is het zwaar, zou je het willen missen?
Ik bedoel: stel je nu eens voor, dat je het hele geloof zou schrappen. Dan zou je niet meer naar de kerk gaan, nee. Je zou ook wel niet meer bidden, of lezen in de Bijbel. En verder, zou het verder iets uitmaken?
Zou je het missen?
Misschien vindt u het gek om deze vragen te stellen.
Toch zijn het belangrijke vragen. Je kunt eraan zien of je nu echt iets van het geloof begrepen hebt.
Want zeg nou zelf: wat heb je voor geloof, als je met geen mogelijkheid zou kunnen zeggen wat je aan je geloof hebt? Ik denk dat je eerst iets gevat moet hebben van hoe oneindig goed de Here God is en hoe heerlijk het is om bij Hem te horen, voordat het geloof iets voor je kan worden.
Heb je dat niet, dan zou het toch iets blijven van een last die je ervoor over hebt om later in de hemel te komen...
Domper
Volgens mij speelt die kwestie ook in het bekende verhaal van Jezus op de bruiloft te Kana. Het gebeurde allemaal vlak nadat Jezus zijn eerste zes discipelen had gevonden.
Kennelijk was Hij samen met zijn moeder uitgenodigd op een bruiloft. U begrijpt: niet zo’n receptie met twee glaasjes en één hapje, nee, een feest dat dagen duurde. Ik weet niet of het kwam door de extra gasten die Jezus meebracht, maar in elk geval: veel te vroeg was de wijn op. En wat nou, zou Jezus met zijn discipelen nu de oorzaak zijn van een domper op de feestvreugde?
Wees eerlijk, veel mensen zouden dat helemaal niet vreemd gevonden hebben: Jezus erbij, en dan geen wijn en feestgewoel meer. Soms is dat juist wat we als beeld hebben van christen-zijn: een leven zònder wijn! Veel verplichtingen erbij, terechte verplichtingen ook wel, maar geen vrolijkheid en geen plezier. Niet teveel kunst en cultuur ook, want je moet iets over hebben voor de godsdienst.
En toch doet Jezus daar, als het eerste van zijn tekenen, dat wonder waarbij Hij vaten vol water verandert in wijn van de beste soort. ‘Dit heeft Jezus gedaan als begin van zijn tekenen te Kana in Galilea’, zo staat er. Dat klinkt als méér dan de droge informatie dat dit de eerste was in de rij.
Je hoort erin, dat het ook het beginsel, de clou van zijn tekenen was. En dan speciaal gericht op zijn discipelen; het is zelfs de vraag of de andere gasten er iets van gemerkt hebben.
Wonderlijk begin
Eigenlijk vind ik dit een wonderlijk begin. Ik versta het zo, dat de kersvers aangeworven discipelen vóór al het andere moesten weten: leven met de Here Jezus, dat is een feest! Zeker, er zou ook nog wel eens wat anders volgen. Leven met de Here Jezus heeft ook moeilijke kanten. Het vraagt veel, het vraagt zelfs je hele leven. Je moet soms jezelf verloochenen, je moet breken met kwade neigingen die je in je hebt. De discipelen zouden zelfs moeten lijden voor de Here Jezus en dat kan ons ook overkomen.
Maar van heel het geloof, inclusief zijn moeilijke kanten, heb je toch niks begrepen als je niet eerst weet: het is een feest om te geloven. Hij gunt ons al het goede, ook hier midden in het aardse bestaan.
En dat goede, dat kun je alleen maar met open handen ontvangen, zonder dat je er iets voor hoeft te doen.
En dus beeldt dit eerste teken van Jezus toch ook wel weer de binnenste kern van het evangelie uit: dat het genade is, genade en vrede als een geschenk waar je niets voor hoeft te doen omdat je er niets voor kunt doen.
Het zou toch geweldig zijn als we af en toe van onze ernstige christelijke kwesties vandaan weer eens terugkeerden naar het begin: het is een feest om bij Jezus te horen!
| Johannes 2:11 ‘Dit heeft Jezus gedaan als begin van zijn tekenen’ |