Christian Reformed Church in de V.S.
2000-08-04
In de periode van 10 t/m 16 juni werd in Grand Rapids in de Verenigde Staten de jaarlijkse synode gehouden van de Christian Reformed Church van de Verenigde Staten en Canada.- Jaargang 44
- nummer 16
Met deze kerk onderhouden wij hartelijke kerkelijke contacten, en om die contacten weer eens daadwerkelijk gestalte te geven waren Dr. H.G. Geertsema en ondergetekende afgevaardigd naar deze synode. Vijf jaar geleden waren we samen ook al op de synode geweest, en het was nu een goed moment om dit bezoek te herhalen, mede als antwoord op een bezoek aan onze laatste Landelijke Vergadering in Doorn, door Dr. David Engelhard, de General Secretary van de CRC.
Ontmoeting.
Het is altijd goed om een tijdje ondergedompeld te zijn in het kerkelijk leven van een andere kerk, vooral als het gaat om een kerk in een andere cultuur. Dat is overigens in het geval van de CRC maar betrekkelijk; de leden van die kerk zijn voor het overgrote deel nakomelingen van Nederlandse emigranten, of ze zijn zelf nog vanuit Nederland geëmigreerd. De Nederlandse cultuur is wel degelijk te proeven, en we werden ook vaak in het Nederlands aangesproken.
Het was goed om deze synode mee te maken, omdat we als kerken dicht bij elkaar staan. Veel van de vragen waar wij in onze kerken mee te maken hebben spelen ook een rol in de CRC kerken.
Telkens opnieuw was er in gesprekken met leden van de CRC kerken een gevoel van herkenning. Net als bij ons is er een verlangen om het Woord van God te laten spreken in de tijd waarin wij leven. Met de eerbied die gepast is als we Gods Woord bestuderen, en de openheid die nodig is om dat te doen in een moderne samenleving.
Het is een ontmoeting geworden waarin we werden opgebouwd. Opgebouwd door de contacten met broeders en zusters. De zusters waren weliswaar in getal zonder meer in de minderheid, er zijn geen vrouwelijke afgevaardigden naar de synode, maar die er waren hadden een nadrukkelijke bijdrage.
Zo was er een groep vrouwen die zich ten doel had gesteld om voor de synode te bidden, en dat ook tijdens de vergaderingen deed. Een van hen was zelfs nadrukkelijk door haar thuisgemeente met dit doel naar Grand Rapids gestuurd. Een opmerkelijk initiatief, dat iets laat zien van de manier waarop men in de CRC op zoek is naar een goede, geestelijke, manier van met elkaar omgaan. Het was opvallend om te zien hoe in de wandelgangen van de synode er nog een gebedsgroep ontstond.
Verschillende vrouwen van afgevaardigden, die min of meer voor de ontspanning waren meegekomen, zochten elkaar op om samen God te zoeken. De vergaderingen begonnen ook telkens met een duidelijk moment van bezinning en gebed, waarbij de afgevaardigden samen een tamelijk goed geoefend koor vormden. Dat gevoegd bij de grote dosis humor waar men zich van bediende, maakte dat het een goede en opbouwende week was.
Zorgen.
Er zijn natuurlijk zorgen in de CRC.
Een belangrijk punt van zorg is het verschil van mening rond de vrouw in het ambt. Dat was op deze synode een belangrijk agendapunt. Vijf jaar geleden, op de synode van1995, was besloten tot een periode van rust en bezinning over het onderwerp van de vrouw in het ambt, omdat het op elke synode weer terug kwam en vaak voor verhitte discussies zorgde. Deze periode van rust is goed geweest, maar het niet heeft kunnen voorkomen dat er op het kerkelijke erf veel strijd heeft gewoed. In de afgelopen jaren hebben ongeveer 37000 leden de CRCNA verlaten uit onvrede met de koers die de kerk gaat. Het openstellen van de ambten voor vrouwen is daarbij een belangrijke catalysator geweest. Het besluit van 1995, om een classis het recht te geven aan gemeenten om vrouwen te bevestigen in alle ambten, werd op deze synode gehandhaafd.
Wij waren blij om de sfeer te proeven in de gesprekken hierover. De toon werd gezet door het verlangen de harmonie te bewaren. Toch was er ook nu duidelijk verschil van mening.
Ook nu was er een meerderheidsrapport en een minderheidsrapport, en spraken sommige afgevaardigden zich nadrukkelijk uit tegen de het openstellen van de ambten voor vrouwen.
Opvallend was echter het feit dat de verdedigers van beide standpunten nadrukkelijk wilden uitspreken dat zij vertrouwen hadden in de manier waarop de ander de Schrift interpreteerde.
Er was een sfeer van voorzichtigheid.
Dit kwam naar voren in het handhaven van het besluit dat vrouwelijke ambtsdragers niet naar de synode kunnen worden afgevaardigd (vandaar ook dat getalsmatig geringe aantal vrouwen), om de gewetens van tegenstanders tegen de vrouw in het ambt niet te belasten. Tegelijkertijd was er ook een verlangen om verder te gaan, vanaf volgend jaar zullen er op de synode vrouwelijke adviseurs zijn die het recht hebben het woord te voeren.
Uitdagingen.
De CRC is vanouds een kerk van Nederlandse emigranten. Maar de Amerikaanse cultuur heeft natuurlijk onmiskenbaar invloed. Die invloed wordt wel op een bijzondere manier gevoeld door de instroom van leden vanuit heel andere culturen. Gedeeltelijk overlappend met de synode was er een multiethnische conferentie. Op verschillende momenten waren er gezamenlijke vergaderingen met de deelnemers van die conferentie, een bont gezelschap van broeders en zusters van Afro-Amerikaanse, Aziatische, Indiaanse en Latijns-Amerikaanse afkomst. De CRC wil ook voor hen een warm thuis zijn.
Hoe meer deze broeders en zusters zich in de kerk thuis zullen voelen, hoe minder dominant de Nederlandse afkomst zal worden.
Het is natuurlijk een uitdaging om dan het goede van de gereformeerde traditie vast te houden en die aan de vorming van een multi-ethnische kerk ten goede te laten komen. Dan zal het goed zijn gereformeerd te zijn, maar of de wortels in Friesland dan nog zo belangrijk zijn (voor velen zijn die wortels nog wel een beetje heilig) dat is nog maar de vraag.
Vragen.
Er leefden natuurlijk ook veel vragen bij onze broeders en zusters.
Vragen over de ontwikkeling in onze cultuur, hoe het nou zit met al dat druggebruik, en met de legalisering van euthanasie.
Vragen ook over het kerkelijk leven.
De geschiedenis van de kerken na 1836 ziet er van de andere kant van de oceaan toch een beetje ingewikkeld uit, maar die geschiedenis was niet het meest bepalende voor de vragen.
Zwaarder wogen de vragen naar de ontwikkeling in de Nederlandse kerken. Er leefde grote zorg over de ontwikkeling in de Gereformeerde Kerken in ons land, en dagelijks werd ons wel gevraagd hoe erg dat is, en of wij ook vragen stellen bij de persoon van Christus, en de verzoening door zijn bloed.
Vanwege die vragen heeft men de contacten met de (synodaal) Gereformeerde Kerken in Nederland op een heel laag pitje gezet, omdat er grote zorg over is hoe deze kerken zich ontwikkelen. De vraag of de contacten niet helemaal moesten worden stopgezet kwam dan ook wel eens ter sprake, maar was tijdens deze synode buiten de orde van de vergadering.
Wij hebben ons in onze contacten daarin zo veel mogelijk op de vlakte gehouden. Een gesprek over anderen ligt over het algemeen niet zo voor de hand, als die anderen niet zelf aanwezig zijn om zich in dat gesprek te mengen. Wel hebben we geprobeerd om aan te geven wat wij van ontwikkelingen in de GKN zouden kunnen leren. Zo hebben we benadrukt hoe wij in onze kerken proberen om te gaan met onze traditie en belijdenis; door de traditie te kennen en te waarderen, zonder traditionalistisch te worden, door de belijdenis te kennen en te waarderen, zonder te vervallen in een confessionalisme.
Het was goed om te merken dat er juist op deze punten ook veel herkenning was in de gesprekken, zodat het voor alle partijen een vruchtbare ontmoeting is geworden.