TSB Weekend 2000
2000-09-29
Ik zeg mijn collegae dat ik nu echt moet gaan. Nog wat korte opmerkingen, en ik been naar de bus. Laura haalt me om halfvijf vanuit haar werk op bij de halte. Ik moet dus wel op tijd zijn. Thuis eten we eerst nog samen met de kinderen. Na de maaltijd gaan ze logeren. Hebben we alles bij ons? Het is zeven uur geweest als we vertrekken naar het TSB-weekend.- Jaargang 44
- nummer 20
De opening halen we nu niet meer. Een volle weg, file bij Amersfoort, een snelle rit tot Nunspeet, dwalen door een donker bos – ik zie geen bordjes, die kaart klopt niet – en we haasten ons enigszins verhit binnen.
‘Te druk, we laten ons teveel leiden door onze agenda.’ Midden in de lezing van ds. Bronsveld vallen we binnen. Mevrouw Schaeffer fluistert ons een warm welkom toe en brengt koffie. Langzaam beginnen de woorden van de voordracht tot me door te dringen. De uitdaging voor de pastor voor zijn (of een!) persoonlijke omgang met God, blijkt niet minder te zijn dan die van andere gelovigen.
Maar ‘om de grootste doeltreffendheid van de speer te garanderen, moeten de harpoeniers van deze wereld in actie komen vanuit ledigheid en niet vanuit zware arbeid’, citeert ds. Bronsveld. ‘Gelukkig hebben we naast de Bijbel onze agenda als bron van absolute waarheid – helaas, mijn agenda laat het niet toe, is een machtswoord van buitengewone proporties.’
Na de lezing oefenen we de Taizé-liederen, die we zondag tijdens de kerkdienst in Nunspeet zullen zingen.
Afkomst en dus tekst en melodie sluiten wonderwel aan bij de lezing.
De andere dag praten we naar aanleiding van gisteravond en het werk van Peterson in groepjes over ons geloofsleven.
De gesprekken zijn persoonlijk.
We verhalen over mensen die ons geloof hebben gestempeld, delen onze moeiten, en vertellen elkaar over onze omgang met God.
’s Middags bespreken we een concept beroepscode voor pastores.
De locatie is eenvoudig: een zaal met een open keuken, twee slaapzalen, vier toiletten en één douche. Maar het werkt wel: je ontmoet elkaar continu, en zo loop ik van het ene gesprek in het andere. Na het middagprogramma wandel ik met Laura en Charlie door het bos. Als we bij een vennetje zijn aangekomen, is het tijd om terug te gaan, want ik heb corvee. Mevrouw Van der Dussen verwelkomt mij: ‘Gelukkig, daar kom je.’ Iets te laat komen heeft zo zijn voordelen.
Natuurlijk redde ze zich uitstekend zonder mij. Zelfs beter waarschijnlijk, want ik grijp de gelegenheid aan om tijdens het snijden van de cake ds Van der Dussen aan te spreken. Dit is keukenpastoraat in het echt, en het werkt.
Als ik voor het avondeten een zegen vraag, komt het als vanzelf uit mijn mond: ‘Heer, maak ons een.’ En kwam het door Maarten die zachtjes Frail op een gitaar tokkelde? Of de familie Van der Dussen die zaterdagochtend op gebak trakteerde vanwege hun 25 jarig huwelijk? Misschien was het de hortensia die ze ’s middags spontaan kregen aangeboden. Of was het de lach van Evelien, die concludeerde dat twee girls toch maar mooi met 3-0 voorstonden op de boys met een spelletje UNO. Het zou natuurlijk ook de presentatie van het nieuwe programma geweest kunnen zijn. Maar dan was het eerder de tweestemmige zang begeleid door ‘fragiel’ gitaarspel dat toen vanaf de zolder tot de studenten en begeleiders doordrong.
Hoe dan ook, ik denk dat uit dat alles blijkt dat die bede om eenheid vervuld is. Het zal dan ook wel niet alleen mijn gebed geweest zijn.
Geuko en Herma, bedankt voor jullie werk. De begeleiders en hun vrouwen, bedankt voor jullie wil er te zijn en jullie zelf mee te delen.
Medestudenten en partners, bedankt voor jullie gesprekken, spontaniteit en lach. Het was goed.
En met die woorden wil ik eindigen.
Ik kijk uit naar het volgende weekend.
De ingrediënten zijn een thema over persoonlijke spiritualiteit, een speciaal dagdeel voor de partners, tijd om met je medestudenten te spreken, gelegenheid om samen te zingen en te bidden.