Lieve Rineke,
2000-11-10
Even een briefje naar aanleiding van ons telefoongesprek. Misschien helpt het als je nog eens kunt na lezen wat we besproken hebben. Ik begon met te zeggen dat wij de laatste jaren zelf zoveel hebben geleerd. Buiten de kerk is geen zaligheid te zoeken of te vinden, leerden wij vroeger. Daar zit wel iets in, maar het is lang niet alles. God is groter dan welke kerkmuur ook.- Jaargang 44
- nummer 23
Denk niet dat, nu jullie er buiten staan, God opgehouden is naar jullie om te kijken.
Hij heeft verschillende manieren om mensen naar zich toe te halen. Hij weet wat voor mens jij bent, is heel persoonlijk in jou geïnteresseerd. Hij zal jou aanpakken op een manier die bij jou past. Toen jullie uit de kerk gingen hebben we gezegd: God komt je op de één of andere manier tegen in je leven.
Kan het niet zijn dat Hij je nu tegenkomt in je kinderen? In de geweldige zegeningen die jullie krijgen? Zo ervaar je het toch zelf?
Als jij nu niet weet hoe het moet: je kind van Hem vertellen of met je kind bidden, moet je niet denken dat Hij daar boos om is. God is een vader. Hij begrijpt dat. Hij weet hoe jij in mekaar zit, ook dat je het er moeilijk mee hebt.
Je zei: 'De kerk is niets meer voor mij.
Al die mensen zijn zo zeker. Daar voel ik me doodongelukkig bij.' Dat kan ik wel begrijpen, want het is soms ook waar. Toch zou je de kerk eens moeten bekijken als een looprek. Een hulpmiddel.
Als ik zondags die jonge gezinnen zie binnenkomen denk ik: dit hele gebeuren moet ze toch een steuntje in de rug geven. Je brengt de kleintjes in de crèche of bijbelklas en je spreekt elkaar als ouders eens op een ander niveau. Je hebt wat steun aan elkaar.
Want heus, ze worstelen allemaal met hetzelfde probleem, geloof dat maar.
Hoe moet ik het doen. Schiet ik niet tekort? Gisteravond had ik nog een gesprekje met een jonge moeder.
Voelde zich schuldig dat ze tekortschoot in geloofsopvoeding, terwijl ik weet hoe serieus ze er mee bezig is. Ik heb tegen haar gezegd: doe onmiddellijk dat schuldgevoel weg. Aan mijn eigen kinderen heb ik gezien dat ik met al mijn inspanningen het geloof niet in hun harten kan planten. De Geest moet het doen. Dat beetje steun van anderen zou ik jullie gunnen. We praten er binnenkort een keer over.
Niet om jullie welke kant dan ook op te pushen, maar gewoon om te zien hoe jullie verder moeten.
Ytje Veefkind, Amersfoort