Zijn de NGK-kerken dan tòch independentistisch?
2000-12-08
Een beetje aandacht trekken kan geen kwaad dacht ik, na met stijgende verbazing de laatste Opbouws te hebben gelezen. Wat is er dan aan de hand zult u zich afvragen? In de eerste plaats las ik twee financiële noodkreten, door het NGJ (vraagt om fl 2,-- Jaargang 44
- nummer 25
per ziel) en de organisatie van de landelijke Ontmoetingsdag (vraagt om fl 1,- per ziel). Daarnaast las ik in het jaarverslag van de STAGG een opmerkelijk detail betreffende de bijdragen van de kerken. Namelijk dat 24 kerken niet of niet geheel voldeden aan de financiële verplichtingen van fl 11,-
per ziel. En dan laat ik ons zendingswerk nog maar even buiten beschouwing.
Wat is hier aan de hand? Voelen wij ons als kerken niet verantwoordelijk meer voor wat ons gezamenlijk aangaat?
Aan het nut van een Ontmoetingsdag mag u wat mij betreft nog wel twijfelen, alhoewel dat misschien de enige plaats is waar we nog echt iets samen met elkaar doen.
Maar het jeugdwerk en de geestelijke gezondheidszorg , zijn die dan niet belangrijk? Een kerk waarvan ik weet dat zij niet geheel bijdragen aan de STAGG geeft als excuus dat de collecten nu eenmaal niet meer hebben opgeleverd. Dat is toch een kromme redenering? Alsof je een collecte als kerk niet kunt aanvullen tot de gewenste bijdrage.
De Nederlands Gereformeerde Kerken zijn toch bepaald geen volkskerken, de inkomens liggen gemiddeld toch wel ruim boven modaal. Hooguit de grootte van de kerk, kortom (te) weinig leden, kan misschien aanleiding zijn om prioriteiten te stellen in het uitgavenpatroon, maar dat betreft eerder 4 dan 24 kerken.
En als uitsmijter wil ik dan toch even terugkomen op de titel
en nog een stapje verder gaan dan alleen het geld. Waarom heeft nog steeds een vijftal kerken moeite met het AKS? Is het niet goed om met elkaar een aantal afspraken te maken en ons daar dan ook aan te houden? Hebben deze kerkenraden zichzelf wel eens kritisch bevraagd of ongehuwd samenwonen misschien toch iets anders is dan gehuwd zijn (met alle rechten en plichten vastgelegd in een boekje). Is er na meer dan 30 jaar samenwonen dan nog geen basis van vertrouwen om op een geregelde manier met elkaar op te trekken? Of koesteren zij een romantisch ideaal of een niet-verwerkt trauma? Of zie ik door mijn postmoderne bril misschien iets over het hoofd?
Naschrift: Dit artikel is niet veroordelend maar prikkelend bedoeld en is gericht aan alle Nederlands Gereformeerde Kerken en hun leden. Het nodigt wellicht uit tot reactie, maar wel graag op zodanige gronden dat ik daar als 31-jarige (dus niet getraumatiseerd door kerkbreuken) en gewoon Nerderlands Gereformeerd kerklid (dus geen enkel belang hebbend bij de genoemde organisaties) mee overweg kan.
Reacties zijn welkom via: redactie.opbouw@ngk.nl