Vaasvisie
1999-01-08
Er staat altijd een grote bos bloemen voor in de kerk. Tenslotte wordt deze aan het eind van de dag in twee gedeeld, en dan moet het toch nog wel een gift met volume blijven. Onze gemeente bezit dan ook een paar grote bloemenvazen. Als ik het wel heb een witte en een bruine.- Jaargang 43
- nummer 1
Enige tijd terug werden we verrast. Op zondagochtend prijkte er op het podium niet alleen een verse bloemenpracht, maar ook een nieuwe vaas. Een glazen.
Op een voet.
Helaas heb ik mij die dienst regelmatig laten afleiden. Het viel mij op hoe goed je in zo’n vaas de hele bloem kan zien. Niet alleen wat er boven uitsteekt, maar ook de rest van de steel. Zelfs het deel dat onder water zit.
Als gemeenteleden kijken we vaak naar elkaar alsof we een bos bloemen in een aardewerken vaas zijn. We zien maar een deel. En daar beoordelen we elkaar vaak op. Ben je nog fris, of laat je je koppie al een beetje hangen? Misschien vinden we zelfs wel dat er bij de ander totaal geen leven meer inzit. Weg ermee!
In een glazen vaas zie je elkaar ineens in een ander licht. Je ziet niet alleen de bovenkant, maar ook de rest. De steel en het water.
Het water in de glazen vaas is hooguit een aantal uren oud. Het is nog vers.
Levend Water.
Alle bloemen drinken van datzelfde Water.
Het meest werd ik die zondagochtend afgeleid door het gezichtsbedrog dat in de vaas ontstaat. Het deel van de steel dat onder water is lijkt veel dikker dan de rest, steviger, heldergroen en springlevend.
Dat is niet de verdienste van de bloem, maar van het Water.
Misschien moet iedere gemeente zo’n glazen vaas aanschaffen. Zodat we het nooit kunnen vergeten. Zodat we elkaar zien door de verhelderende liefde van God.