Over communicatie gesproken
1998-06-26
De gemeenschap der heiligen blijft een actueel onderwerp. Via die term wordt de communicatie van de gelovigen met Christus en met elkaar treffend aangegeven. De gemeenschap der heiligen is immers de gemeenschap der gelovigen. De kerk IS die gemeenschap. Dat zet allen, die bij de Heiland der wereld behoren, onder een bepaalde hoogspanning. De gemeenschap der heiligen kan ook betekenen, dat men deel heeft aan de heilige dingen en dan wordt vooral gedacht aan de sacramenten. De auteur van het boekje, dat over bovengenoemd onderwerp gaat, is momenteel vrijgemaakt predikant te Hoogkerk. Hij hanteert vaak een aansprekend beeldgebruik. Op pag. 13 zet hij uiteen wat het verschil is tussen een contract en een verbond. Een verbond wordt uit liefde gesloten en heeft met alles in het leven te maken. Over het geloof wordt de opmerking gemaakt, dat het de navelstreng is, die ons met Christus verbindt.- Jaargang 42
- nummer 13
(p.17). Wij mogen bij de gemeenschap met Christus niet langs zijn Persoon heenkijken en enkel op zijn schatten letten. (p.21). Als de Here Jezus in mij leeft, maakt Hij geen kille robot van me. Door de werking van de Heilige Geest wil ik zèlf zo leven. (p.28). De schrijver noteert, dat er een geweldige variatie was in de eerste christelijke gemeente. Die variatie had de Here God steeds voor ogen. Maar die variatie moet wel een eenheid zijn. (p.37). Helaas groeit ook de zonde binnen de gemeente. „Nee, de eerste christelijke gemeente is niet de volmaakte gemeente. Vanaf het begin is de bedreiging van binnen en van buiten duidelijk.
Er is nog veel werk voor de Heilige Geest.” (p.39). Daarom moeten wij geen heimwee kennen naar die eerste christelijke gemeente, maar verlangen naar de volmaakte gemeente, het nieuwe Jeruzalem. Dronkers wijst op de functie van de ambtsdragers en het karakteristieke van de evangelieprediking. (p.49). Wat mijn kritiek betreft het volgende: Het beeld van een infuus met een medicijn, dat gebruikt wordt voor Christus en al zijn schatten en gaven, lijkt mij niet geslaagd. (p.23).
Verder is het voor mij nog de vraag of Eva fout zat toen zij haar eerstgeboren zoon Kaïn noemde wat zoiets betekent als sterke. Zou ze niet kunnen zijn geïnspireerd door de messiaanse toekomstverwachting als resonans van de moederbelofte. (Gen. 3:15)? (p.31). Wanneer collega Dronkers schrijft over gemeenschap der heiligen en kerk schermt hij dit zoveel mogelijk af tegen de interkerkelijkheid. Maar is dat wel zo noodzakelijk?
Zonder de interkerkelijkheid te promoten kan je die aanvaarden als een teken van het gebroken kerkelijke bestaan hier op aarde. En in de praktijk merk ik, dat ook vrijgemaakten soms dapper meedoen met bepaalde interkerkelijke acties ter verbreiding van het evangelie. Is dan de natuur zo nu en dan toch sterker dan de leer? Hierbij wil ik het laten. Het boekje helpt ons verder in het nadenken over de betekenis van de kerk als gemeenschap der gelovigen. Het is in een frisse stijl geschreven en allereerst bestemd voor jongeren. Maar ook ouderen kunnen er veel aan hebben. Ettelijke gespreksvragen sluiten het geheel af. Aanbevolen!
N.a.v. ds. J.J. Dronkers: ’De gemeenschap der heiligen’ – Scalareeks – Uitgeverij De Vuurbaak – Barneveld – tweede druk – 78 pag. – ƒ 14,75