Prioriteit
1998-06-26
Iedereen weet natuurlijk Wie er bovenaan ons prioriteitenlijstje moet staan en uiteraard dragen we dat ook uit. Aan de kinderen, bijvoorbeeld. Wat leren ze soms toch voorbeeldig, en wat kunnen soms toch ontzettend dwars zijn. Neem nou zo’n eigenwijze 5-jarige, die ’s morgens al te laat zijn bed uitkomt, treuzelt met aankleden, knoeit met zijn ontbijt en liever gaat lezen dan dat hij zijn tanden poetst. Mijn toch al niet zo stralende ochtendhumeur daalt naar het absolute nulpunt. Als bekroning van deze manifestatie van eigengereidheid wil meneer op het laatste moment speelgoed mee naar school nemen. Terwijl de rest al klaarstaat, pluk ik hem van de trap en constateer dat hij zijn schoenen nog niet aan heeft. Ook dat nog. Al mopperend sta ik op hem neer te kijken, terwijl hij zijn veters strikt en mij ervan probeert te overtuigen dat het van levensbelang is dat hij straks nog even naar boven mag om tussen de duistere gewelven onder zijn bed te zoeken naar zijn dierbare eigendommen. Ik probeer rustig te blijven: „Trek maar je schoenen aan en zorg dat je op tijd op school bent, dat is nu het allerbelangrijkste.” Onverstoorbaar blikt hij omhoog: „Niets van waar, de Here God is het allerbelangrijkste.” En ik weet nu echt niet meer wat ik toen gezegd heb.
- Jaargang 42
- nummer 13