Altijd naar de kerk
1998-10-30
Ik ben de oudste uit een gezin van 4 kinderen. Toen ik opgroeide is ons gezin een paar keer verhuisd. En iedere keer weer merkte ik aan mijn ouders hoe belangrijk de kerk voor hen was. Dat was het eerste waar ze naar op zoek gingen. Het gevolg was dat mijn ouders ook binnen de kortste keren weer in allerlei besturen, verenigingen en de kerkenraad zaten. Ze zeggen wel eens dat je dan als kind aandacht tekort komt, maar dat gevoel heb ik zelf nooit gehad.- Jaargang 42
- nummer 22
Ik kan niet echt zeggen dat ik ooit een hekel te hebben gehad aan de kerk.
Trouw bezocht ik de catechisatie en de jeugdvereniging. Ook de kerkdiensten sloeg ik zelden over. Je hebt wel eens zo’n zondag dat je denkt: de week was al druk genoeg. Maar als ik dan weer in de kerk zat, was ik toch blij dat ik gegaan was. Ze zeggen wel eens dat je eerst een crisis door moet maken voordat je kunt geloven. Als dat waar is, ben ik dus nog steeds niet echt gelovig. Want zo’n crisis heb ik nooit echt meegemaakt.
Van jongs af aan heb ik vertrouwen gehad dat het allemaal goed zou komen. Ik wist dat God voor mij zou zorgen. Op school had ik goede vrienden en vriendinnen. Ik werd in de klas geaccepteerd. Ik wilde graag iets doen in de gezondheidszorg en nu ben ik tandartsassistente. Kortom: weinig tegenwind. Alles ging van een leien dakje.
Vraag je me wie God voor me is? Hij is mijn hemelse Vader. Bij Hem kan ik alles neerleggen. Goed, ik heb al gezegd dat ik niet veel problemen heb, dus voor mezelf zijn dat niet zoveel dingen. Maar er zijn in mijn omgeving best wel veel verdrietige dingen die de aandacht vragen. Ook daarom ben ik erg blij dat mijn ouders me christelijk hebben voor geleefd. Zoals het geloof voor hen realiteit is, zo wil ik ook graag leven. Dat dagelijkse lijntje ’naar boven’ zoals ze dat wel eens zeggen: dat heb ook ik hard nodig. Daar hoort ook de kerkelijke gemeente bij. Zonder die gemeenschap denk ik dat je geloof op den duur oppervlakkiger wordt.
Op mijn 19e jaar heb ik belijdenis gedaan. Het was voor mijn idee een gewone zondag. Er was niets bijzonders aan. Toch was ook dat een fijne dag. Samen met vrienden en vriendinnen en met je familie ’ja’ zeggen voor de Here Jezus.
Ik woon nu een jaar op mezelf. Ik ben verhuisd naar een andere plaats en kerk niet meer in dezelfde gemeente als mijn ouders. Er is hier geen dominee, en het is maar een kleine gemeente met weinig jonge mensen.
Het was dus wel even wennen. Je mist eerst een stukje vertrouwde beschutting. Maar ik moet zeggen dat ze me hier prima hebben opgevangen. Ik heb ervaren dat het verschil in de kerk niet zit tussen oud en jong. Ik ben blij dat ik geloof. En ik ben dankbaar dat ik ook hier de beschutting van een kerkelijke gemeente mag ervaren.