”Het grote moment”
1999-06-11
In één van de laatste nummers van het interessante zendingsblad van de Vrijgemaakten (TADEDA) kwam ik een weldoordacht artikel tegen van Ds A.J. de Visser van Pretoria. Het gaat over de instelling van de ambten op het zendingsveld waaraan een uitgewerkt stappenplan van opleiding, overleg en toezicht moet voorafgaan.- Jaargang 43
- nummer 12
Prima! Dan immers is het ”het grote moment” zoals ergens in het artikel staat, aangebroken.
De gemeente met eigen kerkenraad is geïnstitueerd. We kunnen als Nederlands Gereformeerden van het zorgvuldig uitgestippelde stappenplan nog wel iets leren!
Alleen maar, -en nu laat ik dat artikel verder liggen- dat ”grote moment” is de kerkordelijke zijde. Er zit ook een andere, geestelijke zijde aan de zaak.
Ik herinner me -het is werkelijk gebeurd- het verhaal van een meisje dat op de morgen van haar 21e verjaardag haar vader aan de ontbijttafel koeltjes meedeelde: van nu af ga ik doen wat ik wil. Het is inderdaad een groot moment te beseffen: vandaag ben ik mondig geworden. Maar aan de verhoudingen bij dat meisje thuis mankeerde wel het één en ander. Ik kan me dan ook niet indenken dat een gemeente als Filippi na de instelling van de ambten Paulus liet weten: bedankt, van nu aan gaan we onze eigen weg! Of dat Paulus Filippi liet weten: gelukgewenst en vaarwel. Het NT laat ons wel anders zien. Er is een groeien in volwassenheid en daarmee een groeien van elkaar vandaan.
In de Derde Wereld ligt het nog weer even moeilijker. Het zwarte Afrika is uiteindelijk staatkundig van het blanke Europa vrij geworden. Economisch blijft de strijd om black empowerment voortduren. Naïef is wie denken zou dat in de kerk dit raciale moment niet zou meespelen. Je zou in de kerk ”het grote moment” best in het rijtje van politieke en economische vrijwording kunnen plaatsen. En tegen elkaar kunnen zeggen: bedankt en tot ziens.
Maar daarmee verliest de kerk wel wat haar tot kerk maakt dat we namelijk in Christus het Jood- en Griek-zijn te boven komen. Het is wel het makkelijkste om na het ”grote moment” tegen elkaar te zeggen: ”bedankt en tot ziens”. Je ontloopt heel wat wrijving en frustratie. Ik denk niet dat dit de weg van het Evangelie is. In de kerkenraad van Antiochië zat ook de allochtoon Simeon genaamd Niger uit Afrika.
Zoals we ook allemaal hier op Richmond weten dat in de Zoeloe-Gereformeerde Kerk van Ndaleni Ds Reitsema zijn plaats heeft en zijn eigen werk in en buiten de gemeente onder toezicht van de zwarte kerkenraad onder leiding van Ds Phungula. Naar binnen toe zal dat vast wel eens wat spanning geven maar naar buiten toe is het een zichtbaar teken van het Koninkrijk van de Heer. Zo kan het ook in Afrika!