De frustratie van murenfrustratie van muren
1999-07-23
Het kan je ineens raken. Het ontroert je, maakt je blij, geeft je rust en houvast of iets anders. In ieder geval doet het iets met je. En voor de rest van je leven 'hoort' het bij je: een woord, een regel, een zin, een couplet, strofe, tekst, gedicht. Deel 1 in de serie Lijfspraak.- Jaargang 43
- nummer 15
‘En er is verscheidenheid in werkingen, maar het is dezelfde God, die alles in allen werkt.’ (1 Kor. 12:6) ,,Ik heb een tijdje bij de NCRV gewerkt. Als ik dat aan bepaalde mensen vertel, zie ik ze denken: zit het wel goed met die jongen?
Ik weet dat ze zich in stilte afvragen hoe het er met mijn geloofsleven voor staat. Terwijl ik er ondertussen ontzettend veel heb geleerd; ook in geloofsopzicht. Ze stelden vragen waardoor ik werd gedwongen om na te denken over zaken die ik tot dan toe als vanzelfsprekend had ervaren. Het geloof bleek toch niet zo simpel in elkaar te zitten als ik dacht. Ik heb er veel positieve christenen ontmoet. Ik heb geleerd dat breder kijken dan je eigen kring, je wijzer maakt. ,,Vandaar dat deze tekst mij ook zo aanspreekt.
Ik wil steeds proberen over de muren, ook de kerkmuren, heen te kijken. Zoeken naar de overeenkomsten. En niet naar de verschillen. Daarin neem ik deze tekst heel letterlijk. Soms tot mijn grote frustratie. Want vaak kom ik mensen tegen die schijnbaar alleen maar op die verschillen gefocust zijn.
Terwijl ik dan denk: kijk even wat verder, stap van je eigen bezwaren af, praat met elkaar en ontdek dat je meer gemeenschappelijk hebt dan je in eerste instantie dacht. En ga daar dan mee verder. Ik wil oog hebben voor de veelkleurigheid. Aan de andere kant weet ik dat ook hier grenzen aan zijn. En dat vind ik denk ik het moeilijkste: je probeert de breedte te zien, maar waar liggen de grenzen?
Ik geloof in de verzoening door Jezus Christus. Dat staat voor mij als een paal boven water. Alleen betekent dat voor mij niet dat ik er niet meer met een ander zou willen praten over hoe hij of zij dat dan ziet”.
,,Weet je eigenlijk snap ik het gewoon niet. Als ik zie hoe naadloos de doelstellingen van sommige christelijke organisaties op elkaar aansluiten en hoeveel versnippering er dan is... Zijn we dan toch nog zo gericht op onze eigen eer, onze eigen toko? Dat is een vraag waar ik nog steeds geen antwoord op heb. En ik ben er wel een beetje door gefrustreerd ja.
Want ik zie in mijn eigen organisatie dat het immers wel kan? Daar werken mensen met een heel verschillende achtergrond samen: van pinksterbeweging tot Gereformeerde Bond en Katholiek. En ik zie het ook in de gemeente waar ik lid van ben: veel verschillende activiteiten voor allerlei soorten mensen.
Maar toch een geloofsgemeenschap.
Zoeken naar wat je bindt is een opdracht. Zo zie ik het tenminste. En alles wat je voor Hem doet, moet je zo goed mogelijk doen. Dat verdient Hij”.
,,Uiteindelijk moet je Hem, Zijn Geest het werk laten doen. En dat is dan weer mijn moeite met het geloof. Want ik ben heel rationeel ingesteld; veel zaken lijken maakbaar.
Met het geloof werkt het alleen niet zo. Als een gebed is verhoord, sta ik direct met verklaringen klaar. Dan baal ik van mezelf. Ik weet dat de Geest er is, vind ook dat Hij de ruimte moet hebben.
Maar weet niet altijd hoe ik dat moet combineren met hoe ik naar de zaken kijk. Je moet leren vertrouwen op je geloof, op God. Maar dat is een groeiproces.''
Arie van Loopik (32) is directeur van EBMedia, uitgever van onder meer de ElisabethBode en Christen Vandaag.
Hij woont in Houten en is lid van de Nederlands Gereformeerde kerk aldaar