Kiezen
1999-10-15
Niets vraagt grotere radicaliteit dan het volgen van Christus. Ik ben bang dat we dat vaak niet zo scherp meer zien. Christus volgen is in onze levenspraktijk vaak een routine-zaak, een gladde vanzelfsprekendheid, een tredmolen. Vaak is het niet meer dan een vast programma afdraaien, waarbij we geraffineerd een plaatsje hebben ingeruimd voor wat we zelf belangrijk vinden en niet willen loslaten. Christus wordt onder onze handen vaak iemand met wie nog wel te schipperen valt. Hij geeft een beetje toe en wij een beetje en zo bereiken we een comfortabel compromis.- Jaargang 43
- nummer 21
Wij zweren bij de slogan: de soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend.
Niemand van ons ontkomt daar helemaal aan.
Maar als we ons daar rustig bij voelen, als ons geweten ons daarover niet meer aanklaagt, als we weggedommeld zijn in de schuimrubberen kussens van een compromis met Christus, is er iets grondig mis. Dan is het hoog tijd dat we op de een of andere manier hardhandig wakker geschud worden.
We kunnen het met Christus niet op een accoordje gooien.
Christus neemt daar geen genoegen mee. Hij verdraagt het niet als iemand van twee walletjes wil eten. Je moet kiezen: òf voor jezelf, je eigen plannetjes, prioriteiten en zekerheden, òf voor Hem.
Christus volgen is jezelf prijsgeven.
Het is niet meer zelf je leven uitstippelen, niet langer zelf uitmaken wat goed en verkeerd is en niet zelf beslissen welke koers je gaat varen. Het is Christus' woord als allesbeheersend in je leven aanvaarden. Het is jezelf als een levend dankoffer aan Hem offeren. Let wel: dankoffer.Want Christus volgen is in geen enkel opzicht een trieste zaak.
M.R. van den Berg, Assen