En zij aten allen en werden verzadigd
1997-07-11
Wat een wonderbaarlijk avondmaal, daar, ergens bij het meer van Galilea. Wat een avondmaal, om nooit meer te vergeten! Avondmaal dan, in de zin van een gewone avondmaaltijd, want het was laat geworden, staat er (vers 35), en het was tijd geworden om te eten. Maar zo gewoon werd dit avondmaal toch niet.- Jaargang 41
- nummer 14
Een wonder
De wonderbare spijziging is een wonder van het Koninkrijk der hemelen. Een handvol voedsel wordt in een handomdraai voedsel voor een grote schare. In uiterste soberheid wordt dit machtige teken ons verteld, en alle aandacht gaat daarbij uit naar die heerlijke gestalte van Jezus, vol van genade en waarheid. Dát kan er gebeuren, als deze Heer voor mensen opziet naar de hemel! Dat kan er gebeuren, als Hij de zegen uitspreekt voor mensen. Zegen is levenskracht. Zegenen is levenskracht verlenen. En wat een levenskracht komt er vrij nu, rond dit voedsel dat Hij deelt! Deze zegenende Heer, ons van God gegeven, Hij maakt van voedsel voor vijf, voedsel voor minstens vijfduizend! Wat een wonderbaarlijk avondmaal.
Zij aten allen, en zij werden verzadigd.
De schare
Het is een grote schare die verzadigd wordt. Matteüs zegt: er waren ongeveer vijfduizend mannen; vrouwen en kinderen niet meegerekend. Een commentator schreef daarvan: als het op tellen aankomt in die tijd, zien ze vrouwen en kinderen over het hoofd, maar voor Jezus tellen zij toch allemaal mee, want zie: állen worden verzadigd!
Duizenden mensen. Ze zijn Jezus vooruit gelopen naar een verlaten gebied. Een eenzame plaats, waar geen mens wat te zoeken heeft. Maar ze zijn er, want ze weten dat Jezus komt, en ze weten maar al te goed waar Hij Zich vaste voet zal kiezen.
Daar staan ze. Wachtend en verwachtend. Een herderloze kudde op een eenzame plaats. De blik hoopvol gevestigd op een naderende visserboot. Voortgejaagd zijn ze. Afgemat. Vanwaar komen wij? Waarheen gaan wij? Waartoe dit leven op aarde? Wie zal ons leiden? Wie zal onze herder zijn? Wie zal ons bevrijden van onze eeuwige honger en kommer?
Grote vragen. Te groot zou je zeggen, voor al die kleine mensen. Maar hun blikrichting is goed, want hun Herder nadert, hun enige Goede Herder! Met ontferming bewogen geeft Hij hun wat zij nodig hebben. Wat hebben zij nodig? Geestelijk voedsel, dat allereerst. De wonderbare spijziging met Zijn woorden van eeuwig leven. Maar als het tijd wordt voor het gewone avondmaal, dan komt ook dat voedsel er. Brood met beleg. En zij aten allen, en werden verzadigd.
Gemeenschap
Een fijn detail in dit verband is, dat de wonderbare spijziging ook echt een maaltijd wordt. Jezus werpt niet zomaar klakkeloos Zijn brood voor de schare, als parelen voor de zwijnen. Hij dropt niet zomaar vanuit de hoogte een voedselpakket op een naamloze massa. Die naamloze massa, waarin de enkeling niet gezien wordt, en die als los zand aan elkaar hangt, die chaos van gezichten, die verandert Hij. Die brengt Hij bijeen in groepen (vers 39). Geordende groepen. Groepen van honderd en van vijftig (vers 40). Zo vlijen zij zich neer op het groene gras. En zo sticht Jezus gemeenschap. Gemeenschappen van mensen. Eetgroepen. Tafelgemeenschappen. Men laat zich als groepen nodigen rond onzichtbare tafels. En zo wordt het ook echt een maaltijd, een gemeenschapsmaal, daar, die avond bij het meer van Galilea.
De grote zomer
En als je die schare dan zo ziet zitten, die schare die niemand tellen kan (de vrouwen en de kinderen zijn ontelbaar), en je ziet ze daar, neergevlijd in de grazige weiden, bij de wateren der rust, en je ziet de Herder in hun midden, de Herder, die de hemel voor hen aanroept, en het brood voor hen breekt (vers 41), dan waait er iets doorheen van de toekomst. Dan waait er iets doorheen van die grote zomer, met groene eeuwigheid (Gezang 288). Van de hemelse feestzaal, waar we aan zullen schuiven aan de Tafel van Christus, en waar we de wijn nieuw met Hem zullen drinken in het Koninkrijk van Zijn Vader. En Hij zegt: drink, Mijn kudde. Drink van Mijn wijn, eet van Mijn brood. Eet en drink, en wordt allen verzadigd.