Zomermargrieten
1997-07-11
"Ik ga naar de open tuinen in St. Pancras. Ga je mee?" vroeg mijn vriendin Miek. Nu vind ik het altijd leuk om andermans huis en tuin te bekijken, dus ik was er meteen voor te porren.- Jaargang 41
- nummer 14
"Waar en wanneer", zei ik gretig.
"Zaterdagmorgen vanaf twaalf uur. Ank en Marijke gaan ook mee. Ank is Mieks zus en Marijke is een andere vriendin.
Als je lang met iemand bevriend bent, breidt de vriendinnenkring zich uit als een aangename olievlek. Die zaterdagmorgen stapten we op de fiets en reden naar St. Pancras. Na een kwartiertje stonden we bij het eerste tuinhek.
Marijke was bestuurslid van 'Groei en Bloei', een tuinblad, en wist ons alles te vertellen over de tuinen die we gingen bezichtigen. "Hier staan enorme potplanten", zei ze en ging ons voor naar de achtertuin. Ze· had niets te veel gezegd. Op het terras stonden gele zomermargrieten in grote kuipen zo uitbundig te bloeien dat ik meteen voelde dat ik m'n eigen potplanten te kort deed. Vanmorgen leken het nog pronte planten, maar vergeleken met deze margrieten waren het miezerige stekken.
"Hoe krijgt u dat voor elkaar?" vroeg ik de bezitster van de tuin. "Genoeg water en flink bijmesten", zei ze, "dat is alles!" "Kom kom. Je doet er veel aan," zei haar man. "Vorige week, met die nachtvorst heb je ze nog allemaal binnen gehaaid." "Dat is waar, maar verder gaat het echt vanzelf', zei ze bescheiden. Hij knikte trots en pakte een spade op die langs het pad lag.
Het is opvallend dat vrouwen de tuin bezitten en de mannen spitten. Die verdeling komt me bekend voor en staat me wel aan, eerlijk gezegd. We kregen een paar pompoenstekken mee en vertrokken naar andere tuinen.
Het was aardig druk. Veel mensen grepen de kans aan om andermans tuin te bekijken. Er was ook een echtpaar op pad, waarvan ik in ieder geval de man kende. Ik had er echter geen idee van waar ik hem moest plaatsen. Toen ik passeerde, groette hij. "Leuk is dit, hè?" zei ik in de hoop dat het me te binnen zou schieten waarvan ik hem kende. "Ik vind er niets aan", zei hij schouderophalend. "AI dat geblaat bij een struikie of een varentje!" Zij zei: "Ach ja!" "Oh", zei ik verbaasd en hield nog net 'wat doe je hier dan' binnen. "Ja, je wilt er wel eens even uit", verklaarde ze. "Hoort u bij die kwebbelende dames?" "Jazeker," zei ik voldaan. "Gezellig", zei ze en keek benijdend.
"Zeg ... waar kennen wij elkaar van. De buurt of eh?" vroeg ik. "Ik heb vorige maand uw verwarming gemaakt", helderde haar man op. "Juist! Natuurlijk!" zei ik. "Hij doet het weer prima hoor. Nou, prettige dag verder nog."
Ze fietsten door zonder het rozenpoortje op nummer twintig te zien. Hij met een stramme rug. Zij met mistroostig hangende schouders. Het maakte een verpieterde indruk. Het recept voor zomermargrieten zou ook wel eens voor mensen kunnen gelden: Genoeg water (aandacht), bijmesten (een beetje plezier), en binnen vóór het gaat vriezen! Warmte is goed voor verhoudingen en voor planten.