Nieuwsgierig maken naar God
1997-07-11
Geloofsgemeenschap heeft voorbeeldfunctie- Jaargang 41
- nummer 14
Geen leven is neutraal. Het is altijd gekleurd en krijgt vorm vanuit een bepaalde levensbeschouwing. We noemen dit spiritualiteit. En voor christenen gaat het om christelijke spiritualiteit. We proberen ons leven op een bepaalde wijze vorm te geven in overeenstemming met onze diepste drijfveren. Voor christenen is dat een leven, afgestemd op God en de medemens.
Christelijke spiritualiteit is een levensechte persoonlijke vroomheid, die door de bijbel wordt opgeroepen. Het gaat om wat wij inner/ijk aan het geloof beleven. De Spreukendichter spreekt van "de vreze des Heren" (14:27).
Een christen wordt geroepen tot een spiritualiteit, waarin hij antwoord geeft op het grote liefdegebod: God liefhebben boven alles en je naaste als jezelf. We geven God antwoord in de eredienst, in huiselijke kring en in het maatschappelijk leven. Onze relatie met God heeft invloed op onze relatie met de medemens.
Geen leeg testament
De vreze des Heren is geen angst, maar eerbied voor God. Het is godsvrucht. Met dit woord wordt in het Oude Testament het doel van de opvoeding aangegeven. Ouders en ouderen leren vanuit het geloven kinderen en jongeren om zelfstandig hun weg te vinden. In verantwoordelijkheid tegenover God en de samenleving. Het zijn allereerst de ouders, die via de geloofsopvoeding een levenshouding van liefde tot God en medemens op kinderen overbrengen. Zij kunnen hun kinderen het geloof niet geven. Wel kunnen zij hen aanreiken wat zij aan God beleven. Wat kinderen meekrijgen moet geen lege doos, geen leeg testament zijn.
Magneet
In zijn boek over geloofsopvoeding, 'Geloven van huis uit' (1996), gebruikt dr. H.R. Juch het beeld van een magneet.
Je brengt een stukje ijzer in de buurt van de magneet, die ineens dat stukje ijzer aantrekt. Zo probeer je je kind zó dicht bij de Heer te brengen dat het ineens door Hem wordt aangetrokken. De laatste beweging vindt buiten je zelf om plaats. Dat je kind tot geloof komt heb je als ouders niet in de hand. Hoezeer je als ouders je kinderen ook voorleeft wat geloven voor je betekent, je kind kan een andere weg inslaan. Tot je grote verdriet. Invloeden van buiten spelen ook een rol. Ouders zijn niet de enige opvoeders.
Vertrouwen
Belangrijk is dat wij persoonlijk God en Jezus kennen. Willen wij iets van de liefde overdragen, dan zullen wij Gods liefde in ons eigen leven moeten kunnen ervaren. Het doel van de geloofsopvoeding is deze christelijke spiritualiteit.
Van belang is dat kinderen in de thuissituatie deze vreze des Heren ervaren. Zij komen allereerst via de ouders met de wereld van geloven in aanraking. Om dan in ons doen en laten iets van God te ontdekken. Bijvoorbeeld als een kind leert dat zijn ouder te vertrouwen is, dan mag het langs deze weg ook leren dat God op dezelfde wijze te vertrouwen is. Je gaat de ander vertrouwen, omdat die jou aanvaardt zoals je bent. Zo doet God. Hij aanvaardt een mens onvoorwaardelijk.
We kunnen onze kinderen alleen leren op God te vertrouwen als wij zelf Hem ook vertrouwen.
Geloof ervaren
In de geloofsopvoeding proberen we onze kinderen in aanraking te brengen met wat in geloven centraal staat. Dat is hen leren wie God is, wie wij zelf zijn. We mogen een mens zijn, door God aanvaard, met de opdracht op Hem te lijken, als zijn beeld: in ons leven iets van God laten zien. Het gaat niet enkel om verstandelijke kennis. Jongeren willen er iets mee kunnen doen. Ontdekken dat God kennen en in Hem geloven zin heeft. Jongeren, ook ouderen, vragen niet om geloof dat geslikt moet wordengeloofswaarheden, dogma's - maar ze vragen dat zij ook zelf geloof kunnen ervaren. Het gaat om een persoonlijke geloofsovertuiging, een geloofskeus.
Voorbeeld
Als ouders kunnen we geen pasklare antwoorden geven op de vraag of je leven zin heeft, en zo ja, welke. We kunnen enkel een antwoord vóór/even. Wanneer we als ouders onze kinderen leren wie God voor ons is en zij ontdekken dat dit ons leven zin geeft, zullen zij misschien nieuwsgierig naar Hem worden. Wezenlijk is, dat ons antwoord overeenkomt met de wijze waarop wij geloven en leven. Kinderen verlangen echtheid, ze willen in ons leven graag zien, dat het antwoord op de gods vraag ons uit het hart gegrepen is. Ook zij willen zien dat de kerk uitstraling heeft: een vindplaats van liefde, saamhorigheid, eerlijkheid en oprechtheid, betrokkenheid bij de nood van de wereld. Ouders en de geloofsgemeenschap hebben een voorbeeldfunctie. Door onze gelovige levenshouding kunnen wij laten zien wat ons beweegt.
Gebed
Opvoeden vanuit het geloven is alleen mogelijk wanneer ik zelf in een levende relatie met God sta. Dat komt ook naar buiten in ons bidden. Ook via ons (hardop) bidden merken kinderen wat wij met God hebben. Wij mogen hen nieuwsgierig maken naar God. En gaan zij een andere richting dan wij graag zouden zien: niets is voor God onherstelbaar.
Onherroepelijk alleen is zijn liefde.
Dit inspirerende artikel werd geschreven door Drs. A. Hekman te Beilen in het: 'GEREFORMEERD KERKBLAD' waarvan hij hoofdredacteur is. Het wijst ons een denkspoor. dat bevorderlijk is voor de beleving van het geloof en de opbouw van het gezinsleven. God geve, dat we mogen ervaren, dat er rondom ons een kerkelijke gemeenschap is, die begrip heeft voor de zorgen, die met de opvoeding meekomen en ons stimuleert het van de HERE te verwachten.