Duivel dichtbij
1999-12-24
Het zal de voorgaande generaties net zo vergaan zijn als ons, je begrijpt soms gewoonweg niet waar je kinderen hun taalgebruik vandaan halen.- Jaargang 43
- nummer 26
Kleurden wij als kind nog als we de moed hadden pies of poep te zeggen (Zelfs het schrijven kost me al moeite!), onze kinderen strooien zonder blikken of blozen de meest vulgaire schuttingtaal over tafel. Ik weet dat de stelregel is dat het een fase is en dat je dergelijke uitingen gewoon moet negeren. Het zal wel waar zijn, maar ik kan het niet.
Berispen, boos worden, bestraffen, alles is al uitgeprobeerd.
Af en toe volgt er dus weer een gesprek. Ogenschijnlijk (en niet meer dan dat) geduldig leg ik uit waarom je die woorden niet moet gebruiken. Ik heb het over vervuiling van je hart en het kwetsen van anderen. 'Anderen' is een toverwoord. Ineens is er aandacht. want anderen....
anderen zeggen nog veel ergere dingen.
Anderen vloeken zelfs!
'Weet u wat ik soms hoor bij de knikkerpotjes?' vraagt Jacco.
'Nou, ik geloof niet dat ik dat weten wil.' Jacco wil toch zijn verhaal kwijt. 'Ik zal het wel anders zeggen,' bedenkt hij. 'Sommige kinderen zeggen 'Duivel dichtbij,' maar dan omgedraaid. Ik moet even vertalen maar dan begrijp ik wat hij bedoelt. En ik verzeker hem dat het inderdaad een lelijke vloek is.
'Eigenlijk,' begint mijn zoon 'hebben ze wel gelijk als ze dat zeggen.
Want als je zulke woorden gebruikt is God ver weg. En de duivel dichtbij.
Tja, wat heb ik daar verder nog aan toe te voegen?
Guurtje Leguijt, Alphen aan den Rijn