Over vroeger
1997-09-05
Men vraagt me regelmatig of ik altijd in Zaltbommel heb gewoond. Daar kan ik volmondig Ja' op antwoorden. Geboren en getogen! Ik ben een echte Bommelwaarder.- Jaargang 41
- nummer 18
Mijn moeder heette Van Geffen (van de protestantse tak) en voor zover ik heb kunnen nagaan stam ik af van Hillegond van Geffen. die in het begin van de 17de eeuw een herberg in Bommel had. Dat is dus ongeveer 400 jaar geleden. Van mijn vaders kant weet ik het niet precies, maar in het begin van de vorige eeuw woonde m'n overgrootmoeder van die kant ook al hier in de buurt.
M'n moeder kwam uit Well, hier zo'n 10 km vandaan. Dit dorp ligt aan de Maas en als kinderen gingen m'n jongste zus en ik vaak logeren bij een ongetrouwde oom, oom Aart. Die had iets om nooit te vergeten. We hebben onze kinderen al vaak over hem verteld. Er is een foto van hem. zittend op z'n tnotor. Dat moet wat geweest zijn in het rustige Well: Aort van Perke (Peter) op een motor. Perke was mijn grootvader. Nu ik zelf opa ben kan ik me niet voorstellen, dat ze 'grootvader' tegen me zouden zeggen.
Maar vroeger was dat gewoon. Ik heb hem nauwelijks gekend, want ik was nog geen vijf jaar oud toen hij stierf, bij ons thuis, en ik herinner me vaag, dat hij afscheid van me nam Toen ik in de oude doopboeken van de kerk in Well zat te lezen, heb ik me vaak afgevraagd wat voor mensen die 'Van Geffen's' waren en hoe ze in dat oude Well leefden. Toen Joost van Geffen in 1800 uit Hedel (ook een dorp dichtbij) met een meisje uit Well trouwde en daar ging wonen, kwamen ze in een heel klein huisje terecht. Ze zullen het niet breed hebben gehad. Er werd gewerkt op het land, elke dag moesten de varkens gevoerd en er werden regelmatig manden gemaakt. En zo kwamen ze aan de kost. Niet veel, maar genoeg. En zondags zaten ze in het oude kerlçje van Well. Ik heb het idee, dat m'n grootvader de preken wel eens wat te licht vond, want hij las veel in 'oude schrievers'.
Als je in oude doop- en notulenboeken leest, kom je erachter, dat er toen, evenals nu, blijdschap en verdriet was. Verdriet was er in het gezin van ene Jan van Geffen. waar bijna jaariijks een dood kindje werd geboren. Acht jaar lang. Moet je je eens even indenken. ’t Zal je maar gebeuren. De dokter heeft misschien gezegd, dat ze er maar mee moesten ophouden. Maar dat was gemakkelijk gezegd dan gedaan. Ja, vandaag weten ze wel hoe het moet... De eeuwen door hebben de 'Van Geffen's' in de kerk gezongen van Gods trouw (Ps. 90): 'Gij zijt, 0 HEER. van d'allervroegste jaren voor ons geweest een toevlucht in gevaren ... ' Vandaag zingen we met dezelfde psalm (nieuwe berijming): 'Geslachten gaan. geslachten zullen komen: wij zijn in uw ontferming opgenomen.' Dat was, is en zal zijn.