In memoriam: Hans Vrijmoedt
1997-03-07
Op zondagavond zei hij: “Morgen ga ik maar eens naar de dokter, ik blijf maar hoesten en ik heb geen energie.” Op woensdag kwam de dokter zelf het slechte nieuws brengen: foto’s en bloedonderzoek hadden uitgewezen dat hij ongeneeslijk ziek was. Dát was een klap! Samen met zijn vrouw heeft hij die boodschap verwerkt. Samen hebben ze de Here om hulp gesmeekt. En de Here hééft geholpen! Ik heb het van dichtbij gezien, en ik heb die hulp ervaren. We hebben een zware tijd doorgemaakt, maar het was een goede tijd. We zijn dichter bij elkaar gekomen en vooral: we zijn dichter bij de Here gekomen.- Jaargang 41
- nummer 5
En nu is hij er al niet meer. Op 12 januari kwam hij met zijn vrouw om ons het slechte nieuws te vertellen. En nauwelijks een maand later was het einde daar. Onvoorstelbaar, niet als werkelijk te aanvaarden. Hij was, naar het leek, altijd fit, energiek en goed gezond. Hij genoot van het leven, samen met zijn vrouw. En dan de vakanties in Frankrijk!
Hij had nog zoveel plannen. Dit jaar zouden ze met hun caravan naar Israël.
In de kerk wilde hij als ouderling weer actief zijn; hij had al weer heel wat keren huisbezoek gebracht. Eigenlijk geloofde hij aanvankelijk niet dat het einde zo vlug zou komen; een half jaar zou hij zeker nog wel hebben, samen zouden zijn vrouwen hij nog wel eens met de caravan naar Frankrijk of Spanje kunnen. Maar dat was een illusie. Al na twee weken was te merken dat hij dagelijks achteruit ging. Tenslotte kon hij zelfs niet meer praten, hoogstens een beetje fluisteren. Hij heeft daaronder geleden, onder die 'ontluistering' zoals hij het noemde. Maar, zoals broeder Milo dat graag zei: hij was in goede handen. Dat wist hij, daarvan heeft hij getuigd. En de Here heeft hem verder lijden bespaard, mijn vriend en broerder Hans Vrijmoeth is nu Thuis.
Drs. Vrijmoeth was classicus. Het grootste deel van zijn leven heeft hij gewerkt aan het Carolus Clusius College in Zwolle, voorheen het Christelijk Lyceum. De leerlingen mochten hem graag, onder de collega's was hij gezien; zijn invloed was groot. Ook in de kerk heeft hij veel mogen doen. Zijn huisbezoeken werden hogelijk gewaardeerd; zijn bijdragen op gemeente- en kerkeraadsvergaderingen waren altijd zinvol en als hij zulke vergaderingen moest leiden, deed hij dat op een voortreffelijke manier. Daarnaast is hij in ruimere zin voor de kerken (meervoud!) van belang geweest. Hoeveel predikanten zouden met zijn hulp Grieks en Latijn hebben geleerd? Niet alleen op school, maar ook privé bij hem thuis. Later was hij officieel verbonden aan de Theologische Universiteit van de Christelijke Gereformeerde Kerken en nog niet zo lang geleden werd hij lid van de Commissie voor Toezicht en Advies bij de theologische studiebegeleiding in onze kerken.
Ik ben er dankbaar voor dat ik zo lange tijd zó 'n vriend heb gehad. We hebben samen moeilijke dingen meegemaakt, we hebben samen ook veel genoten. In de hal van het gezin Vrijmoeth hangt een geborduurde tekst: Jezus Christus is Heer van dit huis. In dat huis zijn de kinderen opgegroeid, in dat huis hebben we dikwijls lief en leed gedeeld.
Jezus was Heer over het leven van Hans Vrijmoeth, dat kwam tot uiting in woorden en daden. Jezus is nog steeds de Heer over het leven van zijn vrouw Riet en van hun kinderen. Het zal moeilijk worden; vooral Riet zal haar man dagelijks missen. Maar de Here Jezus heeft beloofd dat Hij met ons zal zijn; Hij zal ook Riet niet in de steek laten. En het gebed van velen omringt haar.
Het is fijn dat er in Opbouw plaats is voor een stukje ter herdenking van deze waardevolle broeder. Ik heb, met een variant op Nehemia, gebeden: Gedenk hem ten goede, 0 God, wat hij voor uw volk gedaan heeft.