Vrouwen (1)
1997-10-03
We waren op vakantie met een zoon en schoondochter die in hun bagage altijd een hele stapel boeken meenemen. Ik ontdekte Hella Haasse's Heren van de thee ertussen, een boek dat ik zelf drie jaar geleden las. Met gebruikmaking van nagelaten brieven beschrijft Hella Haasse het leven van een echtpaar op een afgelegen theeplantage op Java. De man denkt dat zijn vrouw zich er net zo gelukkig voelt als hij. Pas na haar dood dringt het tot hem door dat ze de laatste jaren helemaal niet gelukkig meer was. Want hij ging zijn eigen gang zonder op haar problemen in te gaan. Zo waren ze onherstelbaar uit elkaar gegroeid, tot de dood hen scheidde. Ik vond het een droevig verhaal. Hoeveel huwelijken beginnen er niet stralend en met wederzijds hoge verwachtingen en eindigen najaren in desillusie en verbittering. Terwijl het best anders had gekund als beide partijen naar elkaar hadden willen luisteren en bereid zouden zijn geweest voor elkaar een offer te brengen. Als de één aan de ander zou vragen: 'Zeg, ik doe dit nu wel zo, maar voel jij je er goed bij?' En dan proberen er samen uit te komen. Werken aan je huwelijk duurt je hele huwelijk. Dat geldt ook voor kinderen als je die hebt. Een baby in de wieg is, als het goed gaat alleen maar vertederend en je bent er als ouders de koning te rijk mee. Maar diezelfde baby wordt een lastige kleuter, een moeilijke puber of een jong volwassene die heel anders met de dingen omgaat dan jij. Kun je het dan ook opbrengen open te staan voor je kind, het koste wat kost vast te houden, je deur wijd open te laten staan? Nu loopt geen mens onmiddellijk te koop met zijn of haar problemen in huwelijk, gezin, werk of kerk. We kunnen onszelf naar buiten toe veel mooier en beter voordoen dan we in werkelijkheid zijn.- Jaargang 41
- nummer 20
Vaak houden we een frontje op waar we niemand achter laten kijken. De buitenwereld roept al gauw datje er goed uitziet, dus dat het wel goed met je zal gaan ook. En jlj laat het dan maar zo. Trots als je bent, laatje geen mensje zwakheid zien. Ze moesten eens weten, denk je dan. Maar ik zeg niets.
Toch is het heel bijzonder te merken dat, als je jezelf kwetsbaar durft opstellen, iets durft laten zien van de problemen waar jij mee zit, je al heel gauw mensen naast je vindt. Ik zelf heb dat echt moeten leren. Heb heel lang gedacht dat ik er voor iedereen moest zijn, maar dat ik mezelf maar buiten schot moest zien te houden. Het domineesgezin en de voorbeeldfunctie.
Maar mooi dat dát niet werkt. Want dan hoor je niets, krijg je niets, beteken je niets. Ik heb door de jaren heen veel verhalen van vrouwen gehoord en daarvan geleerd voor mijn eigen verhaal. En nu wil ik er wat over schrijven, want het is zo herkenbaar. Er is zoveel wat ons bezig houdt, wat ons kwelt, waar we ons zorgen over maken. wat ons geluk verstoort. Heb je daar een begaanbare weg in gevonden, of stuntel je maar door, zonder er ooit bovenuit te komen?
Of zie je soms, al is het maar even, dat er aan je gewerkt wordt, datje er niet alleen voorstaat?