Een christelijk antwoord op paars
1997-04-04
Volgens staatssecretaris Netelenbos van onderwijs moet een school als de ouders dat willen 'van kleur kunnen verschieten'.- Jaargang 41
- nummer 7
Een van origine christelijke school kan dan onder invloed van een meerderheid anders gelovige ouders een andere identiteit aannemen. Binnen het pc onderwijs is daar met bezorgdheid op gereageerd. Veel scholen uit die sector stellen als het gaat om identiteit geen bijzondere eisen aan de kinderen die de school bezoeken.
Zo is er in de Haagse binnenstad een pc basisschool waar meer dan driekwart van de leerlingen Islamiet is. In de visie van de staatssecretaris zou zo'n school als de ouders dat willen maar een Islamitische school moeten worden.
Identiteit aanleren
Nu zal de soep niet zo heet gegeten worden als ze wordt opgediend. De tweede kamer ziet grote praktische bezwaren. Wat moet er met de leerkrachten gebeuren van een school die van kleur verschiet? Verkleuren de juffen en meesters dan mee?
De staatssecretaris gaf daar een onthullend antwoord op, dat duidelijk maakt hoe paars over levensbeschouwing denkt. Volgens Netelenbos moeten leerkrachten dan maar een cursus identiteit volgen. Alsof je een identiteit kunt aanleren! De staatssecretaris kent blijkbaar het begrip 'overtuiging' niet meer. Maar dat merk je de laatste jaren wel vaker bij sociaal-democraten.
Die vergissing leidt ertoe, dat het christelijke gezien wordt als slechts een toevoeging aan het algemene.
Een christelijke school is in die visie een algemene school met een christelijk sausje. Dat is typerend voor het neo-liberale denken, waaraan paars z'n hart heeft verpand. Je hebt het algemeen-menselijke. Dat is wat iedereen van nature heeft. Daarbovenop heb je het bijzondere, dat verschilt per mens. De één is Islamiet een ander Christen, weer een ander Hindoe of helemaal niks.
Wisseltruc
De godsdienstfilosoof prof. dr. H.M. Vroom noemt dat "de geseculariseerde wisseltruc". Hij sprak vorige week op de algemene ledenvergadering van de Besturenraad van het pc onderwijs. Vroom: "Je meet het bijzondere aan het algemene. Daarmee vaag je alle verschillen weg. Dat gaat zo: omdat openbaar onderwijs en christelijk onderwijs aan de gestelde eisen voldoen, is er geen relevant verschil meer tussen openbaar en christelijk onderwijs. U begrijpt wel dat je op die manier kunt pleiten voor algemeen onderwijs, 'daar zijn we nu weleens aan toe'. Maar het is natuurlijk een rare manier van redeneren: eerst stel je gemeenschappelijke eisen aan het onderwijs, en dan schrap je wat buiten de CITO-toetsen valt als niet relevant. In feite ligt de zaak anders: de overheid kan geen eisen stellen wat levensbeschouwing betreft; dus maken pc scholen samen uit waarin de levensbeschouwelijke elementen op school zullen bestaan en aan welke kwaliteitseisen ze zullen voldoen."
Bron
Voor prof. Vroom is duidelijk hoe dat er dan uit ziet: "Het christelijk geloof is de hele setting van de school, het uitzicht op Gods toekomst, de boodschap van Gods ontferming" (...) "Wat we allemaal doen (zeg maar leren rekenen) is voor christenen wel nodig, maar niet het belangrijkste. Het belangrijkste is dat kinderen zich ontwikkelen tot mensen die weten dat ze er mogen zijn, dat elk mens waarde heeft, en uiteindelijk dat zij - en de anderen - in Gods hand zijn." (...) "Hoe gaan we met de verscheidenheid van leerlingen - ongelovig, islamitisch, diverse kerken - om? Op bepaalde plekken zal helder moeten worden uit welke bron de inspiratie wordt geput.
Daarom moeten de verhalen worden verteld en toegepast op het huidige leven, want waar de naam van Israëls God niet meer klinkt, gaat de hoop op zijn Koninkrijk verloren. Als dat onze overtuiging is, waarom zouden we daarvan dan geen blijk geven? Wie de overtuiging van anderen respecteert, mag toch ook voor de eigen overtuiging uitkomen?" Aldus prof. Vroom.
Wat mij betreft iets van een christelijk antwoord op paars.