Zekerheid
1997-11-28
"Gaan jouw kinderen nog mee naar de kerk?" Ze kijkt me vragend aan, mijn oude tante, en ik weet dat ze mijn antwoord niet prettig zal vinden. En ikzelf? Wat vind ik van het antwoord? "De jongste nog wel, maar de oudste niet meer", geef ik toe. "En daar heb je vrede mee?" Ik haal mijn schouders op. "Nee, natuurlijk niet, maar ... ik kan hem toch niet dwingen?" Ik denk aan vroeger. Aan hoe ik ben opgevoed. Ik moest naar de kerk. Twee keer per zondag. Gepraat werd er niet. Wij gingen.- Jaargang 41
- nummer 24
Punt uit. En ik ging gehoorzaam mee, omdat ik nu eenmaal een gehoorzaam meisje was. Nu ga ik nog steeds iedere zondag naar de kerk. Maar er is een groot verschil. Vroeger moest ik. Nu wil ik. Alleen ... het heeft wel een poos geduurd voor ik zo ver was. Want dat gehoorzame meisje werd uiteindelijk een vrouw met eigen ideeën, eigen inzichten en meningen. Ik wilde me niet langer laten dwingen, ik wilde zelf beslissen! En hoe paste God daarin? Ach het zou te ver gaan om alle twijfels, vragen en ook strijd hier op een rijtje te zetten. Maar wat er ten slotte overbleef, was een zekerheid die me niet meer losliet: God bestaat! En die zekerheid maakte en maakt dat ik nog steeds iedere zondag naar de kerk ga.
Omdat ik wil. Een andere zekerheid was: met mijn kinderen wordt wèl gepraat. De woorden "punt uit" zullen niet over mijn lippen komen. Ze moeten vroeger dan ik een eigen mening kunnen vormen, zodat ze veel eerder dan ik weten wat ze willen. En het resultaat? Tja, de oudste gaat dus op zondag niet meer mee. Heb ik daar vrede mee? Nee, natuurlijk niet. Ik vind het meer dan jammer. Maar ... er staat wel iets tegenover. We praten! We praten over het geloof. Over God. Over de kerk. Zeer regelmatig zelfs. En al blijkt telkens weer dat we nogal verschillend over dingen denken, we luisteren naar elkaar. Hij ook naar mij! En dat vertel ik mijn oude tante. Hij mag dan 'niet meer mee gaan, hij staat nog steeds open voor een gesprek en dat maakt me, ondanks alles, toch blij. Bovendien, ik weet iets, wat hij misschien nog niet gelooft: Wat Gods hand ooit begonnen is, laat Hij niet meer los. En dat is nog een zekerheid, voor mij.
Dit artikel schreef Hetty in de "Elisabethbode". Het geeft een diep verdriet aan ouders wanneer zij merken, dat hun kind(eren) niet (meer) betrokken is (zijn) op de kerk en het evangelie. Hoewel er zijn, die bij kerkverlating verklaren, dat zij het geloof niet verloren hebben, lopen zij wel het ernstige risico het geloof op den duur kwijt te raken. Het wordt immers niet meer gevoed door de verkondiging van de goede boodschap, het blijmakende nieuws van verzoening en verlossing en wat verder aan de orde komt in de eredienst(en). Het vormt een gelukkige omstandigheid wanneer men met hen nog zo nu en dan over het geloof kan praten hoewel de wijze wel tijd en wijze moet kennen. Overvoeding van de kritiek leidt onherroepelijk tot een verder afhaken en verbreking van het contact. Onze almachtige hemelse Vader sterke en zegene de desbetreffende ouders en geve, dat de van Hem vervreemde bondskinderen mogen terugkeren tot het hart en het huis van God. Voor Hem is niets te wonderlijk. Dat is onze troost!!!