Karine
1997-12-12
Ik moest laatst onverwacht in het ziekenhuis worden opgenomen. Hevige pijn op de borst, nou, dan denk je direct het ergste: je hart. Maar achteraf viel dat allemaal gelukkig mee. 'k Heb er een week gelegen en toen mocht ik weer naar huis, niets aan de hand. Spanning, hyperventilatie. Ze hebben er heel goed voor me gezorgd, daar zal ik niets van zeggen, maar weetje waar ik nou toch een beetje over loop te piekeren?- Jaargang 41
- nummer 25
Dat je in zo'n ziekenhuis ergens gewoon een 'ding' bent. Een 'ding' dat nagekeken moet worden.
Ik sta in het kleedhokje bij de cardioloog. Moet me bijna spiernaakt uitkleden en op de onderzoektafel gaan liggen. "De dokter komt zo", zegt de assistente. Diep ongelukkig lig ik daar te wachten op een wildvreemde man, die, als hij binnenkomt, zich aan me voorstelt zonder me aan te kijken. Hij gaat achter zijn bureau zitten en vuurt in sneltreinvaart een paar korte vragen op me af: "Wat zijn de klachten? Pijn op de borst? Hoelang? Vaker gehad? Roken? Drinken? Hartklachten in de familie?" Intussen zie ik dat de huid van mijn hals en schouders vlekkerig rood is geworden. De dokter staat op, komt naar me toe en begint me met zijn stethoscoop te beluisteren. Ik moet zuchten en dat gaat bevend. Hij bekijkt mijn handen, vingers. test de reactie van mijn kniegewrichten, onderzoekt mijn buik. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat het rood van mijn hals en schouders zich nog verder heeft uitgebreid. Ik voel dat mijn gezicht gloeit en ik hoef niet in de spiegel te kijken om te weten hoe vreselijk ik er uit moet zien. Kijk, met kleren aan ben je heel wat, maar ontdaan van die luister is een mens in zo'n situatie hulpeloos. In de loop van die week heb ik dergelijke dingen meegemaakt. Bijvoorbeeld foto’s van je longen laten maken. Kom je weer een ruimte binnenlopen in je slipje met de armen kruislings over je blote bovenlijf. Je voelt je zo onwaardig, snap je?
En ze doen allemaal net alsof ze je wel zien maar ook niet echt zien. Je bent opeens een vrouwelijk 'ding' dat jouw naam draagt. Ach, natuurlijk, ik weet best dat het moeilijk anders kan dan zó, maar het geeft me toch een gevoel van verontwaardiging, in de letterlijke zin van het woord.
Zouden wij vrouwen op dat punt toch preutser zijn dan mannen? Of overdrijf ik nou?