Leuke bes
2010-04-02
Wie vergeten is dat hij een kind is geweest, wordt een akelig groot mens. - Jaargang 54
- nummer 7
Jarenlang was het een gevleugelde uitdrukking in ons gezin. Geen idee waar hij vandaan kwam of wie hem verzonnen heeft. Ergens onderweg zijn we ‘m kwijtgeraakt, maar vorige week vond ik ‘m weer. Een familielid vertelde hoe ze in haar kamer door het open klapraampje, dat pal naast de voordeur zit, kinderen zachtjes hoorde smoezen: ‘Bel jij’ ‘Nee, jij.’ Ze wist precies wat er gebeurde, daar bij haar voordeur, en wat er ging gebeuren. En jawel: trrrringgg. Sportief opende ze de voordeur wagenwijd. Geen kind te bekennen. Wel gegiechel achter de bosjes. Ze keek naar links en naar rechts: ‘Hallo?’, haalde haar schouders op en sloot de voordeur weer achter haar, grinnikend over de pret buiten. Zelf had ze als kind rijke ervaring opgedaan: ‘alleen bij oude mensen of mensen die slecht ter been waren ging ik nooit belletje leuren; mijn moeder vertelde altijd zulke dramatische verhalen over mensen die misschien wel net lagen te slapen en voor niets moesten opstaan.’ Samen schaterden we over ouderlijke pogingen kattenkwaad binnen de perken te houden. Wat ben je toch een leuk mens, bedacht ik.
Als zo’n uitdrukking weer tevoorschijn is gekomen, ga je hem ook weer gebruiken. Zo borrelt hij ook bij me op als ik aan onze eerste Alpha-cursus denk, die nu een paar weken draait. Ik moet bekennen dat ik er van tevoren weinig fiducie in had. In Voorthuizen kan zoiets werken, in Rotterdam, Londen of Hong Kong, maar ik zag het in Krommenie niet gebeuren. Niettemin gingen we gedegen voorbereid van start en de knop ging om: we besloten te gaan wandelen in de werken die God voor ons had voorbereid. Nu halverwege staan we versteld van die werken. We zien mensen veranderen. Enthousiast worden. Eén van de cursisten nam na de eerste avond al een bijbel mee naar huis om nog eens na te lezen wat we besproken hadden. Iedere dag leest ze bij de koffie een stukje. Ze was dankzij een buurvrouw bij ons gekomen. ‘We aten bij hen en na het eten las ze uit de bijbel. Ik dacht: wie doet dat nog in 2010, maar ze had een mooi stukje opgezocht waar we nog een tijd over hebben zitten praten.’ Onze cursist is zo enthousiast dat ze uitvoerig op verjaardagen en aan familie vertelt over wat ze ontdekt heeft. Door haar realiseer ik me dat ik bijna vergeten was hoe ik ooit zelf kind van God werd: de verwondering, de blijdschap. Maar ook het geen benul hebben van kerkelijke gewoonten en regels. De verbazing en teleurstelling dat je met doorgewinterde kerkmensen nauwelijks over je geloof kunt praten. De één wordt gehinderd door tradities, de ander door zuurheid over zijn opvoeding en de derde is druk bezig met zijn eigen kerkelijk gelijk.
Ook omdat ik me dat nu allemaal weer herinner is onze Alpha-cursus een succes. Ik wil graag doorgroeien tot een leuke bes van een christen, zodat de Heer der Hemelse gewesten niet tegen me hoeft te zeggen: ‘Ik heb tegen je dat je je eerste Liefde hebt verlaten.’
Emmy Viezee-Fock
Emmy Viezee-Fock is bedrijfsjournalist en lid van de NGK Krommenie.