Pasen wereldwijd
2010-04-02
- Jaargang 54
- nummer 7
We vroegen enkele mensen uit ons Wereldwijd-netwerk hoe zij aankijken tegen Pasen. Over rode eieren in Moldavië, een kruis van haat in Bosnië en spelende kinderen in Namibië.
Climax van het kerkelijk jaar
In Moldavië is Pasen het belangrijkste feest van het jaar. De overgrote meerderheid van de mensen hier behoort tot de Orthodoxe kerk, waar tradities en gewoontes erg belangrijk zijn. Het paasfeest, als climax van het kerkelijk jaar, staat dan ook bol van traditie. Vooral op het platteland is het heel belangrijk deze tradities in ere te houden.
De orthodoxe kerken beginnen zaterdagavond al aan hun paasliturgie. Echte doorzetters (geen doorzitters, want er staan vrijwel geen stoelen in de kerk) blijven de hele nacht in de kerk. Om middernacht wordt de deur geopend en komt het kerkvolk in processie naar buiten om drie keer rond de kerk te wandelen. De priester groet het volk driemaal met de groet: Christus is opgestaan, waarop het volk antwoordt: Hij is waarlijk opgestaan. Met deze groet begroet men elkaar vervolgens tot aan Hemelvaartsdag.
Vroeg in de morgen, rond zonsopgang, komen nog veel meer mensen naar de kerk. Allemaal met mandjes paasbrood en roodgeverfde eieren. Ze vormen lange rijen bij de kerk en dragen brandende kaarsjes. De priester komt naar buiten met de wijkwast om al het paasbrood te wijden. Hierna gaat men naar huis en kan het feest beginnen met een uitbundige, overvloedige maaltijd. Naar dit hoogtepunt heeft men in de veertigdaagse vastentijd uitgekeken.
Eieren verven
Er zit veel mooie symboliek achter de diverse tradities, maar vaak raakt de boodschap van Pasen er behoorlijk door ondergesneeuwd, zoals blijkt uit de volgende regels van Sergiu, een collega die als kind naar ons dagcentrum kwam: ‘Pasen is een mooie feestdag en de belangrijkste voor de mensen. Zo zie ik dat. Een aantal jaren terug was Pasen voor mij een feest als alle andere. Voor de meeste mensen betekent Pasen het groeten met “Christus is opgestaan, hij is waarlijk opgestaan” en het, meestal, rood verven van eieren. Ook voor mij was dat Pasen. Nu heeft het feest een betekenis voor mij, die uitstijgt boven de tradities. Pasen is voor mij de dood en opstanding van Christus. Dat is het echte paasfeest; voelen en proberen te begrijpen wat Christus moest doorstaan! Het gaat niet om tradities, hoe mooi die ook kunnen zijn, het gaat om Hem!
Harald Aalbers, vanuit Moldavië.
Het andere kruis
Wanneer ik in Mostar ben, dan zie ik een enorm groot kruis op een van de bergen. Het kruis, voor mij een symbool van genade, van herstel, van hoop. Wat mooi, dacht ik de eerste keer dat ik het zag. Ik realiseerde me toen nog niet waarom het kruis daar staat en wat het representeert.
Wanneer ik in mijn woonplaats Sarajevo rondloop en met mensen contact heb, zie ik mooie en waardevolle mensen, maar ik zie en voel ook gebrokenheid, hopeloosheid en passiviteit.
Gebrokenheid op straat in de nog duidelijke schade van de laatste oorlog, gebrokenheid in de samenstelling van het land, maar ook gebrokenheid in de ogen van de mensen, in hun levens en in relaties.
Hopend dat het ooit beter zal worden, maar te passief om daar überhaupt naar te streven. Dit land schreeuwt om hoop, om herstel in alle facetten van het leven en om eenheid in Jezus.
In alle eerlijkheid moet ik toegeven dat ik de moed wel eens verlies of liever gezegd: de hoop kwijtraak. Afgelopen week zat ik in een taxi en kwam het opeens weer zo heftig bij mij binnen. Wat een totaal ander land zou dit zijn als iedereen Jezus zou kennen en als zijn Heer en Redder zou accepteren en volgen. Wauw! En ook dat zie ik elke dag terug op straat, want in de kapotte gebouwen groeien nu bomen. Nieuw leven en schoonheid te midden van totale verwoesting.
Zonder Jezus en zijn sterven en opstanding is geen echte vrede mogelijk, geen echte hoop, geen echt herstel en geen nieuw leven. En hoewel het kruis voor vele mensen hier een symbool is van haat en van hun eigen lijden, is het zonder dat ze het zelf beseffen tegelijk het symbool van het enige wat ze nodig hebben.
Annet Adriaanse, vanuit Bosnië.
Kinderen van Jezus
Vaak wordt gezegd dat het hopeloos is - dat we het verschil niet kunnen maken en dat geweld, armoede en de leefomgeving deze kinderen zullen overweldigen.
Het is niet hopeloos - ze hébben gewoon geen hoop. Maar wat hun sociale, culture en economische achtergrond ook is, zij waren geen vergissing en hebben een levensdoel. Daarom richt ik mij met andere vrijwilligers via de organisatie Christ’s Hope op deze kinderen. We houden in Namibië drie keer per week kidsclub en geven de kinderen daar een stukje hoop mee. Zij zijn ook door God gemaakt en zijn stuk voor stuk parels in Gods hand. We vertellen verhalen uit de Bijbel en proberen het goede mee te geven.
Wij stellen hun de vraag: Hoe kun jij leven volgens Gods beeld?
Dat is niet makkelijk. Ze leven in een woonomgeving waar veel wordt gedronken en werkloosheid heerst. Vaak zijn ze al vroeg verantwoordelijk voor hun jongere broertjes en zusjes.
Klinkt dit als een hoopvolle toekomst? Nee…. Maar er is hoop voor ze. Jezus is ook voor hen gestorven en opgestaan.
Door te vertellen dat ze net zoveel waard zijn als de mensen om hen heen, kunnen ze een gevoel van eigenwaarde ontwikkelen. Uiteindelijk hopen we dat ze daardoor opgroeien met hoop en liefde van Jezus. En dat ze dit kunnen doorvertellen en uitstralen in hun omgeving en zo bijdragen aan een verandering ten goede.
Sanne Wakker, vanuit Namibië.