Een Olympische gedachte
1996-07-26
Dit is een stuk voor slappelingen en geboren verliezers. De kleine groep Opbouwlezers die buiten deze categorie valt, neemt de draad weer op bij het derde deeltje van dit verhaal. De rest neem ik mee naar het heldendom in de sport.- Jaargang 40
- nummer 15
Ron
En dan komen we als vanzelf bij Ron uit. U kent hem niet, maar hij was mijn buurman in Zwolle. Ron had geen werk.
Hij is geboren uit een slecht huwelijk, hij trof trouweloze ouders, kreeg criminele vrienden en kwam vanaf zijn jongensjaren in alle soorten tehuizen terecht die op de hulpverleningskaart staan. Hij heeft het postuur van de Deense Tourwinnaar, Bjarne Riis, breed, blond en al behoorlijk kaal. Dat komt mooi uit, want zijn passie is wielrennen. Niet om naar te kijken, maar om te doen. Hij reed als B-rijder amateurwedstrijden. Ron startte zolang ik in Zwolle woonde vrijwel in alle kermiskoersen rond de kerktorens van Overijssel. Tot zover alles oké. Bij hem was er slechts één opmerkelijk punt. Hij heeft op twee of drie wedstrijden na, geen enkele wedstrijd uitgereden. Van de krap 60 wedstrijden, haalde hij bij ruim 50 nooit de eindstreep. 's Zondagsmiddags, wanneer ik uit de kerk kwam en hij terug van de koers, bespraken we zijn wedervaren. Het lag nooit aan hem. Gelooft u mij, het kwam altijd door de omstandigheden. Oorzaken?
Een steenpuist, ik heb 'rn gezien. Een kapotte derailleur, klopte. Diskwalificatie, want ze hadden hem een verkeerd rugnummer opgespeld. Regen, bij vocht speelde zijn bronchitis op. Verzin maar een reden. Er is geen enkele van gelogen. Het overkwam hem domweg. Voor Ron koester ik een grenzeloze bewondering. Hij kon met al die verklaringen leven en hij lachte er zelf vaak het hardste om. Op hem is Prediker van toepassing: "Niet alle snelsten winnen, ons treft allen hetzelfde lot". Ron rijdt geloof ik nog bij de veteranen.
Fausto Coppi
Over Fausto Coppi zijn zoveel legendes verschenen, dat ik moet kiezen. Deze Italiaanse wielrenner heeft tussen 1938 en 1960 ongeveer alles gewonnen wat er te winnen viel. Zelfs het Criterium van Ouagadougou (Opper Volta). Hij was een wereldlijk asceet die nooit gebraden vlees at, hij nam uitsluitend verse vruchten, dronk looizuur-vrije thee, was volmaakt geheelonthouder en nuttigde 's ochtends en 's avonds altijd een groot bord zemelen met geraspte appel.
Van Coppi is één ding niet bekend. Namelijk dat hij gelukkig was. Hij had ruzie met de paus in Rome, vanwege een buitenechtelijke verhouding. Hij weigerde het heilig oliesel op zijn sterfbed en trof boven zijn graf elkaar hatende vrouwen die allemaal zijn liefde hadden gezocht. Fausto Coppi wordt nog geroemd. Op hem is van toepassing wat Paulus zegt: "Wie aan een wedstrijd meedoet, beheerst zich in alles om een vergankelijke erekrans te krijgen".
Slappelingen
In de Bijbel komen bijna geen wedstrijden voor. De enige die ik zelf uit mijn hoofd weet, gaat tussen Ahimaaz en de Ethiopiër die om het hardst naar David lopen. De Afrikaan verliest, maar sinds we Olympische Spelen hebben weten we dat dit een uitzondering was. AI doet de Bijbel weinig met sport, zodra er over gesproken wordt, dan wordt ons de echte sportmentaliteit gewezen. "Er kan maar één de eerste prijs halen" (1 Cor. 7:24). Dat is de boodschap van al die atleten die in Atlanta en omstreken rondhuppelen. Paulus zegt: "Ik ben voor de zwakken zwak geworden om de zwakken te winnen". En even later: "AI wie aan een wedstrijd mee wil doen, beheerst zich in alles; zij (die atleten in Atlanta?) om een vergankelijke erekrans te krijgen, wij om een onvergankelijke. Ik loop dan ook niet maar in den blinde en ik ben geen vuistvechter, die zomaar in de lucht slaat (een beetje geestelijk joggen?). Neen, ik tuchtig mijn lichaam ...''. Paulus houdt niet van verliezen. Waarom deze ode aan de sport? Niet om die sporters te verafgoden, want die krijgen toch al genoeg roem en geld. Mijn vraag is alleen: waarom ontzeggen mensen zich voor zo'n beperkt ideaal als vergankelijke roem zo ontzettend veel. En waarom ontzeggen wij ons voor de eeuwige roem zo ontzettend weinig. Ik ben geestelijk net als Ron, maar dan met een fractie van zijn inzet. Elke keer weet ik de oorzaak van mijn geestelijke nederlagen te beargumenteren. Mijn onregelmatig werk stond afgelopen jaar geen bijbelstudie-groep toe. En zo pas getrouwd heb je ook zo je andere interesses. Inderdaad, zelfs die smoes van die pas gekochte os gaat op in de vorm van een nieuwe functie. Ron stapt weer op de fiets. Ik stap op zijn bagagedrager. Nog een keer starten.
Bent u al uitgerust voor het nieuwe seizoen? Misschien moeten we ons wat meer ontzeggen.
Hildebrand Bijleveld is hoofd van EO Tijdsein- TV.