Persschouw
1996-03-08
De E van eredienst- Jaargang 40
- nummer 5
Wie tegen het weekend een willekeurige krant openslaat op zoek naar de aankondiging van de kerkdiensten ontdekt maar al te vaak dat die rubriek als titel heeft 'predikbeurten'. Alsof er in de kerk alleen maar gepreekt wordt. Trouwens, predikanten zelf (het woord zegt het alf) hebben het over 'uit preken gaan' als ze elders moeten voorgaan in een kerkdienst.
Eenzijdigheid
Ons spraakgebruik verraadt ons: in onze gereformeerd-protestantse traditie is een tamelijk eenzijdige en allesoverheersende nadruk komen te liggen op de uitleg van de schriften - meer nog dan op de lezing ervan. Misschien mede daardoor is er een gevaarlijk soort consumentisme ontstaan in ons kerkganggedrag. De vraag 'wat heb ik I eraan gehad' is de enige notie op I grond waarvan we ons oordeel uitspreken over een bijgewoonde kerkdienst.
Daarom zou ik willen pleiten voor een consequent gebruik van het woord 'eredienst'.
Om Wie gaat het?
De term eredienst geeft al aan dat we niet onszelf en ons eigen belang zoeken in de kerkdienst, maar de eer van I de Here God. Heeft Hij van zijn gemeente gekregen wat Hem toekomt?
De aandacht, de eer, in lied en gebed?' Wie een eredienst bijwoont wordt ook automatisch medeverantwoordelijk voor het welslagen daarvan. In zingen, luisteren en bidden, in het delen van de gaven en het bewaren van woord en gebod zal blijken wie ik ben voor God, I en daarna en daardoor: wie ik ben voor mijn naaste. En dat alles in de wetenschap dat het stichtelijk gehalte van de .
eredienst niet van onszelf afhangt: wij maken een eredienst in de geruststellende wetenschap dat we aan het einde daarvan sowieso gezegend naar huis terugkeren.
Oefening
In veel gemeenten begint de eredienst I met een moment voor stil persoonlijk gebed. Zijn we dan alleen maar stil? Of gaat er iets door ons heen? Probeer eens te bidden voor wie in de dienst een aandeel heeft, probeer te bidden voor de mensen naast, achter en voor u in de kerk.
Of beter nog: geef dat gebed een plaats in uw eigen leven, door het bewust op zaterdagavond of zondagmorgen te bidden, hardop, aan het eind van de maaltijd bijvoorbeeld.
En probeer uit erediensten die om wat voor reden dan ook naar uw gevoel en beleving niet zo geslaagd zijn (over ergeren praten we niet) eens één of meer elementen te vinden die van die dienst toch een eredienst maakten.
Zo ontdekken we dat een dienst niet per se alleen dan geslaagd mag heten wanneer aan onze persoonlijke verwachtingen werd voldaan. Er zijn er meer, die er iets van verwachten. Er is er Eén, die er alles van verwacht.
Dit artikel schreef drs. EH van der Weide, predikant te Nijverdal, in het 'Gereformeerd Kerkblad' (voor Drenthe, Flevoland en Overijssel). De term eredienst is een juiste term ter aanduiding van de samenkomst der gemeente waarin het Woord bediend wordt.
Terecht wordt opgemerkt, dat in de kerkdienst meer aan de orde komt dande preek. Toch dient de verkondiging als centrum van de dienst het volle accent te ontvangen. Daarom is het goed naast zingen en bidden aandacht te besteden aan de Schriftlezing. Het moet nl. een liturgisch geheel vormen!
Het is duidelijk, dat de voorbereiding van de dienst de nodige inspanning vergt en dat niet alleen van de dominee.
Laat de voorganger tijdig het zgn. psalm briefje doorgeven aan de organist, zodat deze zich rustig kan prepareren op de begeleiding van de gemeentezang annex voor-, tussen- en naspelen. Zo mogen wij ons als gelovigen samen inzetten voor de eredienst als een feestelijk gebeuren en het verwachten van de bijstand en zegen van de HERE, die ons roept om Hem te loven en te prijzen!
Enschede, O. Mooiweer