Van huis uit...
1996-03-22
Vriendschapsevangellsatie- Jaargang 40
- nummer 6
Zo'n half jaar geleden bezocht ik een kerkdienst met een vriendin van me.
Op zich niets bijzonders, ware het niet dat zij in de laatste 25 jaar nauwelijks meer een voet in de kerk had gezet.
Opgegroeid in de Gereformeerde bond van de Hervormde Kerk had ze het geloof met de paplepel ingegoten gekregen maar door allerlei problemen was ze het kwijtgeraakt.
Voor de gezelligheid ging ze met me mee. Ik denk dat het heel menselijk is als je op zo'n moment hoopt dat er een dominee is die haar weet aan te spreken. Helaas troffen we het niet.
Het was een man die heel gedragen het woord bracht en een preek had vol schuld en boete.
Enigszins bevreesd vroeg ik haar na afloop wat ze ervan had gevonden.
"Oh", zei ze, "het was net of ik nooit ben weggeweest. Precies dezelfde hoogdravendheid als vroeger. Ik ging in een soort trance toen hij begon, ook net als vroeger."
Ze kon geen zinnig woord navertellen, terwijl ze een heel intelligente vrouw is. Automatisch had ze zich afgesloten.
We hebben de rest van die zondag nog veel over het geloof en de kerk gepraat. Ze gaat het onderwerp zeker niet uit de weg en heeft ook interesse in hoe een gelovige als ik bijvoorbeeld tegen geloofszaken aankijkt.
Maar ik weet wel zeker dat het weer jaren zal duren voor ze een voet in de kerk zet. Ze maakte nog de opmerking dat ze er zeker van was dat er veel gelovige mensen zijn die nooit in de kerk komen.
Zoiets laat me niet los. Ik weet dat die dominee het allemaal heel goed bedoelde. Het was een integere man die eerlijk was en een bijbelgetrouwe preek hield. Zelf hoor je gedurende het hele jaar de meest uiteenlopende preken en ben je heel wel bestand tegen zo'n zwaarbeladene als van die zondag. Maar voor haar gold dat niet.
Een gemiste kans denk ik dan.
Je gaat je afvragen hoe vaak je zelf iets zegt dat heel goed en evangeliserend bedoeld is, maar volkomen het doel mist.
Wij mogen werktuigen van God zijn maar helaas is het mes soms niet goed geslepen of er zit een breuk of kras in. Zo kunnen we elkaar volkomen misverstaan. Het maakt je soms angstig in je christen-zijn. Je wilt voorkomen dat je God tegenwerkt.
Daarom spreekt vriendschapsevangelisatie mij zo aan. In dit blad onlangs aan de orde geweest. Het was me uit het hart gegrepen. In ontspannen vriendschappelijke verhoudingen kun je laten zien wie je bent en wat je wilt betekenen. Er is minder kans dat mensen als het ware op je afknappen, omdat ze je verkeerd interpreteren. Je kunt foutjes gladstrijken, lacunes aanvullen, dingen uitleggen en eenvoudig laten zien wat het geloof in het dagelijks leven voor je betekent.
Mijn vriendin vindt christenen nog steeds geloofwaardig maar de kerk . niet. Misschien dat dat toch nog beter is dan andersom.
Wilna Smienk-van 't Hul