Leven en dood
1996-05-03
Op het moment dat ik het verhaal over mijn tante-in-de-hanebalken opschreef, belde mijn moeder mij op met de mededeling dat deze zuster van haar was overleden. Dat gaf mij een heel vreemd gevoel. Ik zag mijn tante voor me, uitdagend en dapper. Met het triomfantelijke gevoel van: 'Het is me gelukt!' Ik kon dat beeld maar niet wegkrijgen, ook niet een paar dagen later, op de begrafenis.- Jaargang 40
- nummer 9
Alsof ze ons van boven af in de kerk toezong, zoals vroeger op de zolder: 'Als g'in nood gezeten geen uitkomst ziet, wil dan nooit vergeten: God verlaat u niet'. En daar zaten ze nu, mijn ooms.
Hun kwajongensstreken had ik een week geleden beschreven. In een paar dagen waren het oude mannen geworden.
Maar het waren de jongens van toen. En dan weer mijn tante. Iedere keer in die rouwdienst zag ik een ander beeld van haar voor me. Lopend naar school met haar broertjes en zusje, thuis bij haar moeder, later met haar man die dol op haar was. "Schat, ga jij maar even weg, ik zorg wel voor de kinderen!"
Dan weer temidden van haar grote gezin aan de huiskamertafel. Daar sneed ze brood, schonk koffie of thee en luisterde naar de verhalen van haar kinderen. Diskussies over de kerk. Een zoon die alle domineesfoto's uit de NCRV-gids knipte en die al vroeg wist dat hij zelf ook dominee wilde worden.
En dat ook geworden is.
Wat doet het leven met een mens?
Waarom worden we oud en waarom gaan we dood? Mag je dat een keer denken terwijl je het antwoord best weet? Alle troostwoorden die er bestaan, nemen niet weg dat mensen waarvan je gehouden hebt er gewoon niet meer zijn. En in deze tijd ook niet meer terugkomen. Hun leven hier is voorbij. Ja, stil maar, ik weet het, er komt een vervolg. Maar deze leegte blijf je je leven lang houden. En dan kom ik 's avonds thuis en ga verder met de geschiedenis van mijn grootouders. Mijn tante is weer een levend mens, moeder van een groot gezin. Wat een zorgen, wat een verdriet, wat een uitkomsten in haar leven! Zoals in al die levens die mijn beeldscherm passeren. Er blijft iets bij me hangen, als ik het laatste hoofdstuk afsluit. Een woord dat mijn oma letterlijk heeft toegepast in haar leven: 'Werp al uw bekommernis op Mij, want Ik zorg voor u!' Als dit woord haar dan zo geholpen heeft, kan ik het er ook wel mee wagen.