Geen dorp in de stad

2007-05-11
  • Jaargang 51
  • nummer 10
We hebben tegenwoordig een minister voor gezins- en jeugdzaken. Dat is hoog nodig. Want de klachten over gezinnen, die niet functioneren, worden alleen maar talrijker. De problemen met de opvoeding van kinderen worden alleen maar groter. In oude stadswijken kunnen we kinderen zo jong als tien jaar al niet meer aan. Die wijken worden problematischer dan ze al zijn door het wangedrag van jonge kinderen en opgeschoten jeugd. Minister Rouvoet heeft het over opvoedinternaten, waar zulke probleemkinderen kunnen worden opgevoed, zodat ze niet voor galg en rad opgroeien. Voor een minister van orthodox-gereformeerde huize een vergaande stap. De band tussen ouders en kinderen wordt daar niet als onaantastbaar gezien, maar wel als heel moeilijk ontbindbaar. In Afrika is er een veelzeggend spreekwoord: ‘We hebben een dorp nodig om een kind op te voeden’.
Opvoeding van kinderen was in klassiek-Afrika nooit de zaak van ouders alleen. De hele familie had daar vanzelfsprekend mee te maken. Opgroeiende jongeren functioneerden in vaste verbanden van leeftijdsgenoten.
Sexuele voorlichting gaven niet de ouders; de oudere jeugd lichtte de jongere jeugd in. Grootouders hielden de tradities levend door ze door te geven aan de volgende generaties. Veel allochtone Nederlanders hebben een dergelijke culturele achtergrond. In het individualistische Nederland zijn er geen dorpen meer, die kunnen helpen bij de opvoeding. Men staat er alleen voor. Dat gaat dus fout!

In de bijbel worden de Israelieten opgeroepen hun kinderen op te voeden in het geloof (Deut. 6:20vv; Jozua 4:21vv). Ze worden daar persoonlijk op aangesproken, met name de vaders. Maar ze worden op deze roeping aangesproken binnen de geloofsgemeenschap. De geloofsgemeenschap viel toen nog samen met de dorpsgemeenschap. Men stond er als ouders niet alleen voor. Nu het dorp niet meer bestaat in onze individualistische samenleving, moet de geloofsgemeenschap inspringen. Dat lijkt me bijbels de bedoeling. Diakonaat en pastoraat hebben bijstand te verlenen aan gezinnen met opvoedingsproblemen. Missionair heeft de kerk hier een taak in de stad. Bidden voor de overheid kan heel concreet. Maar het kan bij bidden niet blijven. Een kerk die kinderen doopt, is tot meer verplicht.

Dr. Bob Wielenga woont in Zuid-Afrika en is emeritus-predikant van de NGK van Kampen.

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief