Niet door geweld, maar door geest (15)
1996-10-18
Na een paar jaar gelukte het Judas zelfs Jeruzalem te bevrijden van de Syriërs. De tempel werd gereinigd, een nieuw brandofferaltaar werd gebouwd en de dagelijkse eredienst werd hervat. De Joden besloten dat het feest van de tempelvernieuwing elk jaar gevierd moest worden, ter herinnering aan de heldhaftige strijd van de Makkabeeën.- Jaargang 40
- nummer 21
Gedurende de jaren van de opstand vocht Mattanja mee aan de kant van de Makkabeeën, maar hij deed dit steeds meer tegen zijn zin. Op een dag werd hij bij Judas geroepen. .Mattania, zoon van Jesua', zei deze, "vóór de opstand was jouw vader zang meester in de tempel.
Ik heb gehoord dat hij nog leeft. Je moet naar hem toegaan en hem vragen zijn taak weer op te vatten". Mattanja's hart bonsde van blijdschap. Eindelijk zou hij zijn goede vader terugzien. Snel maakte hij zich reisvaardig, haastig liep hij langs de weg die hij ooit samen met zijn vader was gegaan. Toen hij in Modeïn aankwam, vond hij hun huisje leeg. Hij wist waar hij zijn vader kon vinden.
Hij liep het dorp uit de heuvels in: daar op het korenveld was Jesua aan het werk. "Vader, vader!" riep Mattanja van verre. "Vader, hier ben ik weer!" Verrast keek Jesua op: "Is dat jouw stem, mijn zoon?" Mattanja was geen kind meer, hij was een jonge man geworden. Hij droeg een blonde baard, hij had een zware mannenstem. Maar ook innerlijk was hij ouder geworden, de laatste jaren hadden hem veel geleerd.
"Ben jij dat, mijn zoon?" herhaalde Jesua, "ben jij dat zelf?" En toen omarmden beide mannen elkaar zo hartelijk als alleen een vader en een zoon kunnen doen, die jarenlang gescheiden zijn geweest maar die nooit bij elkaar zijn weggegaan. Ze keken elkaar aan. Mattanja zag hoe grijs zijn vader was geworden en hoeveel rimpels er in zijn gezicht waren gekomen. Ze omarmden elkaar weer en weenden.
"Als u het gereedschap neemt, draag ik de mand met veldvruchten wel, vader", zei Mattanja. Jesua knikte en begreep. Het was nu precies andersom als een paar jaar geleden. Zijn zoon was volwassen geworden. Nu deed hij het zware werk. "Maar ik zorg wel voor het avondeten", zei Jesua, "dat laat ik me niet uit handen nemen. Leg jij het vuur maar aan." Deze keer stond er geen grote stilte tussen hen in. Beiden hadden zoveel te vertellen. Na de maaltijd pakte Jesua zijn harp en speelde oude en nieuwe melodieën. Mattanja luisterde ernaar en besefte nu pas hoezeer hij dit al die tijd had gemist.