YFC 50 jaar!
1996-11-15
De jongerenbeweging ‘die zichzelf steeds verjongt’ ziet in dit jaar Abraham. Maar vergis je niet in deze midlifer met de eerste grijze haren, zij is heel wat beweeglijker dan anderen van haar leeftijd. Heeft ze het geheim van de eeuwige jeugd? - Jaargang 40
- nummer 23
Jammer
"Eigenlijk is het jammer dat Youth for Christ vijftig jaar bestaat", zegt directeur Edward de Kam over z'n eigen organisatie. "Want eigenlijk moest een organisatie als de onze niet nodig zijn. Als de kerken voldoende aan jongerenevangelisatie gedaan zouden hebben, hadden we niet meer bestaan, maar we bestaan nog steeds." YFC als een onbetaalde rekening van de kerk, een beweging die werk op zich heeft genomen dat door de kerken had moeten worden gedaan. Reden genoeg om bij dit jubileum te kijken hoe zij zich op haar (onze!) taak gestort heeft.
Doelstelling
YFC werd in 1944 in de Verenigde Staten opgericht. Twee jaar later volgde de oprichting van YFC-Nederland.
Haar doelstelling was duidelijk, ze wilde "dienstbaar zijn aan de Kerk van Jezus Christus door:
• Jonge mensen te brengen tot geloof in Jezus Christus,
• Jonge mensen voor te bereiden een plaats in te nemen in de gemeente van Christus,
• Jonge mensen aan te moedigen het evangelie door te geven aan leeftijdsgenoten,
• Jonge mensen te vormen tot mensen die zich verantwoordelijk weten voor kerk en maatschappij, wereldwijde evangelisatie en hulpverlening in geestelijke en/of sociale nood." (Statuten 1988).
Motto
Dit alles onder het motto: 'Anchored to the Rock, geared to the times' (Verankerd aan de Rots, verbonden met de tijd). In dit motto komt duidelijk naar voren dat YFC de oude boodschap van Jezus Christus in een zich steeds veranderende tijd wil brengen. In vormen die bij die tijd horen. Daar blijf je beweeglijk bij.
Je kunt niet anders. Om jongeren te (blijven) bereiken wilde men voorkomen dat verouderde vormen een hindernis gingen vormen om bij de Vernieuwer bij uitstek te komen. Het verbaast ook niet wanneer we bijna hetzelfde tegen komen bij Willow Creek, waar men als één van de 10 belangrijkste principes heeft: "De kerk dient zich overeenkomstig deze tijd en cultuur te openbaren, zonder daarbij haar bijbels fundament te verliezen." De stap verder die Willow Creek doet is dat ze dit principe toepast op de kerk zelf, terwijl YFC een para-kerkelijke organisatie is.
Verbonden met de tijd
Door grootscheepse rally's waar voorgangers niet in toga's, maar in soms kanariegele pakken een boodschap brachten die Vroom, Vrolijk en Radicaal was, schrok Nederland op door de komst van YFC in ons landje. Niet de kerken waren de locatie waar deze boodschap gebracht werd, maar de schouwburgen en theaters. Duizenden jongeren kwamen in aanraking met het evangelie. Smalende krantenkoppen, jaloerse en geschrokken reacties vanuit de kerken volgden snel. Soms eeuwenoude kerken zagen in deze jongeling aanvankelijk een concurrent i.p.v. een compagnon. In de jaren die volgden ontstonden vele activiteiten, zoals (o.a.): vakantiekampen, een opvangcentrum, koffiebars kwamen op en (de meesten) gingen onder, een christelijk jongerenblad, theaterwerk, gospeltheken, conferenties en een muziekfestival.
Directeur Edward de Kam: "Ons sterke punt is dat we blijven veranderen. Dat moet wel, want de jongerencultuur verandert ook voortdurend. Daar gaan wij in mee, maar de boodschap blijft dezelfde: wij willen jongeren bekend maken met Jezus Christus."
De blijvende boodschap?
Het is een uitdaging om maximaal verbonden te zijn met je tijd, het is ook niet zonder risico. De inhoud van je boodschap verschuift al te gemakkelijk door de behoefte van je doelgroep. De organisatie stond zó dicht bij de jongeren met wie ze sprak, dat ze gedurende een bepaalde tijd een deel van hun steungevers van zich vervreemd heeft. Men ging wat meer op de diffuse tour. Het krachtige evangelische orthodoxe geluid maakte plaats voor een meer diffuse, vagere boodschap. Geloven was meer "een geheim" dan een gegeven aanvaarden dat al vast staat. Een zoeken naar "de kwaliteit van het leven die in het Evangelie wordt aangegeven". Velen ervoeren de koers als een versmalling van de boodschap.
Vraag en aanbod
Dat het geluid diffuser werd, hing direct samen met de verminderde vraag naar zingeving, naar geloof bij jongeren. Wanneer jongeren een geniet- en consumeercultuur hebben (Ik shop, dus ik besta), hoe speel je dan in op hun behoeften? Hoe breng je dan toch je boodschap over? Ik weet wel dat een stijl-gereformeerd antwoord is dat het evangelie niet behoeftengericht is. Praat ze gewoon hoofdpijn aan en geef dan aspirine. Maak ze schuldbewust en spreek dan van Hem die vergeving schenkt. Kweek die behoefte! Dat mag waar zijn, maar het aantrekkelijke van YFC is dat ze zo lang mogelijk het evangelie zó probeert te brengen dat de relevantie voor het dagelijks leven zichtbaar wordt. Dat men probeert de jongeren daar te bereiken waar ze (geestelijk) zijn. Dat getracht wordt de relevantie van het evangelie niet aan te praten, maar eigentijds te verduidelijken.
Back to the basics
Momenteel is er trouwens bij YFC een duidelijke 'terug naar de basis' trend te signaleren. YFC is (weer) wat onbekommerder geworden met het geven van grote antwoorden. Het is weer één rechts, één averechts, rechttoe rechtaan. Geloven is weer in. Edward de Kam: "In de jaren tachtig was je toch wel een enorme sukkel als je naar de kerk ging, of zelfs alleen maar zei dat je in God geloofde. Tegenwoordig is het van 'O, geloof jij? Waarin?' " De verlegenheid met grote woorden is ook bij YFC aan het afnemen, is mijn indruk. Over snelle anticipatie gesproken.
Kritiek
Natuurlijk hebben de kerken het recht om een organisatie als deze kritisch te volgen. Alleen keren de vragen die wij aan YFC stellen als een boemerang naar ons zelf terug: Wat doen wij om jongeren te bereiken in hun eigen leefwereld?
YFC is een onbetaalde rekening van de kerk. Zij deed werk dat wij lieten (laten?) liggen. Aan kritiek uit de luie stoel heeft niemand iets.
Brug naar de kerk
YFC zelf liet duidelijk weten dat zij geen kerkje naast de kerk wilde zijn, maar een brug naar de kerken. Niet kerkelijke, ongelovige jongeren zocht zij op met de boodschap van Jezus Christus om hen nadien ook in de kerk verder te laten groeien. Door de jaren heen zijn er inderdaad velen tot geloof gekomen, de organisatie wappert gelukkig niet met aantallen. Feit is wel dat YFC meer (rand)kerkelijke jongeren bereikt heeft dan buitenkerkelijke.
Hun werk was in de praktijk denk ik meer een bindmiddel aan de kerk dan een brug naar de kerk. Maar ook dat heeft z'n waarde! Persoonlijk ben ik destijds mede door YFC weer gaan geloven dat de kerk toekomst heeft en dat geloven eigentijds en relevant is. Directeur De Kam vergeleek YFC met een draaideur, de kerk zag de jongeren even weg gaan, maar ze kwamen verrijkt weer terug. Daar kan ik (met velen!) van meepraten! Door YFC ging ik met andere ogen kijken naar de (Ned. Geref.) kerk waarin ik mij bevond, ik kreeg de bijbelse idealen weer terug.
YFC vandaag
Het opvangcentrum in Zeist is verzelfstandigd en heet nu stichting Timon, de vakantiekampen (zeer aan te bevelen) gaan verder onder de naam Cross Roads. Via Project Serve doen elk jaar meer dan 300 jongeren (waarvan een kwart niet-kerkelijken!) mee aan ontwikkelingswerken verspreid over de hele wereld. Hun jongerenmagazine 'Strak' houdt betrokkenen 4 keer per jaar op de hoogte. Ook in Opbouw maakte men al enthousiast melding (20-9-'96) van de Alpha-cursus, één van de uitdagingen die YFC (in samenwerking met de IZB) ons als kerken geeft. Het Flevototaalfestival blijft z'n vele duizenden jongeren trekken. Er is een nieuw evangelisatieproject voor tieners genaamd Rock Solid.
Via het opzetten van een jongerendienst (uitzending op 24 nov. dit jaar) geeft YFC ondersteuning aan de kerken.
Ook godsdienstleraren kunnen bij hen terecht voor ondersteuning (Switch). Eigentijdse liedbundels en bijbelstudieboekjes komen regelmatig uit, m.n. 'God Gezocht' heeft al ingang in vele (Ned. Geref.) kerken, de J.V. hier ter plaatse is er enthousiast over .... Met ruim 50 plaatselijke afdelingen, ruim 2000 vrijwilligers (meesten rond de 20 jaar), je merkt dat dit een beweging is die leeft.
Van harte
We willen daarom YFC van harte feliciteren. Nog vele jaren onder Gods zegen! Als een brug naar de kerk. Als een bindmiddel aan de kerk. En, last but not least: als een open vraag aan de kerk en een uitdaging naar de kerk toe.
Edward de Kam: "In een beweging als YFC zie je zo heel mooi, dat je niet van alles en nog wat moet willen institutionaliseren. Als je dat te strak doorvoert, ben je geen beweging meer, gaat de dynamiek eruit en ebt het geestelijk leven weg." De beweeglijkheid van YFC mag de soms stroeve kerken aanzetten tot de nodige gymnastiek. Ook de kerk is toch de bewogen beweging van Jezus Christus?
Gebruikte literatuur:
Verschillende kranten- en tijdschriftartikelen.
Sipko J. Vellenga, De groei van de evangelische beweging in Nederland.
Special i.v.m. jubileum ‘De story van YFC’