In memoriam Theo Doornbos
1996-12-13
Theo Doornbos was tot op zekere hoogte een Einzelgänger. Dat was in zijn studententijd al herkenbaar, waarin hij in vergelijking met anderen toch een eigen koers volgde. Dat bleef zo tijdens zijn predikantschap en intensiveerde zich nog toen hij zijn visie op Christus' verlossingswerk naar buiten bracht, waardoor hij binnen de Ned. Geref. Kerken in een isolement raakte. Ik heb Theo leren kennen als een collega voor wie de Schrift het laatste woord had. Geleidelijk aan groeide bij hem de overtuiging, dat de leer van de Schrift in de loop van de kerkgeschiedenis op het procrustesbed van de dogmatiek gelegd en daardoor op allerlei manieren verminkt geraakt was. Voor hem was een beroep op de belijdenisgeschriften dan ook niet doorslaggevend.- Jaargang 40
- nummer 25
Hij was geen man die genoegen nam met geijkte formuleringen en gangbare opvattingen. Hij hield ze allemaal tegen het licht van de Schrift en prikte ze met zijn scherpe, kritische geest door als hij van mening was, dat ze de Schrift verduisterden. Het is hier niet de plaats om na te gaan in hoeverre zijn eigen visie recht deed aan de Schrift. Hier gaat het om zijn intentie, om wat hem bezielde. Dat woord 'bezielde' is niet te sterk. Er was bij hem sprake van een zekere gedrevenheid en, als hij eenmaal tot een overtuiging was gekomen, ook van een taaie vasthoudendheid. Op 19 okt. 1958 werd hij predikant in Ten Post, waar hij heel zijn verdere leven is blijven wonen en in grote trouw predikte, catechiseerde en mensen bezocht. Het doorgeven van het evangelie stond bij hem hoog in het vaandel.
De kerkelijke perikelen uit de zestiger jaren lieten ook hem niet onberoerd. In het begin van de tachtiger jaren werd hij getroffen door een hartinfarct. Na zijn herstel kon hij zijn werk weer oppakken, maar niet lang daarna begonnen de moeilijkheden in verband met zijn opvattingen. De laatste jaren van zijn leven werden erdoor gedomineerd.
Hijzelf heeft dat ervaren als een lijden ter wille van het evangelie. Twee jaar geleden werd vanuit de regio het initiatief genomen het gesprek weer op gang te brengen. Na enkele voorbereidende gesprekken vond op 19 nov. j.1. bij hem thuis een gesprek plaats in een open sfeer. Zelf was ik een van de gesprekspartners.
Midden in dit gesprek werd hij getroffen door een dodelijk hartinfarct. Ik wil dit In Memoriam besluiten met een door mij op diezelfde dag nog gemaakt gedicht, dat ik op verzoek van de familie heb voorgelezen in de begrafenisdienst:
De dood sloeg toe, terwijl je zat te praten
in je fauteuil, de koffie bij de hand.
Je voelde je al jaren lang verlaten,
grondig miskend en op dood spoor beland.
Maar nu was ze tenslotte toch gekomen:
een delegatie van de overkant.
Was dit een deur, waarvan je soms kon dromen,
die open ging of weer een dissonant?
Open getuigde je van"je gevoelen
en van de liefde, zo kenmerkend voor
je God en Heer. En wij op onze stoelen
luisterden, stelden vragen tussendoor.
Toen, midden in 't gesprek, zei je: "wacht even,
want een black-out komt over mij. n En wij,
wij zagen dat je hand begon te beven
en kort daarna slap neerviel langs je zij.
Zo gleed je weg, zomaar, voor onze ogen,
uit de vertrouwde handen van je vrouw.
Maar dit is wat wij vast geloven mogen:
dwars door de dood dragen Gods handen jou.