Gaten in het Zijden Gordijn
1996-06-28
De bladen van zijn Bijbel bewogen ritselend in de ochtendbries. Anne van der Bijl zat op een bankje in het centrum van Warschau en keek naar de voorbijmarcherende jonge Poolse mannen en vrouwen. Daar liepen de evangelisten van de toekomst, die de blijde boodschap van de Revolutie zouden brengen. Een gebed welde op in zijn hart: "Heer, wat kunnen wij vanuit het vrije Westen doen? Wat kan ík doen?"- Jaargang 40
- nummer 13
Zijn oog viel op de Bijbel op zijn knie, die open lag bij het boek Openbaring.
Vlak boven de vingers waarmee hij het boek vasthield, las hij de woorden: "Wees wakker en versterk het overige, dat dreigde te sterven."
Open Doors: tegenoffensief
Dat was in juli 1955, nu eenenveertig jaar geleden. De meeste lezers kennen het vervolg. Anne van der Bijl werd bijbelkoerier en pionier in het leggen van kontakten met de vervolgde, hier en daar stervende, Kerk achter het Ijzeren Gordijn. Toen de Berlijnse Muur dichtging, reed Anne er met een Volkswagen vol Bijbels doorheen. Toen troepen van het Pact van Warschau Tsjecho-Slowakije onder de voet liepen, reed Anne tegen de stroom vluchtelingen in om de broederschap te bemoedigen.
Toen in het midden van de jaren zestig de Chinese Kerk ondergronds ging, passeerde Anne het Bamboegordijn.
Maar hij bleef geen eenling: uit zijn bediening kwam de internationale organisatie Open Ooors voort, in Nederland jarenlang bekend onder de naam Kruistochten.
Het werk van Anne en Open Doors breidde zich over de hele wereld uit, naar alle gebieden waar de revolutie de Kerk dreigde te verstikken. Het groeide uit tot een tegenoffensief, met geen ander wapen dan: de Bijbel, het woord van de levende God. De meeste lezers zullen de opvallende momenten uit de geschiedenis van Kruistochten/Open Doors wel kennen.
Zoals het verhaal van Projekt Parel. In 1981 bracht een sleepboot van Open Doors in China meer dan een miljoen Bijbels tegelijk aan land. Chinese bijbelkoeriers verspreidden ze onder de huisgemeenten.
Nog regelmatig horen we van de vruchten die deze bijna verdronken Bijbels hebben opgeleverd!
De meeste lezers zullen zich ook de zevenjarige gebedswake voor de Kerk in de Sowjet-Unie herinneren, die in 1984 begon. En hoe de Here de gebeden verhoorde: eind 1990 zaten er voor zover bekend in de Sowjet-Unie geen christenen meer om hun geloof gevangen.
De vervolgden van toen zijn de evangelisten van nu. Muren waren gevallen.
Velen zullen Open Doors vooral kennen als een organisatie die het lot van christenen in de moslimwereld wereldkundig maakt en akties voert voor hun vrijlating.
Namen als Mehdi Dibaj en Salamat Masih (op veertienjarige leeftijd ter dood veroordeeld, maar in hoger beroep vrijgesproken) zijn bekend geworden doordat Open Doors ons op hen attent maakte en wereldwijd aktie voor hen voerde. Weinig lezers zullen weten van Annes aanwezigheid in Libanon sinds de jaren zeventig, van de betrokkenheid van Open Doors bij de Kerk in Afrika sinds 1976, van Projekt Kruisvuur in Latijns Amerika sinds 1985 (duizenden jongeren worden daar getraind om hun geloof uit te dragen), van Projekt Timotheüs in zuidelijk Afrika, waar zwarte pastores onderricht in de Schrift ontvangen. Of van de steun aan christelijke boekhandels in 'Vrij Koerdistan' (Noord-Irak) sinds 1992. Om maar enkele projekten te noemen. De meeste lezers zullen weinig of niets weten van het 'stille' werk dat door vele vrijwilligers over de hele wereld wordt verricht. De bijbelkoeriers, de 'tentenmakers' , de christenen die er gewoon zijn op de gevaarlijkste plekken om hun bedreigde broeders en zusters een hart onder de riem te steken. Er zijn, je niet afzijdig houden: dat is de levensvisie van Anne van der Bijl, waarvoor de deuren zich openen.
Midden-Oosten
In dit artikel wil ik aandacht vragen voor het werk van Open Doors in het Midden-Oosten. Als er één gebied in de wereld is waar het voortbestaan van de Kerk van Jezus Christus op het spel staat, dan is het wel deze regio, eens de bakermat van de christelijke Kerk. In Oost-Azië, Afrika en Latijns Amerika groeit de Kerk met de dag. In de voormalige Sowjet-Unie puilen de bijbelgetrouwe gemeenten uit hun gebedshuizen.
In moslimlanden als Azerbeidjan en Soedan bloeit de gemeente tegen de verdrukking in. Maar in het Middenoosten is de Kerk stervende. En luidde de opdracht, eenenveertig jaar geleden in Warschau, niet: "Versterk wat er nog over is en dreigt te sterven"? Een opdracht die broeder Anne niet graag voor zichzelf reserveert, maar die hij de christenen in het vrije Westen graag voorhoudt als een taak, tot het moment dat zij zelf om het evangelie vervolgd zullen worden. In februari 1991 verscheen in het magazine van Open Doors (dat niet alleen in Nederland, maar ook in vele andere landen verschijnt) een artikel onder de kop: 'Is er in het jaar 2000 nog een Kerk in het Midden-Oosten?' Deze vraag, uitgesproken door een patriarch in Damascus, is minder overdreven dan ze lijkt.
In landen als Libië en Saoedi-Arabië is geen inheemse kerk meer. In andere landen, waar vanouds veel christenen woonden, is een uittocht gaande: veel christenen ontvluchten armoede, achteruitstelling en discriminatie door naar het Westen te emigreren. Wordt in het Midden-Oosten de kandelaar weggenomen en is er straks alleen nog plaats voor het harde neonlicht van de Koran?
"Over heel de wereld vinden opwekkingen plaats," verzuchtte Isam Ghattas bij het veertigjarig jubileum van Open Doors in de Veluwehal, "maar in het Midden-Oosten is er al veertienhonderd jaar geen opwekking geweest!"
Projekt 'Levend water'
'Versterk wat er over is en dreigt te sterven'. Met behulp van Projekt 'Levend water' probeert Open Doors de enorme lap woestijn die Midden-Oosten heet, weer tot bloei te brengen. En hier en daar schieten de eerste rozen al op.
Zo mogen de christelijke boekhandels in 'Vrij Koerdistan' (Noord-Irak), die door Open Doors van grote aantallen Bijbels en christelijke boeken worden voorzien, zich niet alleen verheugen in de belangstelling van Assyrische christenen, maar ook van veel Koerdische moslims. Steun aan de lijdende Kerk en hulp bij evangelieverkondiging zijn twee zaken die altijd ten nauwste aan elkaar zijn verbonden. Geen wonder dat fanatieke moslims regelmatig proberen deze boekhandels op te blazen: kennelijk zijn ze bang voor de aantrekkingskracht die 'het boek van de christenen' op hun geloofsgenoten heeft. Ook in het eigenlijke Irak, waar Sadam Hoessein nog altijd in het zadel zit, is er veel vraag naar Gods woord. Open Doors ziet kans om er, legaal, op grote schaal christelijke lektuur binnen te brengen.
In Jordanië ondersteunt Open Doors de Vuurtoren-boekhandel, die drie christelijke boekwinkels beheert. Het filiaal in Amman is bij christenen in het Midden-Oosten een begrip: het trekt zelfs klanten uit Saoedi-Arabië die er een Bijbel of een christelijk boek in het Arabisch komen kopen.
In de hele Arabische wereld ontfermt Open Doors zich over moslims die zich tot Christus hebben bekeerd en om die reden uit hun milieu zijn gestoten (zie de Open-Doorsfilm Behind the sun). Ze worden geestelijk begeleid en geholpen bij het opbouwen van een nieuw bestaan. Ook is Open Doors nauw betrokken bij scholingsprojekten voor een christelijk kader. veel landen in het Midden-Oosten hebben groot gebrek aan goed opgeleide christelijke pastores, in de evangelische wereld vaak 'kerkleiders' genoemd. Zonder bekwame, in de Schrift onderwezen, leiders is de Kerk zwak. Een aantal bijbelscholen en een trainingsinstituut voor evangelisatie is goeddeels van de steun van Open doors afhankelijk. Ook hier geldt: tegen de revolutie (van de islam) het evangelie (van Gods liefde voor zondaren). Vandaar ook de nauwe betrokkenheid van Open Doors bij bijbelverspreiding in de minst toegankelijke landen van de Arabische wereld. In Soedan worden studiebeurzen verstrekt aan bijbelschoolstudenten en ontvangen bijbelscholen financiële steun en studiemateriaal. Tienduizenden Nieuwe Testamenten worden in dit land verspreid.
Een wonderlijk land: terwijl in het zuiden van Soedan christenen door moslims van het leven worden beroofd, bekeren in het noorden moslims zich tot Christus.
De vuilnisbelt bloeit
In Egypte, het land met het grootste aantal christenen in de Arabische wereld, werkt Open Doors samen met een aanzienlijk aantal bijbelgetrouwe instellingen. Een van die instellingen geeft bijscholing aan pastores (kerkelijke 'leiders') en leidt 'leken' op tot pastoraal werker. Een andere instelling legt zich toe op sociaal werk onder verpauperde christenen. Evenals in andere landen in het Midden-Oosten, zijn ook in Egypte christenen vaak arm en analfabeet en krijgen ze de slechtste baantjes.
Open Doors steunt alfabetiseringsprojekten, waardoor christenen de kans krijgen een vak te leren èn de Bijbel te leren lezen.
Een oogappel van Open Doors is de gemeente van Jezus Christus op de vuilnisbelt van Caïro. Ja, u leest het goed. Twintig eeuwen geleden schreef de hoog ontwikkelde apostel Paulus: "Wat voor de wereld onaanzienlijk en veracht is, heeft God uitverkoren." Als we zouden willen begrijpen wat dat betekent, zouden we eigenlijk naar Caïro moeten gaan en de plaatselijke vuilstortplaats bezoeken.
Caïro, een stad van zestien miljoen inwoners, kent geen gemeentelijke vuilnisdienst.
Twintigduizend van de allerarmste inwoners houden zich in leven met het ophalen en sorteren van het vuil dat in de straten blijft liggen. In 1969 werd hun de heuvel Mokattam toegewezen als plaats waar zij het vuil naar toe mogen brengen. Daar gingen de 'vuilophalers' wonen met hun gezinnen - en met hun varkens, kippen en geiten - in armzalige hutjes midden tussen het stinkende afval. Het hele gezin helpt mee het afval te sorteren, een deel wordt verkocht aan de kringloopindustrie.
"De Mokattam-heuvel is een onreine plaats, waar geen moslim zich zal wagen, al was het alleen maar vanwege de vele varkens die er in het vuil lopen te wroeten", lees ik in het decembernummer 1994 van Open Doors, "de meeste vuilophalers zijn dan ook christen, maar dat wil niet zeggen dat zij weten wat er in de Bijbel staat."
In 1974 werd de tegenstribbelende drukker Farahat door God geroepen om op de Mokattam-heuvel de Blijde Boodschap te verkondigen ("Wees niet bevreesd, spreek en zwijg niet; want Ik heb veel volk in deze stad", Hand.
18:9). Hij bouwde een eenvoudig kerkje van golfplaten, maar binnen vijf maanden moest hij al een grotere kerk bouwen.
Elk nieuw kerkgebouw bleek na enige tijd te klein. In 1994 waren medewerkers van Open Doors te gast in een vijfde kerkgebouw: een grot met drieduizend zitplaatsen! Maar ook deze grotkerk voldeed niet. Kort geleden kwam op de Mokattam-heuvel een rotswerk gereed die plaats biedt aan twintigduizend mensen. In heel het Midden-Oosten is er geen kerkgebouw met zoveel zitplaatsen te vinden!
Open Doors steunt het sociaal en geestelijk werk dat onder deze paria's wordt verricht en ervaart dat God zijn beloften waarmaakt. Golfplaten hutjes zijn vervangen door huisjes van steen, waar vieze varkens niet langer tot het gezin behoren. Het evangelie verheft deze mensen geestelijk èn maatschappelijk.
De woestijn bloeit als een roos, de vuilnisbelt van Caïro geurt als een narcis.
De lof die opstijgt van de Mokattamheuvel is "een liefelijk reukoffer in de neusgaten van onze God."
Wie is als de HERE, onze God, die zeer hoog woont, die zeer laag neerziet, in de hemel en op de aarde? Die de geringe opricht uit het stof, de arme omhoog heft uit het slijk? (Psalm 113)
Giften voor het werk in het Midden-Oosten kunnen worden overgemaakt op postgiro 7733 t.n.v. Open Doors, Ermelo, m.m.v. Levend water. Adres: Postbus 47, 3850 AA Ermelo (tel. 0341-417844).