Een weg, de weg - In memoriam 1 -
1995-01-13
Hij.- Jaargang 39
- nummer 1
Op de dag dat hij 78 jaar werd - een week voor zijn dood - vroeg hij om voor en met hem te zingen: 'leer mij de weg door U bepaald, dan zal ik die ten einde toe bewaren'. Niet meer kunnen lopen - schuifelen, gedragen worden - en toch een weg zien en die bewaren, ten einde toe ...
In een lang leven geleerd.
Amsterdam waar hij aktief was. Als jonge man de donkere buurten in om het evangelie te verkondigen! De Middernachtzending.
De verschrikking van het concentratiekamp Sachsenhausen. De omzwervingen om weer thuis te komen. De ziekte en de terugkeer in de maatschappij.
Lief en leed in het eerste huwelijk. De dood van zijn eerste vrouw.
De teleurstelling, dat de Gereformeerde Kerken in de oorlogstijd niet de haard van liefde waren geweest die zij hadden moeten zijn. De kerkstrijd, waarin hij uiteindelijk toch koos voor het recht van Christus in de kerk van Christus.
En de vele idealen en teleurstellingen binnen de Vrijgemaakte kring daarna.
Dit alles en veel meer heeft hem geleerd: er is een weg, ook al kun je niet lopen. Een weg door Iemand Anders bedacht en aangelegd, bevolen en beloofd.
Hij is die weg.
…
Zij.
Barmhartigheid - lees ik ergensbetekent 1. dat je kennisneemt van de ellende van een ander; 2. dat je vindt dat dit niet zo mag blijven; en 3. dat je jezelf in de plaats van de ander stelt.
Zo bezien is het een daad van grote barmhartigheid geweest dat zij het besluit nam om met hèm te trouwen.
Een vrouw die geen moeder was en die toch moeder werd. Zoriäer ophef en met de beperkte kwaliteiten die zij gekregen had.
Daarom paste zij zo goed bij het soort mensen waar het in de bergrede over gaat. Het leger van de armen van geest - zij die treuren, de zachtmoedigen, zij die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, de barmhartigen, de reinen van hart, de vredestichters en de vervolgden terwille van de gerechtigheid.
Zeg maar: de stillen in den lande.
Ze vallen niet op. Hun naam komt niet met grote koppen in de krant. Ze doen op een klein plaatsje hun kleine werkzaamheden.
Maar ze doen het als volgelingen van hun Heer.
Het is dan ook dit slag mensen dat wordt zaliggesproken, gefeliciteerd.
Voor nu - zalig zijn jullie, en voor later - voor jullie zijn grote beloften weggelegd.
Welke beloften? Hunner is het koninkrijk der hemelen, zij zullen vertroost worden, de aarde beërven, verzadigd worden, hun zal barmhartigheid geschieden, zij zullen Hem zien, zij zuIlen kinderen genoemd worden en nog eens: voor hen is het hemels koninkrijk bestemd.