Tradities
2009-06-19
‘Onze vakantiebijbelschool bestaat al heel lang, vertelt een jonge vrouw me’. Ik knik. Toevallig weet ik daar alles van. De groep die destijds het initiatief nam, bestond uit jonge honden van begin of midden twintig en ik was één van hen. Ik zou haar dus precies kunnen vertellen hoe lang dat werk bestaat. Ruim driehonderd kinderen uit de aanpalende nieuwbouwwijk kwamen er in die tijd op af. - Jaargang 53
- nummer 13
‘Hoeveel kinderen komen er en hoe vullen jullie de week in?’, vraag ik belangstellend. Tot mijn ontsteltenis somt ze hetzelfde programma op dat we dertig jaar geleden in elkaar hadden gezet: bijbelverhaal, werkje, ’s middags vossenjacht, spelmiddag, filmmiddag, op donderdagmiddag vrij en op vrijdagmiddag afsluiting met pannenkoeken. Ik geloof mijn oren niet. En dat alles wordt georganiseerd voor een kleine 30 kinderen. Ja, ik weet het: al bereik je er maar één. Maar het gaat wel om 30 kinderen van orthodoxe signatuur.
‘Waarom hebben jullie op donderdagmiddag vrij?’ Ze kijkt me ernstig aan en zegt met zekere vroomheid: ‘dat is een middag van bezinning’.
Een schaterlach kan ik nog net terugfluiten. Zal ik het zeggen of zal ik het niet zeggen. In dit geval besluit ik een tegennatuurlijke beweging te maken en m’n mond te houden. Maar ik moet het toch kwijt en daarom vertel ik het u. Die vrije donderdagmiddag was al direct bij de start ontstaan omdat we gewoon niets wisten te verzinnen. We hadden van alles bedacht, maar voor die middag bleven we vooral om budgettaire redenen blanco. ‘Dan maar vrij!’, riepen we opgewekt.
Zo ontstaan dus tradities.
Er is natuurlijk niets mis met een mooie traditie, maar het moet wel een doel dienen. Het doel van een kerk is op de eerste plaats om het liefhebben van de Heer en van onze naaste gestalte te geven. Als we dat niet in de gaten houden, gaat er onderweg iets mis. Je kunt toch zo gaan hechten aan bepaalde gewoonten en gebruiken. Ik ga mezelf maar na. Het voelt zo veilig als je weet wat er komt. Maar soms is herziening op zijn plaats. En daar wringt onze farizeese schoen. Sommige kerkelijke handelingen hebben in de loop der jaren zo’n fijn vroom sausje gekregen dat ze bijbelse wetten weten te overtreffen. Ze hebben iets van het zevenblad in de tuin: ze lijken heel aardig, maar ze zijn onuitroeibaar en als je niet oppast overwoekeren ze alles. Vooral het kwetsbare hart van de gemeente: de liefde. Daarom wil ik kerkenraden adviseren om bij het invoeren van symbolieken vooral goed vast te leggen dat ze in 2009 zijn bedacht door een gewone mevrouw of meneer. Altijd handig voor opvolgers om te weten dat ze verder weinig van doen hebben met de voorschriften van onze Heer.
Emmy Viezee-Fock
Emmy Viezee-Fock is bedrijfsjournalist en lid van de NGK in Krommenie.