(Ver)slaaf(d)
1995-03-10
Sinds het aantreden van het paarse kabinet worden de pleidooien voor het vrijgeven en legaliseren van drugs in ons land steeds luider. Ook minister Sorgdrager van justitie pleitte onlangs voor gereguleerde verstrekking van softdrugs om de overlast van de vele 'coffee-shops' en drugsgebonden criminaliteit terug te dringen. Toch lijkt dit een verkeerde aanpak van de drugsproblematiek.- Jaargang 39
- nummer 5
Regulering
Drugsverslaving kan in grote lijnen op drie manieren worden bekeken: als rechtsprobleem, als medisch probleem of als economisch probleem.
In het eerste geval worden drugsgebruik en drugshandel opgevat als overtredingen van de Nederlandse wet. Er is dus sprake van misdaden en misdaden moeten worden bestraft.
Veelal verdwijnen verslaafden dan ook voor korte of langere tijd achter de tralies.
In het tweede geval (medisch probleem) is verslaving een lichamelijke en/of geestelijke ziekte. Zieken stop je niet in de gevangenis; je verzorgt ze en je probeert ze van de verslaving af te helpen.
Tot slot kan verslaving worden opgevat als economisch probleem. In die optiek vormen drugsgebruik en verslaving het probleem niet. Juist de slechte werking van de markt voor drugs (slechte kwaliteit, vuile spuiten, criminaliteit) als gevolg van het verbod op en de bestrijding van drugsgebruik vormt het probleem. De oplossing wordt dan ook gezocht in verbetering van de marktwerking (inclusief prijsen kwaliteitscontrole) en 'normalisering' van het drugsgebruik. In dezebenadering passen de pleidooien voor legalisering van drugs en 'gereguleerde' verstrekking (vrije drugsverstrekking onder bepaalde voorwaarden).
Onmacht
Drugsverslaving is in sterke mate een cultuurprobleem. De visie erop en de oplossingen ervoor worden beïnvloed door het 'geestelijk klimaat' in Nederland.
De Nederlandse cultuur wordt gekenmerkt door een grote nadruk op individuele vrijheid. De neiging van mensen om problemen van anderen van zich af te schuiven wordt daardoor versterkt. Vaak wordt geredeneerd: 'Zij kiezen toch zelf voor de drugs. Waarom zou ik mij ermee bemoeien?
Ik heb genoeg aan mijn eigen problemen.
Laat ze het zelf maar uitzoeken, zolang ze het maar niet bij mij voor de deur doen.' Deze houding, die meer uiteen gevoel van onmacht dan uit onwil lijkt voort te komen, is kenmerkend voor het materialisme en de consumptie- drift in onze samenleving. Een Amerikaanse schrijfster noemde de drugscultuur dan ook terecht een symbool van de grotere, legale consumentencultuur met haar verslavende werking en harde consequenties voor wie niet mee' kan komen.
Tegen deze achtergrond is een keuze voor legalisering en regulëring gevaarlijk.
Hierdoor worden mensen het meest gesterkt in een houding van afschuiven. We vinden druqsverslaving dan óf geen probleem óf we laten drugsverslaafden met het probleem alleen. Het is echter bekend dat verslaafden uit zichzelf alle problemen uit de weg gaan en daarom juist anderennodig hebben om te strijden tegen hun verslaving.
(Ver)slaaf(d)
Ondanks hun goede bedoelingen lijken voorstanders van legalisering en regulering verslaafden in de steek te laten.
Wellicht leiden vrije verstrekking van drugs of legalisering tot beperking van overlast en drugsgebonden criminaliteit.
Tegel ijkertijd dreigen de verslaafden echter uit het beeld te verdwijnen, terwijl er bijna geen verslaafde is die plezier of geluk ontleent aan zijn verslaving.
Ik moest hierbij denken aan een passage uit het boek Kingdoms in conflict van Charles Colson. Daarin schrijft hij over de strijd van de Engelse christenpoliticus William Wilberforce in de 18e en 1ge eeuw voor afschaffing van de slavernij. Toen Wilberforce zich tegen een ogenschijnlijke meerderheid in het parlement in sterk bleef maken voor afschaffing nam een goed bedoelende ambtenaar hem eens apart.
'Meneer Wilberforce', zei hij. 'u kunt niet verwachten de steun van de meerderheid te verkrijgen voor zo'n maatregel.
U en ik hebben genoeg van het leven gezien om te weten dat mensen er niet toe kunnen worden bewogen in strijd met hun eigen belang te handelen door zulke abstracte argumenten' .. 'Wilberforce ging naar huis, zijn hart verscheurd door de afgrijselijke notie van abstracte argumenten, terwijl duizenden mannen en vrouwen leden onder het juk van de slavernij'
(p. 107).
Christenen zijn waarlijk vrijgemaakt van de zonde en de gebrokenheid van deze wereld in Christus (Galaten 5:1).
Laten wij ook anderen geen slavenjuk opleggen.