Achtergebleven? Ander nieuws uit Zuid-Suriname
1995-03-10
Hoe roep je bij de Indianen iets 'van de daken '? Deze mensen brengen hun vrije tijd niet, zoals in Israel, op het dak door; je zou er maar doorzakken! Dus daar vandaan wordt normaal geen urgent nieuws doorgeseind.- Jaargang 39
- nummer 5
Dat gebeurt hier meer aan de waterkant ofals er gevaar dreigt in het bos - door een flinke roffel op de wortels van een woudreus.
Zoiets zou in de vertaling van Lukas 12:3 moeten doorklinken, vonden we. Maar de Karaïbse reaktie was afwijzend. Men wil niet als achtergebleven bosjes mensen overkomen.
Men is er trots op tot de geavanceerde inheemsen te behoren. Maar is het werkelijk zo dat het belangrijkste nieuws zich altijd in de stad afspeelt?
Onlangs had ik een onvergetelijke ervaring in de binnenlanden van Suriname die ik graag wil meedelen. Een ervaring die mij eraan herinnerde dat de Here juist omziet naar wat niet in tel is of onbekend is in de stad.
Het begon allemaal met een 'toevallige' ontmoeting met granman Pecheife 1 van de Trio's aan de waterkant in Paramaribo.
Met enige nadruk nodigde hij mij en een Karaïbse vriend uit om hun jaarlijkse bijbelconferentie bij te wonen. Ze bleven aanhouden. En zo gebeurde het dat we met enkele anderen van 1- 8 november te gast waren in Kwamalasoemoetoe, in het uiterste zuiden van Suriname.
Welkom
We hadden - na twee uur vliegen over een ongerept groen tapijt - nauwelijks de voeten aan de grond of we werden al vriendelijk meegetroond naar de grote kerkhut, waar een SOa-koppige menigte ons opwachtte. Tijdens het zingen van welkomstliederen, schuiven deze broeders en zusters één voor één voor ons langs. We schudden honderden handen. Ze maken er een waar feest van. Een enkeling kijkt nog bedeesd omlaag, maar de meesten kijken ons stralend van blijdschap aan.
Tegenover zo'n manifestatie van vreugde voel je je klein worden - wie ben ik dat ik dit mag meemaken?
Zingend door het bos
Er hangt nog meer in de lucht. De Trio's praten opgewonden over een groep die 's middags zal aankomen.
Als het zover is klinken er saluutschoten.
Het halve dorp is aan de rivier.
Een vijftal korjalen komt heel gracieus aanmeren. Daar zijn ze dus, de broeders en zusters uit Mapuera, een Waiwaidorp even over de Braziliaanse grens, na een reis van twee weken.
Het lijkt wel of ze de hele weg naar de conferentie gezongen hebben. In een taal die familie is van het Trio en het Karaïbs. Aan land gaat het gewoon verder tot de processie in het.dorpshuis is aangekomen. Op een spandoek staat hun lijflied over Col. 3:16. "Het woord van Christus wone rijkelijk in u, zodat gij in alle wijsheid elkander leert . en terecht wijst en met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen zingende, Gode dank brengt in uw harten."
Naar de uitdrukking op hun gezichten te oordelen zingen ze met hart en ziel: het 'blij makende verhaal' is een vuur in hen. En ze geven het graag door. Zelfs aan stammen diep in het Amazonegebied, die tot op vandaag elke indringer trakteren op gifpijlen.
Verzamelde mensen
Het woord 'conperentia' duikt telkens op in hun liederen. Men is duidelijk blij vergaderd te zijn: Trio's, Waiwai's, Katujana's, Sikijana's, Wapishana's en hoe ze verder maar heten. Allemaal stammen die elkaar vroeger bevochten, elkaars vrouwen roofden. Ze noemen zichzelf nu: Tareno's oftewel 'verzamelde mensen'.
Kunt u zich voorstellen dat het ons vreselijk speet dat er geen Karaïbse - vertegenwoordigers bij waren? Bij een volgende gelegenheid hopen we dit goed te maken. In elk geval zijn we blij dat we het woord gemeente (ekklesia), naar de hebreeuwse achtergrond (qahal) vertaalden als 'verzamelden behorend tot de Heer'.
De volgende dag
Terwijl we nog proberen onze draai in een hangmat te vinden - dat lukt de eerste nacht meestal niet zo bestklinken de volgende morgen weer saluutschoten. En daarna gaat in de buurt een groepje zingende jongelui op pad om het dorp te wekken. Heel speciaal! Om acht uur blaast iemand op een grote koehoorn het sein tot verzamelen. "Thoe-oe-oe-oe!"
Een hele week worden er nu bijbelse onderwerpen behandeld, maar vooral veel gezongen en genoten van elkaars aanwezigheid. Een van de sprekers probeert de gemeente warm te krijgen voor een tocht langs het thema 'het huis van God voor de mensen'. We hadden het gevoel meer aan de ontvangende dan aan de gevende kant te staan. Dat kwam misschien ook door de inbreng van de twee tolken. Terwijl zij het gezegde doorgaven in het Trio en het WaiWai, had je volop gelegenheid de verwachting, die op de gezichten te lezen viel, in te drinken.
Op jacht voor het liefdemaal
Een oproep om vrijwilligers om te gaan jagen, toen halverwege de week het vlees op was, vindt gretig gehoor.
Er wordt gecollecteerd voor patronen.
En spoedig is er weer apevlees, bosvarken en ander vlees bij het dagelijks liefdemaal. Er is een overvloed aan vers sinasappelsap.
Voorsmaak
Het doet me allemaal denken aan de vreugde die de Israelieten kenden als ze gereed stonden om naar Jeruzalem, naar Gods huis te gaan voor de grote feesten. Ik zie ons in Nederland al groepsgewijs zingende naar de kerk komen! Dat gebeurde hier de zondagmorgen letterlijk. Van verschillende kanten kwamen groepen al zingend de kerk binnen. Een ervaring die je door merg en been gaat als je er getuige van bent. Wat een veelkleurigheid! En toch is er ook een wonderlijke harmonie: de ene Heer staat centraal. Men is blij met Hem in het licht te wandelen.
Op allerlei manieren werden we opgeroepen daarin te groeien. Je vraagt je af of niet hier, veel meer dan in de stad, echte geschiedenis geschreven wordt. Een voorsmaak van de schare die niemand tellen kan is het in elk geval.
Het feest gaat door
De genoemde spreker belandde via de school van Jozua". bij de trouw van Christus als de grote Zoon en Hogepriester over het nieuwtestamentische huis van God (Hebr. 3:1-6). Tenslotte bad hij zijn Inheemse broeders en zusters toe versterkt te worden in de gemeenschap met Hem. Want: "Zijn huis zijn wij, indien wij de vrijmoedigheid en de hoop waarin wij roemen tot het einde toe onverwrikt vasthouden."
Een beetje olijk waagt hij de hoop uit te spreken dat dit woord op de volgende conferentie in het zangrepertoire is opgenomen. Prompt komt Marchiano, de zang leider van de Waiwai's, bij het afscheid met zijn repliek.
Hij drukt ons Ef. 4:19 op het hart. Tot onze schrik lezen we daar: "Zij hebben zich immers in hun verdoving overgegeven ..." Is dit een grapje?
Gelukkig blijkt hoofdstuk 5:19 bedoeld te zijn.
De les die ik uit dit alles trek is dat we het gezongen woord meer dan ooit ruimte moeten geven.
Noten:
1. Over hem viel onlangs te lezen in Visie, het programmablad van de EO.
2. Het boek Jozua in het Trio, vertaald onder supervisie van broeder Fred van der Meulen . was zojuist verschenen.