Monis Cerullo en prof. Van 't Spijker
1995-04-07
"Geachte meneer Smouter, wij hebben de eer u mee te delen dat rechts-deurwaarder Van Puftelen u als één van de weinigen in Breukelen heeft aangewezen om deel te nemen aan ons prijzenfestijn. "- Jaargang 39
- nummer 7
Is dit bekende taal voor u? Je krijgt het binnen in allerlei varianten, uiteindelijk bedoeld om tijdschriften, pannensets of Rijn-reizen te verkopen. De clou is steeds om je het gevoel te geven dat je sowieso al behoort tot een select gezelschap, dat het voorrecht heeft om van deze aanbieding te mogen profiteren.
Als dominee krijg ik soms direct mail die volgens hetzelfde stramien werkt, maar dan nog net ietsje verleidelijker.
Ik krijg dan brieven, die geadresseerd zijn "aan de geestelijke leiders van ons land". Soms is het zelfs nog mooier: dan staat mijn naam erin, en dan heet het dat ds. Smouter samen met andere geestelijke leiders wordt uitgenodigd, enz. Zo'n aanbod is uiteraard bijzonder aantrekkelijk, want dit zal je maar gezegd worden als pastor van een provinciaal dorp!
Ahoy!
Vorige week kreeg ik een uniek aanbod in deze categorie, dat ik u graag wil doorgeven. Wat blijkt? Er komt een "nieuwe en opwindende campagne, die een geweldige stroom van Gods genade zal uitstorten op mensen uit geheel Nederland en ver daar buiten!"
Dit betekent concreet, dat de Amerikaanse prediker Morris Gerullo eind juli van dit jaar een MISSION TO HOLLAND houdt in het Ahoy Sportpaleis.
En nu dan zijn wervende tekst: "Het is voor mij een groot vorrecht om als blijk van waardering voor uw toewijding aan het werk des Heren in uw gemeente en woonplaats, u te mogen uitnodigen voor een officiële receptie.
Wij verwelkomen u en andere belangrijke geestelijke leiders uit het gehele land om tegenwoordig te zijn bij het aanvangsmoment van deze opmerkelijke campagne. U zult vernemen hoe God op adembenemende wijze heeft gewerkt in gelijksoortige campagnes in duizenden steden, overal ter wereld.
Duizenden en nog eens duizenden mensen werden ~ered en genezen tot eer van God."
Dat laatste is trouwens een anticlimax.
Als campagnes in duizenden steden duizenden mensen tot bekering brengen, dan kom ik op één of twee per stad en dat valt me tegen. De rest van het proza bespaar ik u, ik vermeld alleen nog dat ik als speciale VIP-gast ben uitgenodigd voor een bijeenkomst in een restaurant, waar ik "op kosten van Morris Gerullo World Evangelism"
een lunch krijg aangeboçlen.
Gemakkelijk succes
Enfin, ik heb op de bewuste dag thuis maar een boterham met kaas genomen.
Waarom erger ik me hier eigenlijk zo aan? Ik denk dat het is omdat de methoden uit de reclamewereld, die in het gewone leven al zo doorzichtig zijn, hier zonder reserve worden toegepast op het Koninkrijk Gods. Dat er wordt ingespeeld op het eergevoel en het verlangen naar succes van predikanten en voorgangers. Een goede maaltijd en een gemakkelijk succesik herinner me dat iemand in de woestijn eens probeerde om daar Jezus mee te verleiden.
Ja, ontdaan van alle franje is dit uiteindelijk het ergerlijke: dat je de illusie krijgt van een makkelijk succes, waar dan ook nog eens de menselijke persoon zo centraal komt te staan. Op dit moment zijn evangelische en pinkstergemeenten bezig te splijten vanwege discussie over de 'Toronto-zegen', dat is het schudden en lachen waar we eerder over schreven. Als het straks eind juli is, dan mag je aannemen dat de kranten vol komen te staan met discussie over het succes van Morris Gerullo. Maar u weet nu vast hoe dat tot stand gekomen is.
Federatie in plaats van fusie
Nu volgt een geheel ander onderwerp.
Zoekt u dus a.U.b. niet naar een verband tussen Gerullo en Van 't Spijker, want dat is er bij mijn weten niet. Ik wil alleen in het kort een opmerkelijk artikel signaleren, dat de Apeldoornse hoogleraar schreef in 'De Wekker' van 17 maart. Aanleiding was het feit, dat het proces van Samen Op Weg dreigt te stranden, doordat een meerderheid van de hervormden de fusie afwijst.
Prof. Van 't Spijker vindt het aannemelijk, dat er nu meer kans komt voor de gedachte van een federatie, waarbij de kerken voorshands een eigen kleur behouden, terwijl de toenadering op het grondvlak voortgaat. Hij vindt dat kerkelijk gézien zo gek nog niet en betoogt, dat zo'n federatie in het gereformeerde denken heel goed past, meer dan in het Hervormde denken.
"We hebben het voor ruim honderd jaar in Nederland ook al gezien. Had men toen een federatie gewild en geen fusie, het zou alles gemakkelijker zijn gegaan."
Ik heb mijn ogen uitgewreven van verbazing. In de contacten tussen onze kerken en de Ghristelijke Gereformeerde Kerken hebben wij tot beschamens toe steeds gevraagd of het niet mogelijk is om meer aan een federatie dan aan een fusie tussen onze kerken te denken, zodat alles niet onder zo'n grote druk hoeft te staan. Maar na enkele aarzelingen in het begin, bleek daar aan Ghr. GereI. zijde geen enkel animo voor te bestaan. Zou men daar nog eens over willen nadenken, nu een federatie in de ogen van prof. Van 't Spijker zo oef-gereformeerd blijkt te zijn?