Warm worden in de NGK
2010-05-14
Hun leven lang was de Gereformeerde Kerk hun thuis. Maar toen hun gemeente in het PKN-verband werd opgenomen, begon dat te veranderen. Zodanig zelfs dat Ben Otten en Geertje Warris uit Steenwijk besloten over te stappen naar de NGK. Ze vonden er warmte en saamhorigheid. Deel vier van een serie frisse blikken op de NGK.- Jaargang 54
- nummer 10
Sommige mensen lijken met speels gemak van kerk te wisselen. De beslissing van Ben Otten en Geertje Warris om de Gereformeerde Kerk, op dat moment net onderdeel van de PKN, te verlaten, was echter een moeilijke. Want hoewel ze zich erg thuisvoelen in de NGK Steenwijk, vinden ze het nog steeds jammer dat het zo gelopen is.
Ben en Geertje groeiden beide op in de Gereformeerde Kerk. Geertje onder meer in Rotterdam en Raalte, Ben grotendeels in Steenwijk. Ben werkte zijn leven lang in de landbouw, Geertje deed werk in de kinderbescherming.
Nadat Geertjes man was overleden en Ben was gescheiden, gingen de twee in 1994 samenwonen in Steenwijk.
‘Alles hebben we meegemaakt in de Gereformeerde Kerk’, vertelt Geertje. ‘Onze belijdenis, ons huwelijk, de doop van onze kinderen.’ Hun levens waren verweven met het kerkgenootschap.
Los zand
‘Tot een jaar of vijf geleden voelden we ons prima thuis in de kerk’, vertelt Ben. De dingen begonnen echter te veranderen toen de gemeente een andere predikant beriep. Ben kon niet goed met hem overweg en dat had onder andere te maken met het pastoraat. ‘Er volgden enkele jaren van discussie, maar dat leverde maar weinig op’, vertelt Ben.
Wat Ben en Geertje ook niet lekker zat, was het Samen op Weg-proces dat toen speelde en waar in 2004 de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) uit ontstond. Naar het idee van het stel ging het allemaal veel te snel en bevorderde het zeker de eenheid niet. ‘Dat zag je al bij de gemeenschappelijke diensten die we met de hervormden hadden, nog voor we samengingen. Het bleven aparte groepen’, stelt Ben.
Ben en Geertje begonnen zich steeds minder thuis te voelen in de gemeente. ‘Maar vertrekken is geen stap die je zomaar zet’, zegt Ben. Alleen al de gevoelswaarde die hij bij het kerkgebouw had, bezorgden hem pijnlijke gevoelens. ‘Ik heb zelf nog meegeholpen om het te bouwen. Daar hebben we in die tijd allemaal de schouders ondergezet. Het is een prachtgebouw, echt een fantastische kerk waar niets aan scheelt. Zulke herinneringen verdwijnen niet.’
De vervreemding van hun eigen gemeente ging echter door. ‘Op een gegeven moment gingen we alleen nog naar de kerk bij bepaalde dominees, wat natuurlijk ook niet klopt’, zegt Gerry. ‘Toen het een jaar of drie geleden Pasen was, besloten we naar de NGK te gaan.’
Het beviel goed en Ben en Geertje gingen vaker naar de NGK, leerden de dominee en gemeenteleden kennen en kwamen tot de beslissing om lid te worden. ‘Vrienden van ons zeiden dat we naar de Christelijk Gereformeerde Kerk moesten gaan’, vertelt Gerry. ‘Ons probleem daarmee was dat vrouwen daar niet in tel zijn. Ze mogen alleen schoonmaken en oppassen, dat is het zo’n beetje.’
Het werd dus de NGK. Een keuze die ze volgens Geertje veel eerder hadden moeten maken.
Kaartjes
Inmiddels zijn ze bijna drie jaar lid in de NGK. Wat hen echt opvalt en bevalt, is het sterke pastorale leven en de onderlinge band in de gemeente, die uiteraard ook bevorderd wordt door het relatief kleine aantal leden (220). ‘Het is een kleine gemeente, maar hij zit steengoed in elkaar’, zegt Ben. ‘Natuurlijk was het vervelend om vrienden en kennissen in de Gereformeerde Kerk achter te laten, maar dat was hier snel verholpen.
Het is zo’n open kerk. Wat me bijvoorbeeld erg opviel, is dat de jeugd gewoon naar je toe komt bij het koffiedrinken na de dienst. De mensen tussen de 20 en 30 jaar staan niet apart in een groepje, maar gaan zo naast iedereen zitten om een praatje te maken.’
‘Het is één gemeente, niemand valt erbuiten’, vult Geertje aan. ‘Ik ben vorig jaar veel ziek geweest en ik kreeg heel veel kaartjes en bezoekjes van mensen. Ook van mensen die me amper kenden. Ik had alle mogelijke steun nodig. Nou, die kreeg ik ook.
Dat pastorale medeleven heeft me vooral goed gedaan na onze overstap.’ Omzien naar elkaar speelt een grote rol in de gemeente, beaamt Bent. ‘De mentaliteit die ik van vroeger ken, zie ik ook hier: we moeten het samen doen. De predikant, Johan Ebbers, is daar ook een kei in. Als je hem belt met de vraag of hij een keer langs kan komen
om ergens over te praten, staat hij direct klaar.’
NBV
Natuurlijk moesten de twee ook wel aan een en ander wennen, zowel in positieve als negatieve zin. Zo kwam de orde van dienst wat vreemd op hen over. ‘We horen hier niet vaak de wetslezing’, zegt Ben. ‘Wel een soort richtlijn voor het leven, maar die komt vaak na de preek. Dat vind ik niet zo’n geschikt moment. Maar hier heb ik me al wel bij neergelegd.’ Verder was het een niet zo aangename verrassing voor Ben dat de NGK ook de Nieuwe Bijbelvertaling gebruikt. ‘Dat had ik niet gedacht’, zegt hij. ‘Persoonlijk heb ik meer op met de vertaling van ’51.’
Geertje was aan de andere kant positief verrast door de avondmaalsviering. ‘In onze oude kerk werd het lopend gevierd, en eerder ook wel door de banken doorgegeven. In de NGK wordt het aan tafel gevierd. Dat vind ik waardevol. Het geeft veel meer het idee dat je het met elkaar viert. Als je loopt, heb je toch het idee dat je het voor jezelf doet.’
Geertje merkte verder ook dat de gemeenteleden in Steenwijk erg open zijn over hun geloof. ‘Dat merkte ik bijvoorbeeld tijdens de bezoekjes van mensen toen ik ziek was, maar ik merk het ook op de vrouwenvereniging. Mensen vertellen echt over hun geloof. Dat probeer ik nu zelf over te nemen; ik wil ook graag een ruggesteun voor anderen zijn.’
Twee keer kerken
In de tijd dat Ben en Geertje moeite begonnen te krijgen in de PKN, schreven 130 gemeenteleden een brief naar de kerkenraad met de oproep om terug te gaan naar de beginselen van het geloof, naar datgene waar je als christen voor staat. Aan hun oproep werd geen aandacht besteed.
Ben: ‘Het is niet te begrijpen wat Jezus voor ons gedaan heeft, maar dat besef was ik de laatste jaren in de Gereformeerde Kerk kwijt. De kern stond niet centraal.’ In de NGK hebben Ben en Geertje wel het gevoel weer terug te gaan naar die beginselen. ‘We gaan zelfs weer twee keer naar de kerk. De deden we al jaren niet meer’, zegt Geertje. ‘Hier weet je dat iedereen gelijkgestemd is. Je weet dat de hele gemeente het belang van Christus voorop heeft staan. Ik geloof dat iedereen vanaf de twintig hier belijdenis heeft gedaan.’ ‘Het warme gevoel dat ik kwijt was, heb ik in de NGK weer teruggevonden’, besluit Ben. ‘Het is zo fijn als je onderdeel bent van een gemeenschap waar je je thuisvoelt.’