Amerikaanse synode voor ons herkenbaar
1995-07-14
Op de laatst gehouden synode van de Christian Reformed Church in Noord Amerika zijn enkele belangrijke besluiten genomen. Het was een synode om met enige spanning naar uit te kijken. De discussie over de vrouw in het ambt zou een belangrijke plaats innemen. En dat onderwerp had al voor de nodige problemen gezorgd. De CRC heeft in de laatste jaren vele leden verloren, juist ook door de moeite rond dit punt. Het was dan ook weldadig om te merken dat deze synode voor een heel groot deel bepaald werd door het verlangen om de eenheid te bewaren.- Jaargang 39
- nummer 14
Dat was de toon van de bidstond waarmee de synode werd geopend. Er klonk de oproep om elkaar vastte houden. Om elkaar niet de rug toe te keren maar om te proberen de ander te ontmoeten. En die openheid en ontmoeting is er dan ook voor een heel groot deel geweest. Niet altijd, in een discussie staan broeders soms nadrukkelijk tegenover elkaar, en als het om belangrijke zaken gaat dan kan dat hard aankomen. Maar juist ook in de belangrijke zaken was er een overwegend verlangen om te zoeken naar een compromis.
Een duidelijk voorbeeld hiervan was het besluit over de vrouw in het ambt dat werd aangenomen. De studiecommissie die zich over deze zaak had gebogen kwam met twee rapporten, een meerderheids- en een minderheidsrapport.
Beide rapporten hadden Tot opbouw van het gereformeerde leven een identieke inleiding. In deze inleiding werd benadrukt dat het gesprek goed was geweest; de verschillen van mening, zo stelde men, waren verschillen onder broeders in Christus. Het rapport dat uiteindelijk is aangenomen sprak uit dat er twee opvattingen zijn op het punt van de vrouwelijke ambtsdrager, die beide de Schrift als het onfeilbare Woord van God erkennen. Dit was een duidelijke poging om de verschillen niet groter te laten lijken dan ze in werkelijkheid zijn.
Visie op de Schrift
Die uitspraak, dat men zich wilde stellen onder het Woord van God, is van groot belang. Als er in een kerk veel problemen zijn, en een groot aantal leden besluit de kerk te verlaten, dan komt haast vanzelf de vraag op, hoe het zit met de bijbelgetrouwheid van die kerk. Een van de zaken die wij als afgevaardigden telkens weer aan de orde stelden was de visie op de Schrift. We hebben daarbij ons best gedaan zoveel mogelijk verschillende mensen te spreken, om op die manier een zo volledig mogelijk beeld te krijgen.
Het was opvallend en hartverwarmend om te ontdekken dat er door de hele kerk heen een ontzag leeft voor het Woord van God en dat men het verlangen heeft om het kerkelijk leven ook door de Schrift te laten bepalen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat er in de praktijk verschillen van inzicht kunnen zijn. Als er verschillen van inzicht bestaan is het belangrijk daar zorgvuldig mee om te gaan. Deze synode heeft dat nadrukkelijk geprobeerd. Het was goed om veel te herkennen van onze eigen kerkelijke situatie. Ook op ons komen de vragen af die eigentijds kerkelijk leven met zich meebrengt.
Dan is het belangrijk om te weten dat er zusterkerken zijn die deze vragen ook kennen en die zich met die vragen ook willen stellen onder het Woord van God. We signaleerden een verlangen om elkaar binnen bijbelse marges de ruimte te geven. Het compromis over de vrouw in het ambt komt er in het kort op neer dat deze zaak op classicaal niveau geregeld kan worden. In feite is dit een soort regionale variant op het besluit van onze LV over de vrouw in het diakenambt. Het zal niet voor niets zijn geweest dat de toespraak van Prof. Geertsema met instemming werd ontvangen. Hij legde o.a. uit hoe wij in onze kerken elkaar gepaste vrijheid proberen te geven. En het belang daarvan werd, na jaren moeilijke discussie binnen de CRC, op deze synode heel helder gezien.
Het was geen makkelijke synode, maar de meningen botsten minder hard dan waar we bang voor waren.
Dat neemt de zorg voor de CRC niet weg. Verschillende afgevaardigden zijn teleurgesteld naar huis gegaan.
Het sluiten van een compromis heeft met gebrokenheid te maken en gebrokenheid doet altijd pijn. En gebrokenheid en pijn kunnen in de toekomst voor problemen blijven zorgen. Laten we onze zusterkerken in het gebed niet vergeten.
ds. A. Boshuizen en dr. H.a. Geertsema bezochten de CRC-synode namens onze kerken.