Om wie gaat het eigenlijk?
1995-08-11
De dominee vertelde graag over zijn innerlijke roerselen. Hij was gewend om zijn emoties breed voor zijn gehoor ten toon te spreiden. En dan bleek maar al te vaak dat hij het erg moeilijk had. Neem nu het bericht van het overlijden van Anton. Anton was al op jonge leeftijd gestorven. Een kwade ziekte had zijn leven afgebroken. Toen de dominee het bericht hoorde dat het niet lang meer zou duren, was hij overmand geweest door verdriet. Een uur lang had hij zitten huilen op zijn studeerkamer. Daarna had hij zich vermand en was naar het huis gegaan waar Anton zijn laatste dagen doorbracht.- Jaargang 39
- nummer 16
De dominee had Anton ook nog gesproken. Het leek verdrietig, maar het was toch een mooi moment geweest. De dominee had een geschiedenis aan Anton verteld. Hij had het zelfs klaar gespeeld om Anton te doen lachen. De familie had later verteld dat dat alleen de dominee nog gelukt was .
Tijdens de afscheidsdienst in de aula van de begraafplaats waren er gasten uit andere plaatsen. Die moesten nu niet gaan denken dat de dominee dit vanuit zijn ivoren toren vertelde. Hij was zelf ook heel erg ziek geweest.
Wekenlang had hij op het randje van de dood verkeerd. Het was erg zwaar geweest. Een jaar lang had de dominee zijn werk niet kunnen doen. Hij wist dus wat lijden inhield. De catechisanten vonden het fijn dat de dominee daar zo open over kon spreken. Daar hadden ze tenminste iets aan. Ze genoten ervan om naar de catechisatie te komen. Niet alleen als het over het lijden ging, maar ook over andere onderwerpen. Nu was dus het moment gekomen om afscheid van Anton te nemen. De gemeente moest niet gaan denken dat dat voor de dominee gemakkelijk was. De hele nacht was hij met zijn preek bezig geweest, maar het lukte maar niet. Oh ja, dat moest de gemeente ook nog even weten: de dominee studeerde in een bijzondere kamer. In de 1ge eeuw had een begaafd dichterpredikant dit huis bewoond. Hij had op dezelfde plek gezeten als de dominee nu. Maar die preek: het lukte niet. Pas toen het alweer licht was, had de dominee toch nog een aantal regels aan het papier toe kunnen vertrouwen.
Preken maken was nu eenmaal niet eenvoudig, zeker niet als je zelf zo intens begaan was met het verdriet van de familie.
"Nu heb ik wel gehoord wie de dominee was, maar ik weet nóg niet wie Anton was", zei één van de gasten na afloop van de dienst. Een ander merkte op: de dominee preekte niet christocentrisch, maar egocentrisch.
Daar wordt een gemeente nooit veel wijzer van ....