In memoriam ds. Cornelis Bakker
1995-09-08
We zijn diep geschokt door het overlijden van onze vriend en collega Bakker. Het is zo plotseling gegaan. Na een operatie aan zijn hart in april jl. vorderde de revalidatie en was er sprake van een bepaalde hervatting van de arbeid.- Jaargang 39
- nummer 18
Hij zou weer gaan preken en enkele meditaties schrijven voor het provinciale kerkblad. En verder was hij van plan opnieuw enkele hulpdiensten te verrichten in de vakante gemeente van Enschede-Noord. Een week voor zijn sterven hebben we elkaar nog ontmoet en een fijn gesprek gehad. Hij was opgewekt en zag het weer helemaal zitten. En dan komt daar onverwachts in de vroege morgen van woensdag 23 augustus jl. het einde van zijn leven op aarde. Dat is voor ons onbegrijpelijk! Een intens diep verdriet is het leven van mevrouw Bakker en van de kinderen en kleinkinderen alsook van de verdere familie binnengekomen. De vragen vermenigvuldigen zich. Het zijn vragen, die tevergeefs op een definitief antwoord wachten. We klagen: Waarom toch, HERE, heeft U deze trouwe dienstknecht weggenomen?
Waarom heeft U de dood de kans gegeven inbreuk te plegen op het levensgeluk van mensen, die zo sterk in liefde op elkaar betrokken waren? Ds. en mevrouw Bakker hadden zó fijne huwelijksbanden aan elkaar en de gehechtheid van en aan de kinderen en kleinkinderen was zo enorm sterk! Zijn zusters, schoonzusters en zwagers hielden zoveel van hem. En in Enschede-Zuid was men zo op ds. Bakker gesteld. Er was tussen de gemeente en het gezin Bakker zo'n stevige relatie gegroeid. En ook in Enschede-Noord waardeerde men deze dienaar van het Woord bijzonder!
Waarom doet U zulke dingen toch, HEREGod? Maar zo moeten we tegelijkertijd onszelf corrigeren! Want God heeft ds.
Bakker niet zonder meer weggenomen, maar thuisgehaald! Hij vindt nu bij zijn hemelse Vader in Christus rust en vrede voor eeuwig. Daarom kan onze klacht geen aanklacht worden.
Want dan zouden wij doen alsof wij het beter weten dan onze majesteitelijke God. Hoe zouden wij ooit de Vader der lichten ter verantwoording durven roepen? Wij mogen en moeten bidden om volle overgave aan zijn wil. Dan gaat het wel door de diepte heen. Maar dan ontwaren wij Gods innige ontferming over zwaar beproefde mensen. Dan worden wij niet opstandig tegen het beleid van de Almachtige Schepper van hemel en aarde. Dan ervaren wij in het donkere dal van smart en rouw Gods oneindige liefde.
Dominee
Cornelis Bakker werd op 19 februari 1928 te Leerdam geboren. Hij bezocht het gymnasium in Gorinchem en studeerde vervolgens aan wat men nu noemt de Theologische Universiteit (Broederweg) te Kampen. Als student nam hij wel deel aan allerlei activiteiten, maar trad hij niet op de voorgrond. Na afronding van zijn studie betrok hij met zijn Grietje in maart 1957 de pastorie van Twijzel in Friesland. Zij hebben daar goede jaren gehad. Daarna volgde Pijnacker, een kleine gemeente, die hij met enthousiasme diende. In 1965 kwam collega Bakker naar Twente om zich te verbinden aan Oldenzaal en Glanerbrug. Daar heeft ds. Bakker zijn kerkelijke strijd gestreden.
In 1969 werd hij door de kerkeraad van Oldenzaal geschorst in zijn ambtelijke dienst. Hij voelde zich daardoor diep gekwetst. Het ergste vond hij, dat hij van het Heilig Avondmaal werd afgehouden. Hij heeft aan de kerk geleden. Maar hij wist in het geloof met blijdschap zijn weg weer te vinden. Hij had een goed geweten, want hij had nee gezegd tegen schromelijk onrecht in de kerk van Christus. Toch heeft het hem door Gods genade niet verbitterd. Hij mocht ervaren, dat de meerderheid van de kerkeraad en de gemeente van Glanerbrug achter hem bleef staan. Ook waren er broeders en zusters uit Oldenzaal, die de schorsing van hun predikant niet konden accepteren. Na de breuk werd ds. Bakker dominee in de Ned. Geref. Kerk te Enschede-Zuid. Die gemeente heeft hij als een trouwe herder 23 jaar mogen dienen. Zijn vrouw is hem daarin tot grote steun geweest. Tevens stonden zijn kinderen vol liefde rondom hem. Ook na de emeritering in mei 1993 bleef de band aan Enschede-Zuid bewaard.
Opgewekt en nederig
Kees was een opgewekt mens. Hij kon niet tegen conflicten. Als het door zijn impulsief optreden eens een enkele keer uit de hand liep, stelde hij zich aanvankelijk absoluut op. Maar als anderen hem bij de oplossing van het conflict de helpende hand boden, aanvaardde hij die graag en was hij de eerste, die over de brug kwam tot herstel van de goede verhoudingen. Dat sierde deze christen! Als predikant van Enschede-Zuid kwam hij tot volle ontwikkeling.
Met grote toewijding verrichtte hij zijn arbeid en door steeds meerderen werd hij gewaardeerd. Zijn prediking was in de goede zin van het woord actueel. Maar bovenal ging het hem erom de Christus der Schriften te verkondigen. Theologisch was collega Bakker goed op de hoogte van de jongste ontwikkelingen, maar hij ventileerde dat niet opzettelijk. Ik heb Kees goed leren kennen in onze gemeenschappelijke Enschedese periode. Hij kon wel eens fel zijn, maar was een broeder met een teer hart. Hij had geen verbeelding en was in de omgang ongekunsteld. Met velen heb ik van zijn originele geestigheid met volle teugen genoten. Zijn nederigheid bleek mij opnieuw toen hij Ridder was geworden in de Orde van Oranje Nassau.
Hij zei tegen mij: "Otto, waaraan heb ik dit verdiend?" Natuurlijk was hij er wel blij mee! Wat dacht u! Hij genoot van het leven. In dienst van de kerken was niets hem teveel. Aan het werk van verschillende kommissies heeft hij zijn krachten gegeven. In de regio Enschede-Zwolle is hij vele jaren o.a. examinator O.T. geweest. Dat lag hem!
Maandag 28 augustus jl. hebben wij van onze vriend en broeder afscheid genomen via een rouwdienst in de Vredeskerk te Enschede. Drs. Joh. de Jonge ging daarin voor en sprak over Johannes 11 :25, 26. Ds. Bakker wist zich zondaar en daarom aangewezen op Gods genade. Hij vertrouwde op zijn Heiland, die gezegd heeft: "Ik ben de opstanding en het leven". Zo kon hij op Gods tijd sterven. De HERE vertrooste zr. Bakker en de hele familie en ons allemaal met zijn rijke beloften!