Een warm gevoel
1995-09-22
Uit alle delen van de wereld kregen we ze weer: de vakantieansichten. Een tijdje hang ik ze op. En dan verdwijnen ze in een schoenendoos op zolder. Zo heb ik in de loop der jaren een hele verzameling gekregen. De kinderen zochten daar dan van tijd tot tijd hun eigen kaarten uit en waren daar een hele poos zoet mee. Met onze verhuizing heb ik in al die kaartendozen opruiming gehouden. Het kost me moeite om dingen weg te doen. Vooral als er herinneringen bij naar boven komen. Ik heb dan ook van al die kaarten maar een fractie weggedaan. Bovendien kreeg ik zo iets prikkerigs in mijn ogen. Want al uitzoekend kwam ik tot de ontdekking dat heel vaak dezelfde mensen ons kaarten stuurden. Daar kreeg ik nou gewoon een warm gevoel van. Die hebben dan toch in hun vakantie even aan ons gedacht. En met de kerstdagen weer. En met mijn verjaardag ook. Daar blijkt toch vriendschap en trouw uit. Neem nou Gerard en Klara. Bij de scheuring in '69 verlieten ze ons. Na een paar maanden 'binnen verband' te zijn geweest, voelden ze zich daar niet thuis. En toen begon hun dooltocht langs de kerken. Het eind daarvan was hun eigen huiskamer met Radio Bloemendaal. Dat deden ze liever dan terugkomen. Dat ligt bij sommige mensen zo gevoelig. Zelfs na jaren kunnen ze die stap niet zetten, al zouden ze het in hun hart wel graag willen.- Jaargang 39
- nummer 19
Maar, en daar kwam ik nu dus achter, Gerard en Klara hebben ons en onze kinderen in de loop der jaren talloze kaarten gestuurd. En daar bedank ik ze voor. Gerard en Klara, ik heb in mijn hart een warm plekje voor jullie.
En ook voor al die andere jongere en oudere mensen die ik door hun handschrift vóór me zag.