Veluwse vonken
1994-02-11
Vanmorgen bracht het christelijke ochtendblad het bericht dat er in de Geref. Kerken (vrijg.) verontrusting is over het feit dat er straks vier 'richtingbladen' te lezen zullen zijn: de aloude Reformatie, 'het corrigerende Reformanda', het eigentijdse Bij de Tijd en binnenkort het overkoepelende Nader Bekeken.- Jaargang 38
- nummer 3
Een dergelijke reactie is begrijpelijk.
Men vreest groepsvorming met alle gevolgen vandien voor allerlei verhoudingen en verkiezingen. Nu de eens zo gesloten en naar buiten een hechte eenheid vertonende vrijgemaakte kerken opengaan, blijkt ook daar een duidelijke verscheidenheid, die op den duur op gespannen voet kan komen te staan met de eenheid.
Uiteraard past ons als belangstellende buitenstaander oordeel noch keuze in deze bladencompetitie. Dat is een intern vrijgemaakte zaak, die, als we het goed begrijpen, op initiatief van de redactie van de bijna 75-jarige Reformatie besproken zal worden.
Het bericht van vanmorgen trof me daarom zo, omdat het hier gaat om een verschijnsel dat niet typisch vrijgemaakt is. Dan bedoel ik niet dat er ook in andere kerken een verscheidenheid aan bladen is, die onwillekeurig het etiket van modaliteiten kunnen gaan dragen.
Er zijn in ons land op christelijk erf vele orçanisaties die los naast elkaar werken, elkaar overlappen in doelstelling, al mag er soms verschil zijn in methodes. Ze richten zich alle op dezelfde 'achterban' en in wezen hebben ze vaak ook dezelfde doelstelling. Om maar iets te noemen: ICCC-Nederiand, Beraad Geestelijke Vrijheid, Schreeuw om Leven, Christenen voor de Waarheid. Wie kennis neemt van de verschillende activiteiten, ziet zeker wel onderscheid - vooral in presentatie en demonstratie - maar constateert tegelijk veel meer overeenkomst. We zouden kunnen zeggen: er is in al die organisaties verzet tegen de huidige ontwikkelingen, verzet tegen de tijdgeest, bezinning op onze positie als christenen nu we langzaam maar zeker in de hoek worden geduwd. Het is geen concurrentie - soms treden dezelfde sprekers op - maar wel een competitie, die tijd- en geld rovend is.
Hetzelfde verschijnsel zien we bij diverse christelijke hulporganisaties, die steun willen verlenen aan ontwikkelingslanden of noodgebieden. Variatie in doelgroepen, hoewel... Maar in ieder geval: om geld richt men zich tot dezelfde achterban. Hoeveel girobiljetten kon u in december invullen? En nog is het einde niet, want er is zoveel nood en er worden weer nieuwe projecten ontdekt.
Toch blijft de vraag: zijn we met deze specialisatie op de goede weg? Is er geen mogelijkheid van meer samenwerking, eensgezinder optreden en als gevolg daarvan een krachtiger geluid? Zouden we naar buiten niet veel geloofwaardiger worden? Het zijn maar vragen. Kunnen ze worden beantwoord? Wie pakt de organisatiekoe bij de taaie horens?
Dit artikel van de hand van de bekende Ds. J.H. Velema, emeritus-predikant van de chr. gereformeerde kerk te Nunspeet, knipten wij uit 'KOERS - reformatorisch opinieblad'. Wij bevelen het graag ter overweging aan!