De angsten van een dominee
1995-11-03
Een printer die het op zaterdagavond, of erger nog op zondagmorgen, laat afweten - daar word je als predikheer niet vrolijk van. Maar met een floppy in de vlerk komt men door de ganse kerk, en een slimme geestelijkheid is op haar toekomst voorbereid. Met andere woorden, zorg dat je een broeder schuine streep zuster in de buurt hebt, die je preek op het laatste ogenblik nog kan afdrukken ... Maar een computer die op zaterdagmorgen compleet dienst weigert, geeft de dominee geen alibi om op zondagmiddag niet voor te gaan. 'Ik had mijn preek op de harde schijf staan, maar ik kon hem er niet uit krijgen ...'. Dan haal je de ouwe schrijfmachine maar van zolder of beproef je het pure handwerk nog maar eens een keer.- Jaargang 39
- nummer 22
Per slot van rekening staat de bijbel zelf ook pas een paar jaar on line en is hij ons door de monniken eeuwenlang overhandigd. Dank u wel, roomse middeleeuwse broeders ...
Er zijn dingen die in de kerkdienst zelf mis kunnen gaan, maar er zijn ook dingen die je voor de dienst hoge bloeddruk kunnen bezorgen. 's Zondagmorgens ga ik een kwartier eerder op pad om de in-het-tehuis-zittenden 'het briefje' te bezorgen. Je gaat het gebouw in en uit via een automatische luchtsluis: de tweede deur schuift open als de eerste gesloten is. Maar wat kun je doen, als niet alleen de eerste deur open en dicht gaat, maar ook de tweede deur hermetisch gesloten blijft? Niets! Geen portier, geen alarmbel, wel een kerk die over een kwartier begint. Niets kun je doenalleen wachten tot iemand je komt verlossen of hopen dat de storing vanzelf overgaat. Het laatste geschiedt. Enigszins geagiteerd bereik ik nog net op tijd het heiligdom waar 't volk vergaderd is ...
Erger is, dat je ruimschoots op tijd van huis ben gegaan, in een onverwachte sneeuwstorm of verkeersfile terecht komt, en drie kwartier te laat op de plaats des heils arriveert. Dan 'rest er niets meer dan te zingen', en broeder Preeklezer uit te leggen welk onheil je getroffen heeft ...
Hoewel - op tijd aankomen is ook niet altijd alles. Ik verkeer in de mening dat de dienst om drie uur begint, ben daar keurig op tijd, en tref het kerkgebouw gesloten en verlaten aan. Ik ken wel namen, maar geen adressen. Nergens een telefooncel, en geen kleingeld op zak (zou voor dominees verplicht moeten zijn). De receptie van het nabijgelegen bejaardentehuis heeft een telefoongids in de aanbieding. Naam opzoeken, adres onthouden, 'er moet hier ergens een infobord zijn',' plattegrond èn straat èn gemeentelid vinden - waar men juist de zondagse maaltijd beëindigt. 'Ik dacht dat u om drie uur dienst had en dat ik moest voorgaan?' Nee dus... Of, in de afgesproken kerkenraadskamer op de afgesproken tijd arriveren, om vervolgens niet zelf de kerk in te gaan, maar je collega de kerk uit zien komen. De dienst, onder leiding van hèm, begon een uur eerder ...
Veel erger was die derde dienst, 's avonds om zeven uur. Ook toen was ik ruimschoots op tijd. Bij het begin van het dorp stoppen en nog even zien hoe ik moet rijden. Maar wat zie ik vooral? Ik heb mijn preekmapje niet bij me! Ik heb werkelijk de hele auto ondersteboven gehaald, maar geen mapje en geen preek. Dan laait de paniek op! Ik heb nog nooit van m'n leven uit het hoofd gepreekt. Wat nu?
Ik spreek mezelf toe: 'Jij moet hier vanavond preken. Jij hebt geen preek bij je. Jij hebt vanmorgen voor je eigen gemeente gepreekt. Dat zit er nog vers in. Dan doe je vanavond maar wat jij je daar nog van herinnert. Jij preekt vanavond uit je hoofd!' Ik maak de veiligheidsgordel vast, en voel het preekmapje: het staat rechtop tegen de bestuurdersstoel, het is van de andere stoel afgegleden, en het is zwart net als de bekleding van de auto ... Of, misschien het allerergste wat je kan overkomen: vlak voor het begin van de kerkdienst in de hondenpoep trappen...