Gedichten lezen
1995-12-01
In de loop van de jaren heb ik heel wat gedichten verzameld die om een of andere reden mijn bijzondere voorkeur of belangstelling hadden: serieuze en komische, lange en korte, ingewikkelde en eenvoudige.- Jaargang 39
- nummer 24
Een aantal daarvan denk ik in Opbouw te plaatsen, soms vergezeld van een toelichting, een andere keer met alleen maar een kort commentaar. Veel van die gedichten hebben wel eens dienst gedaan bij een examen of schoolonderzoek. Wie weet, misschien hebben enkele leerlingen er nu ook nog wat aan. De titel van deze reeks is niet erg origineel, dat besef ik, maar hij drukt wel precies uit wat de bedoeling is: Gedichten lezen. We beginnen niet te moeilijk met:
Pardon, Ik ben hier zelf vreemd
Wanneer ik loop in Oldenzaal,
of Middelburg of Stadskanaal,
dan komt er altijd iemand aan
die vraagt; Weet U de Lindelaan?
Zo iemand vraagt dat met een blik
vol blij vertrouwen. Dan zeg ik:
Pardon, ik ben hier zelf vreemd.
En zo ontmoet ik alle dagen
figuren die maar blijven vragen:
Waar gaan wij heen met de cultuur
en waarom is de jam zo duur?
Is er nog hoop in deze Tijd?
Dan moet ik zeggen, tot mijn spijt:
Pardon, ik ben hier zelf vreemd.
Komt er nog oorlog? vragen zij,
komt er nog eens een tiende mei,
en heeft het leven dan wel zin?
Zo ja, waar zit die zin dan in?
En zijn wij op de goede weg?
Waarop ik altijd treurig zeg:
Pardon, ik ben hier zelf vreemd,
maar om u heen zijn mensen zat
die altijd weten hoe of wat.
Zij weten waar - in dit bestaan -
de weg is naar de Lindelaan
Annie M.G. Schmidt
Ja ja, het lijkt zo simpel en leuk, maar intussen ... Die overgang van het gewone alledaagse naar iets dat er toch een aardig eindje bovenuit gaat, die sprong van cultuur naar jam, dat wat hulpeloos aandoende in: Ik ben hier zelf vreemd. Het is typisch Annie Schmidt met haar relativerende humor. Ik herken mezelf er ook een beetje in; er zijn zoveel vragen waarop ik geen antwoord weet. En ik verbaas me dan over die anderen die precies weten hoe het allemaal zit en die heel zelfbewust overtuigd zijn van hun gelijk. Eén troost is er: ik ben blijkbaar niet de enige.