Overmoordend en mentaliteit
1995-12-01
Het jongerenblad Kivive lees ik over het algemeen met genoegen. Toen ik met het juninummer bezig was, werd dat even anders. Mevr. M. Brink-Blijdorp geeft in dit nummer haar mening weer over de vier kerken, die Kivive wil bereiken: de Gereformeerde Bond, de Christelijk Gereformeerde Kerken, de Nederlands Gereformeerde Kerken en de Gereformeerde Kerken 'vrijgemaakt'. Met een lachend gezicht (foto) vertelt ze, dat ze samengaan met de christelijk gereformeerden wel ziet zitten en ze hoopt intussen, dat de christelijk gereformeerden de nederlands gereformeerden zover krijgen 'om een heleboel hindernissen op te ruimen (hun alternatieve kerkorde bijvoorbeeld).' Ziezo, die mep is voor ons. Eén korte opmerking: in de zestiger jaren was het zg. doleantie-kerkrecht blijkbaar een goed alternatief voor de vrijgemaakte kerkorde om een flink aantal kerken en mensen buiten het verband te werken!- Jaargang 39
- nummer 24
Met de christelijk gereformeerden wil mevrouw Brink wel samen, ondanks het feit, dat er een kleine stroming is, 'die neigt naar schriftkritiek'. Over de Nederlands gereformeerden heeft ze grote zorgen. "Er kan van alles gebeuren met deze kerk. Als gevolg van de scheuring meer dan 25 jaar geleden houden ze elkaar vast totdat ze er bij neervallen"., Jaja, dat staat er. Bij de Nederlands gereformeerden hebben ze de neiging 'om ter wille van de lieve vrede broeders en zusters te laten zwemmen'. Ze bedoelt hiermee, dat ieder mag denken wat hij of zij wil. En dan komt het: 'Dat vind ik geen lieve vrede maar moordend. Ik vrees dat schriftkritiek daar onderhuids al sterk is. Officieel nog steeds niet, maar ze deinzen terug voor officiële uitspraken.' De schrijfster heeft haar lesje goed geleerd. 'Hoe zit het met de vrijgemaakten?' vroeg de interviewer. Nou, met de leer zit het er wel goed, maar het gevaar is, dat er 'een dusdanige levensstijl' wordt gevoerd, 'die op een gegeven moment ook aan de leer gaat vreten'. Het is dus niet goed met de mentaliteit bij de vrijgemaakten. De mensen worden passief en men denkt niet meer goed na over de dingen. De levensstijl deugt niet.
De schrijfster heeft dus niet alleen kritiek op de Nederlands gereformeerden, maar ook op de vrijgemaakten, waar ze zelf toe behoort In eigen tuin is dus veel te doen en dan moet je niet te veel in de tuin van een ander gaan rommelen. Trouwens: het zou wel eens kunnen zijn, dat de gebeurtenissen in de vrijgemaakte kerken in de jaren 60 alles met 'mentaliteit' te maken hebben. Een meerderheid, die een minderheid ... Ja, eigenlijk weet ik het wel zeker: er was toen al een mentaliteitscrisis.
Een les voor ons allemaal! Een les om van te leren! Opdat wij allen één zijn zonder verwijten over en weer.