Deurknop
1994-09-09
Jarenlang hadden ze voor hun dochter gezorgd. Een vakantie was de afgelopen jaren niet mogelijk geweest. Het was een opgave om zo intensief voor een kind te moeten zorgen. Toch voelden de ouders het niet als een te zware last. Ze hadden het graag over voor hun dochter. Bovendien waren ze dankbaar voor de hulp die ze enkele malen per week kregen van een verpleegkundige. Nu waren ze op het punt aangekomen dat ze de zorg aan anderen over moesten gaan dragen.- Jaargang 38
- nummer 18
Zorg delen
Het gesprek op de instelling waar hun dochter een plekje zou kunnen krijgen verliep plezierig. De ouders stelden veel vragen. Ze wilden weten of op zijn minst een deel van de zorg die ze jarenlang zélf hadden verleend, op de instelling overgenomen zou kunnen worden. Ze hadden er alle begrip voor dat de mensen op de instelling niet altijd alle tijd beschikbaar konden hebben voor hun dochter. Hier moest ze de intensieve zorg met 8 anderen gaan delen. De ouders vertelden veel over hun kind. Ze konden precies aangeven wanneer ze zich niet lekker voelde, wanneer het eten te warm was, wanneer ze zich op haar gemak voelde. Aan alles kon je merken dat hier mensen aan het woord waren die jarenlang met liefde hun ernstig gehandicapte dochter hadden verzorgd. Aan het eind van het gesprek zeiden de ouders dat ze er vertrouwen in hadden dat de zorg op de instelling in goede handen was. Ze wilden er nog wel graag even samen met hun kinderen over praten. Hun mening telde immers ook mee, ze hadden jarenlang een ernstig gehandicapt zusje in hun midden gehad.
We durven het bijna niet te vragen
Het eind van het gesprek naderde. De kopjes werden al opgeruimd en de jassen bijna aangetrokken. Aan de ouders werd nog eenmaal de vraag voorgelegd of alles voor hen op dit moment duidelijk was en of er geen vragen meer waren. De reactie liet even op zich wachten. Toen zei de vader opeens: "Ja, er is toch nog wel iets....lk hoop dat u het niet erg vindt. Ik vind het wat moeilijk om het te vragen. Weet u, mijn vrouwen ik, wij willen graag dat u rekening houdt met onze geloofsovertuiging. Van huis uit zijn we een paar dingen gewend die we zelf belangrijk vinden en die we ook voor onze dochter belangrijk vinden. We zouden graag willen, als dat mogelijk is, dat u onze dochter met respect voor onze levensovertuiging behandelt".
Respect voor de levensovertuiging
Zo'n gesprek wordt wel eens een deurknop-gesprek genoemd. Op het laatste moment, terwijl iemand de deurknop al in zijn hand heeft, stelt hij de vraag die hij al veel eerder had willen stellen. Misschien kwam hij zelfs juist voor die vraag. Wie weet hoe lang deze ouders zich hebben afgevraagd of hun levensovertuiging wel gerespecteerd zou worden binnen de instelling. Ze durfden het bijna niet te vragen. (Zóver is het dus gekomen in de hulpverlening en in onze samenleving dat mensen nauwelijks meer durven te vragen of er rekening gehouden kan worden met hun overtuiging). Nu het zover was, betekende het ook een opluchting. Er werd tijd vrijgemaakt om ook deze wensen van de ouders te bespreken. En hoe vreemd die wensen ook waren voor de medewerkers van de groep waar hun dochter zou worden opgenomen, ze toonden respekt voor de opvattingen van de ouders. Daarmee werd de toon gezet voor een plezierige samenwerking tussen ouders en team. Dankzij de deurknop.